ΜΠΗΚΕ ΚΑΙ Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Toυ Νεκτάριου Μ.

Καθηγητή Μαθήματος Θρησκευτικών.

Ξαναχτύπησαν πάλι καλοκαιριάτικα (τυχαία άραγε; ) οι «σοφοί» και «προοδευτικοί» εγκέφαλοι του υπουργείου Παιδείας. Μας έχουν συνηθίσει άλλωστε στις δυσάρεστες εκπλήξεις. Τη μια με τη Γλώσσα την άλλη με την Ιστορία (π.χ. «συνωστισμός» η Μικρασιατική καταστροφή) κ.ά Εσχάτως βάλανε στο στόχαστρο τη θρησκεία και το μάθημα των Θρησκευτικών.

Πέρυσι (Ιούλιο πάλι) κατήργησαν την ούτως η άλλως προαιρετική εξομολόγηση στα σχολεία. Φέτος προχώρησαν όχι ένα, αλλά δέκα βήματα περισσότερο.

Τέλη Ιουλίου, (λόγω κλειστών σχολείων και μειωμένων αντανακλαστικών), αιφνιδιαστικά, χωρίς ούτε τα προσχήματα διαλόγου και δημοκρατικών διαδικασιών να κρατήσουν -έχουν κόστος αυτές και αβέβαιο αποτέλεσμα – αποφασίζουν και διατάσσουν την ουσιαστική κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών από την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Ελλάδος.

Η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών (εκκλησιασμό κ.ά.) υπήρχε, σεβαστή καθ’ όλα και εφαρμοζόμενη χωρίς προβλήματα εδώ και χρόνια (Eγκύκλιος: Γ2/61723-13-6-2002). Σύμφωνα με αυτή, αρκούσε μια δήλωση των γονέων αν ο μαθητής ήταν ανήλικος ή του ιδίου του μαθητή (αν ήταν ενήλικος) ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος, χωρίς καμία περαιτέρω διευκρίνιση, για απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών.

Τώρα κάθε μαθητής έχει αυτό το δικαίωμα με μια απλή δήλωση και χωρίς καμιά αιτιολόγηση. Δηλαδή : « ζητώ απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών και κάθε άλλη εκδήλωση θρησκευτικών πεποιθήσεων.» Τελεία και παύλα. Το μάθημα παραμένει «υποχρεωτικό», εξεταζόμενο και βαθμολογούμενο ενδοσχολικά …αλλά «για όσους θέλουν», σύμφωνα με τις διευκρινίσεις του συμπαθούς κατά τα άλλα Υπουργού Παιδείας.

Που είναι λοιπόν η κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών ;;;;

Στο γεγονός ότι, σκόπιμα δεν φρόντισαν να αντικαταστήσουν το μάθημα με αντίστοιχο ή παραπλήσιο μάθημα ανθρωπιστικής Παιδείας ,υποχρεωτικό, εξεταζόμενο, και βαθμολογούμενο, όπως τα Θρησκευτικά. Εδώ είναι ο δόλος και η σκοπιμότητα των φωταδιστών του ΥΠΕΠΘ. Τι θα κάνουν λοιπόν οι μαθητές;

Μα υπακούοντας φυσικά στη λογική της «ήσσονος προσπάθειας» θα ζητούν όλο και περισσότεροι την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, «σουλατσάροντας» στο προαύλιο των σχολείων με ότι κινδύνους συνεπάγεται αυτό, την ώρα που οι «άλλοι» μέσα θα κάνουν μάθημα.. Ποιος ήρωας μαθητής θα αντέξει για πολύ αυτή την κατάσταση; Πάει λοιπόν για κατάργηση το μάθημα ή όχι;

Θα ξεκινήσει άμεσα, πρώτα από το Λύκειο. Ποιος μαθητής π.χ. της Γ ΄Λυκείου, με τέτοιο φόρτο μαθημάτων και φροντιστηρίων (γιατί παρεμπιπτόντως έχουμε και δωρεάν παιδεία) δεν θα θελήσει να έχει ένα μάθημα λιγότερο χωρίς καμία επίπτωση ; Μετά θα επεκταθεί στο Γυμνάσιο και τέλος στο Δημοτικό. Βρήκαν δηλαδή ένα πολύ εύσχημο τρόπο να συρρικνώσουν αρχικά να απαξιώσουν και να καταργήσουν σταδιακά το μάθημα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Προτείνουμε κι εμείς ταπεινά μέσα στο «πνεύμα της σεμνότητας και ταπεινότητας» που διακηρύττει η κυβέρνηση, υπακούοντας και στη δημοκρατική αρχή της ισότητας που επικαλούνται: Κάθε μαθητής που ζητάει απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών να επιλέγει υποχρεωτικά ένα μάθημα ανθρωπιστικών σπουδών π.χ. Αρχαία Ελληνικά, Ιστορία, Ψυχολογία εξεταζόμενο και βαθμολογούμενο ενδοσχολικά όπως τα Θρησκευτικά ή κάποιας μορφής μάθημα Ηθικής όπως σε πολλές χώρες της Ε. Ένωσης, την οδηγία της οποίας επικαλούνται ότι εφαρμόζουν με τη συγκεκριμένη επιπόλαιη εγκύκλιο. Τότε θα δείτε πραγματικά πόσα παιδιά θα ζητήσουν απαλλαγή …

Και δεν είναι μόνο αυτό. Δημιουργείται σοβαρή κοινωνική, οικογενειακή και εκπαιδευτική αναστάτωση.

Υπακούοντας σε ποια επιστημονική και παιδαγωγική αρχή , βάζετε τα παιδιά να τσακώνονται με τους γονείς, ζητώντας τους να υπογράψουν δήλωση απαλλαγής από τα Θρησκευτικά, όχι πια για λόγους συνειδησιακούς, αλλά καθαρά για να «λουφάρουν μάθημα»;

Γιατί αναστατώνεται τους γονείς που προσπαθούν να σώσουν ότι μπορούν ακόμα από τις αρχές της Ελληνικής οικογένειας, φέρνοντας τους σε σύγκρουση με τα παιδιά ή ακόμα και μεταξύ τους (αφού χρειάζεται η υπογραφή και των δύο γονέων για τους ανήλικους μαθητές);

Εξωθείτε όμως και τους μαθητές σε ιδεολογική και ρατσιστική αντιπαράθεση ενισχύοντας το ρατσισμό και την ξενοφοβία, αφού η μειοψηφία (αλλόδοξων και αλλόθρησκων μαθητών) έχει πλέον περισσότερα προνόμια και καλύτερη μεταχείριση από την πλειοψηφία. Αναστατώνεται έτσι η εκπαιδευτική διαδικασία και ευνοούνται οι διακρίσεις μέσα στην ίδια τη σχολική κοινότητα, ενώ υποτίθεται ότι αυτό ακριβώς θέλετε να απαλείψετε. Διακρίσεις τέτοιες δεν υπήρχαν. Τώρα θα δημιουργηθούν στην πράξη.

Και κάτι άλλο. Τους φοιτητές και τους υποψηφίους που βάζετε κάθε χρόνο στα τέσσερα τμήματα των Θεολογικών Σχολών, τι θα τους κάνετε; Tους ήδη υπηρετούντες θεολόγους καθηγητές και τις οικογένειές τους, τους σκεφτήκατε;

Ποιόν κοροϊδεύετε κύριοι; Γιατί υποτιμάτε την νοημοσύνη μας; Τι πολίτες θέλετε να φτιάξετε; Τι κοινωνία ονειρεύεστε; Zoύγκλας; Μας περνατε για «ζαλισμένο κοπάδι»; Οι «φαεινές ιδέες» των ακριβοπληρωμένων συμβούλων σας δεν έφτασαν μεχρι εκεί κ.Υπουργέ; Ξέχασαν το άρθρο 16, παράγραφος 2 του Ελληνικού Συντάγματος που αναφέρει τους σκοπούς της Παιδείας και υπερίσχυσε μια οδηγιούλα της Ε. Ένωσης ; Πάρτε πίσω την ισοπεδωτική αυτή εγκύκλιο. Είναι επικίνδυνο να παίζετε με την πίστη του Ελληνικού λαού. Τα παιδιά μας, στην πιο κρίσιμη ηλικία τους, βρήκατε να βάλετε σε αυτή τη νοσηρή κατάσταση φωτοσβεστών εγκεφάλων; Ότι αξίες,θεσμούς και ιδανικά είχαν διασώσει οι πρόγονοί μας με αίμα και αγώνες, βαλθήκατε όχι μόνο να τα ισοπεδώσετε αλλά να τα
ξεθεμελιώσετε όλα εκ βάθρων ;

ΕΠΙΛΟΓΟΣ : «… ότι χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σκηματίζεται κοινωνία ούτε βασίλειον. Και πράγμα τζιβαϊρκόν [ η αρετή και η θρησκεία μας δηλαδή] πολυτίμητο, όπου το βάστηξαμεν εις την τυραγνία του Τούρκου, δεν το δίνομεν τώρα ούτε το καταφρονούμεν οι Έλληνες … »

Aυτή την απάντηση έδωσε ο προφητικός και πάντα επίκαιρος Μακρυγιάννης σε ένα ξένο περιηγητή το 1843 όταν του είπε ότι : «…ένα θα σας βλάψει εσάς το κεφάλαιον της θρησκείας όπου είναι αυτείνη η ιδέα σ’ εσάς πολύ τυπωμένη …» (Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, βιβλίο Γ ΄, κεφ. Έκτον).Πού είσαι καημένε Μακρυγιάννη να δεις τι «δίνομεν» και τι «καταφρονούμεν» σήμερα…….στην ελεύθερη (εδαφικά τουλάχιστον) Ελλάδα μας …

Θλίβομαι για την κατάντια του έθνους μου. Παραμένω θαυμαστής του Μακρυγιάννη, των αγωνιστών και ηρώων της πατρίδας μου. Αυτή την Ελλάδα μου δίδαξαν εμένα στο σχολείο, κι αυτήν αγάπησα.

Πιστεύω ότι η σύγχρονη Ελλάδα διάλεξε όχι μόνο να πεθάνει, από πείνα και δίψα πνευματική, ξεπουλώντας ότι ιερό και όσιο της απέμεινε ακόμη, αλλά να αυτοκτονήσει ατιμωτικά….

Πάντως εμένα, όπως και πολλών χιλιάδων άλλων Ελλήνων ακόμα, «… όταν μου πειράζουν την πατρίδα μου και την θρησκεία μου θα μιλήσω θα ‘νεργήσω και ότι θέλουν ας μου κάμουν» (Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα, βιβλίο Δ΄ ,κεφ. Τρίτον).

Κόρινθος 8/8/2008

Έλληνας Κορίνθιος εκπαιδευτικός

Ακτημοσύνη..

Γεροντος Σωφρόνιου

Πηγή: “ΑΣΚΗΣΙΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ”, ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1996. Μετάφρασις εκ του ρωσικού και γαλλικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου.

Η πείρα δεικνύει σαφώς εις πάντα άνθρωπον ότι δια να φθάση εις τον καθαράν προσευχήν, είναι ανάγκη να ελευθερώση τον νουν αυτού εκ των εικόνων της ύλης, αίτινες βαρύνουν αυτόν.

Εν τη μοναχική υποσχέσει της ακτημοσύνης η έμφασις δίδεται εις την πάλην προς το πάθος της «φιλοκτημοσύνης» ή της «φιλαργυρίας». Δι’ αυτής ο μοναχός δεν υπόσχεται τόσον να ζήση «εν πτωχεία» (ως υπόσχονται οι δυτικοί), όσον να ελευθερώση το πνεύμα αυτού από της επιθυμίας του «κατέχειν» μέχρι τοιούτου βαθμού ώστε ο αληθής θεράπων της ακτημοσύνης παύει να φείδηται και του ιδίου αυτού σώματος. Μόνον υπό τας συνθήκας αυτάς είναι όντως δυνατή η γνησία βασιλική ζωή του πνεύματος.

Η συνετή άσκησις συνίσταται εις το να περιορίσωμεν εαυτούς εις εκείνο το αναγκαίον ελάχιστον των πραγμάτων και της ύλης, άνευ του οποίου η ζωή θα καθίστατο πλέον αδύνατος. Αλλά το μέτρον των δυνατοτήτων εκάστου είναι διάφορον.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ηδυνήθη να οργανώση την ζωήν αυτού κατά τοιούτον τρόπον ώστε να έχη αρκετήν «σχόλην», ελεύθερον χρόνον, δια την προσευχήν και την πνευματικήν θεωρίαν του Θεού. Και αιτία τούτου είναι το άπληστον πάθος της «φιλοκτημοσύνης». Το πάθος τούτο της πλεονεξίας ο Απόστολος Παύλος ωνόμασεν ειδωλολατρίαν και ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος «απιστίας θυγατέρα» … Η γνησία χριστιανική ακτημοσύνη είναι άγνωστος ακατανόητος εις τον κόσμον. Και εάν τολμήσωμεν να ισχυρισθώμεν ότι αύτη επεκτεινομένη απορρίπτει ουχί μόνον κτήσεις υλικάς, αλλά και διανοητικάς, τότε θα φανή τούτο εις την πλειονότητα των ανθρώπων παραφροσύνη. Άνθρωποι έχοντες επιστημονικάς γνώσεις θεωρούν τον πνευματικόν αυτών πλούτον ως την ουσίαν της υπάρξεως αυτών, μη υποπτευόμενοι παντάπασιν ότι υπάρχει άλλη, υψηλοτέρα γνώσις, και θησαυρός αληθώς ασύγκριτος προς τον ίδιον αυτών πλούτον, φέρων μεθ’ εαυτού βαθείαν ειρήνην. Εν τη αναζητήσει της υλικής αυτών ανέσεως οι άνθρωποι απώλεσαν την πνευματικήν άνεσιν και ο σύγχρονος υλικός δυναμισμός ο οποίος δεσπόζει επί των πνευμάτων και των καρδιών του αιώνος τούτου, περιβάλλεται επί μάλλον και μάλλον δαιμονικόν χαρακτήρα. Και τούτο δεν είναι εκπληκτικόν, καθ’ όσον ουδέν άλλο εκφράζει ει μη την δυναμικήν της αμαρτίας.

Η αγάπη προς τας κτήσεις εκδιώκει την αγάπην προς τον Θεόν και τον πλησίον. Και οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται τούτο και δεν θέλουν να εννοήσουν ότι εκ της απληστίας των επιθυμιών αυτών, αι οποίαι κυριεύουν τα πνεύματα και τας καρδίας αυτών, εκπηγάζουν τα αναρίθμητα παθήματα ολοκλήρου του κόσμου.

Όθεν δια να εξέλθωμεν εκ της αιχμαλωσίας των ευτελών μεριμνών, δια να καθαρίσωμεν τον νουν ημών και δώσωμεν εις το πνεύμα ημών να απολαύση εν αληθεία βασιλικήν, ακριβέστερον θεοειδή ελευθερίαν, είναι αναγκαία η αποταγή και επ’ αυτού του επιπέδου, «ακτήμων ανήρ, εν προσευχή καθαρός … ακτήμων μοναχός του κόσμου δεσπότης … απροσπαθείας υιός, τα προσόντα αυτώ, ως μη όντα λογιζόμενος».

Το μάθημα των Θρησκευτικών: «επιτέλους Ευρώπη!»

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

Θεολόγου

Αυτές τις μέρες είμαι πολύ χαρούμενος. Ακούω τις ειδήσεις και συνειδητοποιώ ότι το ελληνικό κράτος έκανε ακόμη ένα βήμα προς τον ολοκληρωτικό εκσυγχρονισμό και εξευρωπαϊσμό του, αν όχι και τον εκπολιτισμό του. Επιτέλους, σέβεται τα προσωπικά δικαιώματα κάθε μαθητή, του παρέχει κάθε ευκολία (μάλλον την παρέχει στον κηδεμόνα του) να απαλλαγεί από το μάθημα των Θρησκευτικών –που τόσο άκαρδα και καταπιεστικά τον προσηλυτίζει στη χριστιανική πίστη– και μάλιστα διαφημίζει αυτή την ευκολία με ανακοινώσεις και εκτενείς αναφορές στα δελτία ειδήσεων.

Με δυο λόγια, το ελληνικό κράτος μας τη φέρνει για μια ακόμα φορά. Παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε ιδεολογικά προκατειλημμένο ιδιώτη, που αγνοεί εντελώς όχι μόνο το ίδιο το μάθημα των Θρησκευτικών, αλλά πολύ περισσότερο τον ίδιο το χριστιανισμό (αν και ο ίδιος θα τρέφει την ψευδαίσθηση ότι τον γνωρίζει και τον κατανοεί, καλύτερα μάλιστα από τους «παπάδες»), να στερήσει από τα παιδιά του τη γνώση της ύψιστης πνευματικής τους κληρονομιάς.

Παρέχει τη δυνατότητα σε κάθε ιδιώτη, που αντιπαθεί τον παπά της ενορίας του ή που του φούσκωσαν τα μυαλά ο μαρξισμός ή ο ουμανισμός ή ο νεότερος αθεϊσμός, να επιλέγει αν το παιδί του θα παρακολουθήσει ένα από τα μαθήματα που του προσφέρει το σχολείο του.

Αγνοεί όμως το κράτος ότι ανάλογες αξιώσεις μπορούν να εγερθούν και για πλείστα άλλα μαθήματα. Γιατί π.χ. τα παιδιά των αλλοδαπών υποχρεώνονται να διδαχθούν την ελληνική ιστορία ή την ελληνική γλώσσα; Και ακόμη, γιατί τα δικά μου παιδιά υποχρεώνονται να διδαχθούν την ιστορία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, ενώ είμαι (εγώ, ο κηδεμόνας τους) χριστιανός ορθόδοξος και ξέρω ότι ο Διαφωτισμός –που απολυτοποιείται με καθαρή θρησκευτικότητα από τους Ευρωπαίους και τους εξευρωπαϊσμένους συμπατριώτες μας– δεν είναι άλλο από μια χριστιανική αίρεση, ένας σπασμός του καταπιεσμένου Ευρωπαίου που επιθυμούσε να τινάξει στον αέρα τη μεσαιωνική ψυχοπαθολογία, και εμείς, με την ορθόδοξη παράδοση στον πολιτισμό μας, δεν χρειαζόμαστε τα δικά του δόγματα («δεν έχει δόγματα» θα πει ο εξευρωπαϊσμένος διανοητής – μπορώ να του εξηγήσω ποια είναι τα δόγματα αυτά, αν θέλει). Φυσικά το νεοελληνικό κράτος (και πολύ περισσότερο οι Ευρωπαίοι εταίροι –ή μάλλον κηδεμόνες– μας) αγνοεί ολοκληρωτικά την ορθόδοξη παράδοση, γι’ αυτό και ελαφρά τη καρδία απλώνει το χέρι να τη στερήσει από τα παιδιά του.

Ειλικρινά, ξέραμε ότι τα πράγματα θα φτάσουν εκεί –και είναι μόνον η αρχή– αλλά νιώθω πίκρα για τα παιδιά των αδελφών μου. Βρίσκομαι στο σχολείο, Θεού θέλοντος, για να τα βοηθήσω να γίνουν ελεύθεροι άνθρωποι, και μου κλείνουν το δρόμο. Και αφήνουν τα παιδιά τους ανυπεράσπιστα στα χέρια των πολυεθνικών που κυβερνούν τον κόσμο –αυτός είναι και ο σκοπός του σπουδαίου αυτού εκπαιδευτικού βήματος. Δε θα έχουμε αγίους μάρτυρες να θυσιάζονται για την αλήθεια, αν αποκόψουμε τα παιδιά μας από τη διδασκαλία της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

Εμείς οι θεολόγοι δεν κινδυνεύουμε επαγγελματικά, ούτε ανησυχούμε για κάποια υποτιθέμενα εργασιακά «κεκτημένα». Πολύ περισσότερο δεν ανησυχούμε για κάποια υποτιθέμενα εκκλησιαστικά «κεκτημένα» –ποτέ δεν υπήρξαν τέτοια, η Εκκλησία βρίσκεται πάντοτε στο περιθώριο. Και ο υποτιθέμενος «εναγκαλισμός» της με το κράτος δεν είναι παρά μια απάτη, για να την έχει του χεριού του το κράτος. Ή μήπως έχω άδικο;

Αυτός που κινδυνεύει είναι το παιδί σου. Διότι δεν έχει πια γιαγιά και μάνα να του διδάξει έστω με απλότητα τη χριστιανική πίστη. Δεν έχει πια χρόνο να πάει στην Προηγιασμένη ή στους Χαιρετισμούς τη Σαρακοστή –μήπως θυμάσαι τι είναι αυτά;– δεν ξέρει πια να νηστεύει, δεν ξέρει να προσεύχεται, δεν μπορείς ή δεν ξέρεις ή δεν έχεις χρόνο να του μεταδώσεις την πνευματική κληρονομιά των αγίων της δικής σου πίστης. Έχει πνιγεί στα μαθήματα, στην τεχνολογία και στην αγωνία της επαγγελματικής αποκατάστασης και η προσευχή του έχει αντικατασταθεί (στην καλύτερη περίπτωση) με μουσική και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Στο σχολείο είμαι υποχρεωμένος να μαθαίνω στους μαθητές μου πράγματα, που τα είχα μάθει από τη γιαγιά ή τη μητέρα μου. Τώρα ποιος θα τους τα μάθει, αν ασκηθεί το «δικαίωμά τους» στην αμάθεια;

Αυτό το παιδί σου το παίρνεις από την εξομολόγηση, για να το στείλεις μεθαύριο στον ψυχοθεραπευτή. Άφησέ το «ελεύθερο» να «επιλέξει» αν θέλει να γίνει χριστιανός (άλλωστε εσύ είσαι χριστιανός; ή μήπως ξέρεις τι ακριβώς είσαι; ) και να είσαι σίγουρος πως θα το προσηλυτίσουν «κάποιοι άλλοι» και μαζί τους δεν θα περάσει καλά. Αλλά τότε δεν θα ξέρει τι είναι ο χριστιανισμός, ώστε να επιστρέψει, γιατί την τελευταία του ελπίδα να έχει μάθει θα την έχει φάει το «δικαίωμα στην απαλλαγή».

Εννοείται ότι η ορθοδοξία δεν είναι ο καθολικισμός ή ο προτεσταντισμός της Δύσης, που διαστρέβλωσε το χριστιανισμό και τον μετέτρεψε σε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας! Όμως ακριβώς τα αθεράπευτα απωθημένα των Ευρωπαίων από το μεσαίωνα πληρώνουμε, υπακούοντας πειθήνια στα «φωτισμένα» προστάγματά τους. Στην παράδοσή μας υπάρχει η έκφραση «χαρά Θεού». Αυτή η έκφραση σημαίνει ότι η προσέγγιση με το Θεό είναι χαρά. Αυτή η χαρά δεν έχει σχέση με τον ηθικιστικό χριστιανισμό του φόβου προς έναν ατελείωτο κατάλογο αμαρτιών, που έχεις στη φαντασία σου. Έχει όμως μεγάλη σχέση με τη μεταφορά της ορθόδοξης πνευματικής κληρονομιάς στο παιδί σου, που καλώς ή κακώς αυτή τη στιγμή το ταλαίπωρο νεοελληνικό σχολείο –το τελευταίο προπύργιο– προσπαθεί να πραγματοποιήσει.

Έτσι, το κράτος σε πιάνει στον ύπνο: δεν έχεις ιδέα για το χριστιανισμό, επομένως δε σου καίγεται καρφάκι για το μάθημα των Θρησκευτικών. Πιάνει στον ύπνο και τους μαθητές: γιατί να κάνουν ένα μάθημα επιπλέον, αν μπορούν να το γλιτώσουν; Πιάνει στον ύπνο και την επίσημη Εκκλησία, εκτός αν τη δούμε να αγωνίζεται μέχρι αυτοθυσίας για σένα και τα παιδιά σου (μα ήδη εκείνη έχει βαρύτατες ευθύνες για το θρησκευτικό αναλφαβητισμό σου).

Αυτό είναι όλο το κόλπο, αυτό είναι όλο το παιχνίδι… Οι θρησκείες χωρίζουν τον κόσμο, αλλά η ορθοδοξία τον ενώνει. Αυτό έχω να πω εγώ. Αφήστε με να κάνω ένα και μοναδικό μάθημα στους μαθητές, μια και μοναδική εισήγηση στους γονείς –με μια απλή εισαγωγή στην ορθοδοξία– και τότε θα δούμε πόσοι θα θέλουν ν’ απαλλαγούν από το μάθημα.

Αυτά είχα να πω. Τα λέω για την τιμή των όπλων, γιατί η καταδίκη μας έχει ήδη υπογραφτεί. Όμως εδώ θα είμαστε, και θα είμαστε για σένα, αγαπητέ κηδεμόνα και αγαπημένε μαθητή. Όταν μας χρειαστείς, να το θυμάσαι: είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι, κάτι που δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι, αλλά, πίστεψέ με, σε ενδιαφέρει ν’ ανακαλύψεις.

Ασπίδα για τον καρκίνο η αγιορείτικη διατροφή

Πηγή: http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071205&nid=6778824&sn=&spid=876

Ασπίδα για τον καρκίνο η αγιορείτικη διατροφή
Το μυστικό που προστατεύει τους μοναχούς και τους προσφέρει μακροζωία

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Φωτεινή Στεφανοπούλου Μάνος Χαραλαμπάκης

Οι αγιορείτες μοναχοί ακόμα και τις ημέρες του Πάσχα δεν τρώνε κρέας και προτιμούν το ψάρι (φωτογραφία από το λευκωμα του Γ. Ντρενογιάννη «Το Άγιον Όρος»)
Οι αγιορείτες μοναχοί ακόμα και τις ημέρες του Πάσχα δεν τρώνε κρέας και προτιμούν το ψάρι (φωτογραφία από το λευκωμα του Γ. Ντρενογιάννη «Το Άγιον Όρος»)
«Καθόλου κρέας όλο τον χρόνο, πολλά χορταρικά και φρούτα. Τηρούμε αυστηρά τη νηστεία. Είναι μια λιτή, υγιεινή διατροφή χωρίς λιπαρά». Αυτό είναι το μυστικό που προστατεύει τους αγιορείτες μοναχούς από τον καρκίνο καθώς και από άλλες ασθένειες και τους προσφέρει μακροζωία, λέει στα «ΝΕΑ» ο μοναχός στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους πατήρ Μωυσής.

Το διαιτολόγιο των μοναχών, εκτός από πιστό στους κανόνες της Εκκλησίας, αποδεικνύεται και… αντικαρκινικό, όπως διαπιστώνουν οι επιστήμονες. Οι αγιορείτες μοναχοί καταναλώνουν με μέτρο τις τροφές τους, ενώ χαρακτηριστικά της διατροφής τους είναι η εναλλαγή ημερών με κατανάλωση τροφών με και χωρίς λάδι, οι περίοδοι νηστείας, καθώς και το «τελετουργικό», που περιλαμβάνει μικρά γεύματα ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

«Η περιορισμένη κατανάλωση τροφών και πρόσληψη θερμίδων, χωρίς φυσικά να ξεπερνούμε τα όρια της υπερβολής, έχει αποδειχθεί από επιστημονικές έρευνες ότι αυξάνει το προσδόκιμο επιβίωσης. Παράλληλα, το μέτρο και τα ισορροπημένα γεύματα συμβάλλουν στην πρόληψη διαφόρων παθήσεων και κυρίως του διαβήτη. Η πρόσληψη διατροφικών στοιχείων από τα φρούτα και τα λαχανικά είναι πολύ σημαντική παράμετρος για καλή υγεία, όπως και ο περιορισμός της κατανάλωσης κρέατος, που ευθύνεται για την ανάπτυξη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Επιπλέον, η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών αυξάνει τα αντιοξειδωτικά του οργανισμού, προστατεύοντας από τον καρκίνο του προστάτη», λέει στα «ΝΕΑ» ο αντιπρόεδρος της πανελλήνιας ομοσπονδίας διαιτολόγων – διατροφολόγων, δρ Μιχάλης Χουρδάκης.
«Τρώμε με εγκράτεια. Όσο πρέπει»
«Ακόμα και στις γιορτές, όπως το Πάσχα, δεν τρώμε κρέας. Τρώμε ψάρι. Και βέβαια καταναλώνουμε συχνά λαχανικά και φρούτα, πολλά από τα οποία τα παράγουμε οι ίδιοι», τονίζει ο μοναχός Μωυσής. Όπως προσθέτει, όμως, «είναι σημαντικό ότι οι αγιορείτες μοναχοί ακόμα και από τα νηστίσιμα προϊόντα δεν τρώμε πολύ. Θα φάμε με εγκράτεια. Όσο πρέπει. Κι αυτό διότι γενικά οι μοναχοί ζουν με τα απλά, τα απαραίτητα, τα λιτά. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο τον χρόνο, Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε και τρώμε αλάδωτα τα γεύματα».

Εκτός από την «ορθόδοξη» διατροφή, βασικό ρόλο, σύμφωνα με τους επιστήμονες, για την καλή υγεία των αγιορειτών μοναχών παίζει το γεγονός ότι ζουν μακριά από τη ρύπανση των πόλεων και ασκούνται, καθώς ασχολούνται με αγροτικές δουλειές. Μάλιστα, σε αυτές της συνθήκες διαβίωσης αποδίδουν οι επιστήμονες και τα πολύ περιορισμένα κρούσματα καρκίνου στην κοινότητα του Αγίου Όρους. «Η συχνότητα ανεύρεσης καρκίνου σε μοναχούς του Αγίου Όρους και γενικώς σε ορθόδοξους μοναχούς είναι πάρα πολύ χαμηλή. Κι αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν εξετάζονται. Ελέγχονται όπως όλοι μας, απλώς δεν πάσχουν. Από το 1994 εξετάστηκαν εκατοντάδες μοναχοί και κατεγράφησαν μόνο έντεκα περιστατικά καρκίνου του προστάτη, αναλογία κατά 4,5 φορές κάτω από τον διεθνή μέσον όρο», λέει ο χειρουργός-ουρολόγος, διδάκτωρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Χάρης Αηδονόπουλος.

Μάλιστα, όπως επεσήμανε ο κ. Αηδονόπουλος, ενώ ακριβώς δίπλα στο Άγιον Όρος βρίσκονται τα Μαντεμοχώρια των οποίων οι κάτοικοι πλήττονται από πνευμονοπάθειες και καρκίνο του πνεύμονα, ουδείς μοναχός πάσχει από παρόμοια νόσο. Παντελώς άγνωστος, εξάλλου, είναι στο Άγιον Όρος ο καρκίνος της κύστης, που σχετίζεται με το κάπνισμα και τα διάφορα συντηρητικά σε ορισμένες τροφές. «Όλα αυτά παρατηρούνται επίσης στους Εσκιμώους, στους Ιάπωνες, στον ελληνικό μουσουλμανικό πληθυσμό της Δυτικής Θράκης και σε κλειστές λεκάνες, όπως στη λεκάνη των Πρεσπών, όπου ο πληθυσμός ακολουθεί αρχέτυπες συνήθειες. Γιατί δεν είναι μόνο η μεσογειακή διατροφή που βοηθά, αλλά γενικώς η διατροφή με τα παλιά πρότυπα, δηλαδή με εναλλαγή τροφών με λάδι και χωρίς λάδι, πρωτεϊνών φυτικών ή ζωικών.