ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ (περι εκκλ. περιουσίας – σχέσεων με την πολιτεία)

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ
ΣΤΟ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ
30.09.2008

Α΄

Σάς καλωσορίζω στόν εκκλησιαστικόν αυτόν χώρο και παρακαλώ να μου επιτρέψετε να υποστηρίξω, ότι αυτή η συνάντησις και συνεργασία μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας (εννοώ εκκλησιαστικής διοικήσεως) μπορεί να γίνει ένας σταθμός στις σχέσεις των. Καί ασφαλώς απαιτείται και τώρα πολλή προσοχή να τηρούνται οι διακριτοί ρόλοι, όπως επεκράτησε να λέγεται, δηλαδή να μην εισέρχεται η Πολιτεία εις τα ενδότερα των της Εκκλησίας, στά interna corporis και αντιστοίχως η Εκκλησία να είναι διακριτική σε θέματα που ανάγονται στή σφαίρα και στις αρμοδιότητες μιάς συντεταγμένης και ευνομούμενης Πολιτείας. Ωστόσο υπάρχουν θέματα πολλά τού λαού μας που χρειάζονται την συνάλληλη σχέση των, την συναλληλία για καλύτερη αντιμετώπισή τους και για πληρέστερη ωφέλεια τού λαού μας, στην οποία κυρίως πρέπει να αποβλέπουμε.

Επιτρέψτε μου να ανατρέξω σε μια εποχή που μας κάνει όλους υπερήφανους, που υπερβαίνει την μιζέρια, την εποχή όχι τού εγώ αλλά τού εμείς. Όχι για να την αντιγράψουμε, δεν μπορούμε πιά, αλλά να εμπνευσθούμε απ` αυτή.

α. Βρισκόμαστε στόν Απρίλιο τού 1822 και ο απελευθερωτικός αγώνας χάνεται. Δέν υπάρχουν δυνατότητες οικονομικές. Τό νόμισμα τέλειωσε και η διατροφή των “αγωνιζομένων πενήτων” στέρεψε. Ο Μινίστρος τότε της Εκκλησιαστικής Γραμματείας (δηλ. ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων) ο Επίσκοπος Ανδρούσης ενήργησε ως εξής:

“Τή μέν 5 Απριλίου 1822 υπεγράφη νόμος περί συνάξεως των χρυσών και αργυρών σκευών των Μοναστηρίων και Εκκλησιών. Καί συνεισέφεραν προθύμως αι κατά τόπους Εκκλησίαι και Μοναί λυχνίας αργυράς και κηροπήγια και εί τι των εκτός της θείας τραπέζης καθιερωμένων χρυσών και αργυρών σκευών, επαρκούσαι προς διατροφήν των αγωνιζομένων πενήτων και κουφίζουσαι το δυνατόν τας φοβεράς ανάγκας τού πολέμου. Συνήχθησαν δε περίπου λίτραι δισχίλιαι τετρακόσιαι (ή 800 οκάδες) αργύρου και χρυσού και νόμισμα από τούτων ήθελον κόπτειν”.

β. Η Δ΄ Εθνική των Ελλήνων εν Άργει συνέλευσις (11-7-1829) στην οποία συμμετέχει η Εκκλησία διεκήρυξε και απεφάσισε:

“Η κυβέρνησις θέλει συστήσει Γαζοφυλάκιον (Ταμείο) υπό την ιδίαν της άμεσον διεύθυνσιν, εις το οποίο θέλει αποτίθεσθαι τα επί των κληροδοσιών και τα των ιερών καταστημάτων (Μονών) συλλεγόμενα χρήματα, προσδιωρισμένα εξηρημένως εις βελτίωσιν τού Ιερατείου, εις προικισμόν τού Ορφανοτροφείου, εις υποστήριξιν των Αλληλοδιδακτικών σχολείων, Σχολείων τυπικών, Σχολείων ανωτέρας τάξεως διά τους εκκλησιαστικούς πολιτικούς ή διά τους αφιερωθησομένους εις την σπουδήν των επιστημών, των τεχνών και της φιλολογίας και εις σύστασιν δημοσίων τυπογραφιών“.

Σέ υλοποίηση αυτής της αποφάσεως η εισηγητική έκθεση γράφει:

“Η Ελλάς έχει πόρον πλουσιώτατον εις διατροφήν τού κλήρου, τα κτήματα των μοναστηρίων και αυτά δεν είναι ολίγα. Ταύτα καλώς διοικούμενα και οικονομούμενα, θέλουσι παρέχει όχι μόνον άφθονα τα εις την διατροφήν τού Κλήρου, αλλά και τα εις σύστασιν και διατήρησιν και άλλων φιλανθρώπων καταστημάτων, και εις το οποίον δίδομεν σχέδιον, διορίζομεν που και πώς να εξοδεύωνται τα εκ των μοναστηριακών κτημάτων εισοδήματα . . . “.
“Από τα εισοδήματα αυτών θέλουσι μισθοδοτείσθαι οι Επίσκοποι και οι περί αυτούς αξιωματικοί (γραμματείς) . . . εις διατροφήν τού κλήρου και εις την διατήρησιν και καλλωπισμόν των Εκκλησιών”.

δ. Στίς 5 Αυγούστου 1833 ο Σ. Τρικούπης γράφει προς την Ιεράν Σύνοδον εναγωνίως:

“Η ανάγκη της ταχείας συστάσεως τού ταμείου τούτου κρίνεται τοσούτω μάλλον κατεπείγουσα, καθ` όσον, εκτός της εις αυτό αποκειμένης καταλλήλου των Επισκόπων προικοδοτήσεως και την μισθοδοσίαν τού Ιερού Κλήρου, τα σχολεία τού Κράτους, παραμεληθέντα τοσούτους ήδη μήνας δι` έλλειψιν χορηγίας διαρκούς, κινδυνεύουν να παραλύσουν, και η δημόσια εκπαίδευσις, αντικείμενον τόσον ουσιώδες περί την ηθικήν τού χριστιανού μόρφωσιν, να μείνη εις την οποίαν ευρίσκεται μέχρι τούδε νηπιώδη κατάστασιν”.

Γιατί τα υπενθυμίζω αυτά σήμερα; Τί ζητάω; Τίποτε. Απλώς τα καταθέτω για να τονώσω την μνήμη μας. Νά εκφράσω την επιθυμία να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη και να αναλαμβάνει ο καθένας από εμάς τις ευθύνες που τού αναλογούν. Σήμερα που ο ορίζοντας είναι βεβαρυμένος.

Κρίνω χρήσιμο όμως οι νέες γενιές, τα παιδιά μας, αλλά και οι πολίτες που δεν γνωρίζουν, όταν περιδιαβαίνουν την Αθήνα, να μάθουν ότι:

Ο χώρος που είναι το Πολυτεχνείο μας ανήκε στην Εκκλησία.
Η Κεντρική Βιβλιοθήκη.
Τό Παλιό Πανεπιστήμιο.
Η παλιά Ριζάρειος δηλ. το σημερινό Πολεμικό Μουσείο.
Ο Ευαγγελισμός.
Τό Αιγινήτειο.
Τό Αρεταίειο.

Η μεγάλη έκτασις επί της Μεσογείων, όπου είναι τα Νοσοκομεία.

Ο χώρος τού Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως με το κτίσμα της παλαιάς Χωροφυλακής. Τό μνημειώδες αυτό κτίριο είναι η πρώτη Εκκλησιαστική Ακαδημία που κτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Γερμανό Καλλιγά. Δέν πρόλαβε να στεγάσει το όραμά του για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση και την κατέλαβε το Ελληνικό Δημόσιο για να αντιμετωπίσει τότε τις έκτακτες ανάγκες του και τόσα άλλα.

Αυτές οι εμπειρίες μπορούν σήμερα να μας οδηγήσουν σε συνεργασίες που θα αποφέρουν αγαθά αποτελέσματα στην καθημερινή ζωή των συνανθρώπων μας. Συνεργασίες διάφανες, ειλικρινείς, όχι μονοβαρείς. Συνεργασίες σε απλές και σε δύσκολες υποθέσεις με στόχο την βελτίωση της ποιότητας της ζωής τού σημερινού ανθρώπου.

Β΄

-Επί πολλούς μήνες τώρα οι αρμόδιες υπηρεσίες μας συνεργάσθηκαν με τις επίσης αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας σε ένα κλίμα αλληλοκατανοήσεως για ένα συγκεκριμένο θέμα.
Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι η σημερινή συνάντησίς μας. Καί το θέμα μας η καλυτερη αξιοποίηση τού προγράμματος 2007-2013, το επιλεγόμενο ΕΣΠΑ.
-Η Εκκλησία μας έχει μίαν κακή εμπειρία. Δέν μπόρεσε στό σύνολό της να αξιοποιήσει τα μέχρι τώρα διατρέξαντα Ευρωπαϊκά Προγράμματα.

Τά αίτια είναι τα ακόλουθα:

1. Έλλειψη Συντονισμένης Διεκδίκησης Πόρων.
2. Έλλειψη Τεχνογνωσίας και Τεχνοκρατικής Αντίληψης.
3. Θεσμικά Κενά.
4. Ανωριμότητα Έργων.

Στόχος μας είναι οι εξής άξονες:

1. Υγεία-Πρόνοια.
2. Πολιτισμός.
3. Εκπαίδευση.
4. Τεχνολογία.
5. Περιβάλλον.
6. Ανάπτυξη Ανθρώπινου Κεφαλαίου.
7. Κοινωνική Μέριμνα.
8. Βελτίωση της Ποιότητας Ζωής.

Από πλευράς Πολιτείας είναι κοντά μας εκπρόσωποί της με τους στενούς συνεργάτες των και από πλευράς Εκκλησίας μέλη της παρούσης και της παρελθούσης Δ.Ι.Σ. ως και άλλοι Αρχιερείς.
Ιδιαιτέρως επισημαίνεται η παρουσία εκπροσώπων των αρμοδίων εκκλησιαστικών φορέων, όπως είναι εκείνοι των οικονομικών υπηρεσιών και εκείνοι των αναπτυξιακών οργάνων της Εκκλησίας.
Στά πλαίσια αυτής της προσπάθειας έχει προγραμματισθεί “Ημερίδα” στην οποίαν θα μπορούν να παρευρεθούν ειδικοί εκπρόσωποι όσων Μητροπόλεων επιθυμούν, όπου θα γίνουν λεπτομερέστερες επισημάνσεις, επεξηγήσεις και θα δοθούν οδηγίες στό συγκεκριμένο θέμα.

Αγαπητοί αδελφοί,

στό παρελθόν το πρόβλημα για τον ελληνισμό ήταν πώς θα επιβιώσει μέσα σ` ένα εχθρικό περιβάλλον, πώς θα διατηρούσε την ύπαρξή του κάτω από συνθήκες στρατιωτικής επιδρομής, κατάκτησης και δουλείας. Σήμερα το πρόβλημα για τον ελληνισμό είναι πώς θα επιβιώσει μέσα σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Οι ραγδαίες τεχνολογικές ανακαλύψεις της εποχής μας προκαλούν σειρά από αλυσιδωτές εξελίξεις και ανακατατάξεις στόν οικονομικό και κοινωνικό βίο. Καί οι εξελίξεις αυτές οδηγούν αναπόφευκτα προς μια ριζική αναδιοργάνωση της ανθρωπότητας.
Ο ελληνισμός θα δώσει νέους αγώνες για την επιβίωσή του. Καί ασφαλώς θα καταφύγει και σε αυτή την περίπτωση στά ίδια δοκιμασμένα όπλα που χρησιμοποίησε και στό παρελθόν. Στίς υλοποιημένες μορφές τού πνεύματος, την θρησκεία, τις τέχνες, τα γράμματα και το ήθος τού ελεύθερου ανθρώπου, όπως τούτο εκδηλώνεται στά ήθη, στά έθιμα και στή ζωή της κοινότητας.

Ο ελληνισμός στή νέα δόμηση της πανανθρώπινης κοινωνίας και στις ανακατατάξεις των αξιών δεν έχει να φοβηθεί. Τό πνευματικό του οπλοστάσιο είναι γεμάτο. Ο κίνδυνος βρίσκεται κάπου αλλού. Νά μην μπορέσει να αξιοποιήσει αυτόν τον πνευματικό εξοπλισμό, επειδή τον άφησε είτε να σκουριάσει από την αχρησία, είτε να υποστεί την αλλοίωση που απέφεραν ξένοι νεωτερισμοί που δεν εναρμονίζονται με το πνεύμα της ελληνικής παράδοσης.

- Η σημερινή συνάντησίς μας και οι προοπτικές συνεργασίας είναι ένα από τα όπλα της επιβίωσής μας. Γι` αυτό είπα ότι αυτή η συνάντησις μπορεί να γίνει ένας σταθμός στην συνεχιζόμενη πορεία μας.
Πολλά προβλήματα που κάθε τόσο παρουσιάζονται στόν κοινωνικό μας ορίζοντα και συγχρόνως μαρτυρούν την αρρώστεια τού ατομοκεντρισμού, που όλο και περισσότερο εξαπλώνεται, αλλά κυρίως δυναμιτίζουν τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας μπορούν να αντιμετωπισθούν έγκαιρα και χρήσιμα για τον λαό μας. Στήν θεραπεία αυτήν της ασθένειας μια ακόμη μεταξύ των άλλων παράμετρος ασφαλής είναι και η συνεργασία των δύο μεγάλων αυτών φορέων της πατρίδας μας δηλ. της Πολιτείας και της Εκκλησίας.

Αυτές οι σκέψεις με ωδήγησαν να υποστηρίξω, ότι η σημερινή συνάντησις μπορεί να γίνει ένας δημιουργικός σταθμός στόν τόπο μας.

Σάς ευχαριστώ.

_____

Πηγή: Εκκλησιαστικό newsletter “ΠΡΟΝΑΟΣ” τ. 259

Όταν τα παιδιά σκοτώνουν…

Γιώργος Πιπερόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Πηγή: Zougla.gr

Στην εμπειρία της καθημερινής μας πραγματικότητας είναι δεδομένη η εφήμερη ύπαρξή μας στη γη και θεωρείται αυτονόητο ότι εκείνο που όλοι απευχόμαστε είναι ο τερματισμός της ζωής μας πρόωρα για λόγους υγείας ή με βίαιο τρόπο. Ο βίαιος θάνατος στις σύγχρονες κοινωνίες έχει πολλά πρόσωπα που ξεκινούν από τα οδικά, θαλάσσια ή εναέρια ατυχήματα και φτάνουν στην εγκληματική πράξη.

Στόχος του κοινωνικού συστήματος υπήρξε ανέκαθεν και συνεχίζει να είναι η αποτροπή μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης της πιθανότητες εκδήλωσης αντικοινωνικής συμπεριφοράς που μπορεί να φτάσει ακόμη και στο ακραίο σημείο της αφαίρεσης μιας ζωής. Το βιβλικό παράδειγμα της αδελφοκτονίας του Άβελ από τον Κάϊν λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά σε συμβολικό επίπεδο δεδομένου ότι μέσα στην εκκλησία του Χριστού μας είμαστε «όλοι αδέλφια…».

Στην κλασική διαδικασία της πορείας προς την ενηλικίωση και την ωρίμανση το κάθε παιδί, μικρό και αδύναμο στην καθημερινή αντιπαράθεσή του με τους ενήλικους του περιβάλλοντός του, συγγενείς, φίλους ή τρίτους, αισθάνεται σωματικά και μυϊκά αυτό που πραγματικά είναι- δηλαδή μικρότερο, ασθενέστερο, υποδεέστερο. Τα παιδιά «ξεπερνούν» αυτά τα συναισθήματα κατωτερότητας μαθαίνοντας τρόπους επιβολής στους άλλους μέσα από το παιχνίδι χρησιμοποιώντας φυσικές και πνευματικές ικανότητες.

Και εδώ έρχεται το μεγάλο θέμα της συνυπευθυνότητας όταν μέσα από τα ΜΜΕ εμείς ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ στα παιδιά μας πώς να φονεύουν, πώς να κρατούν και να χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα για να σκοτώσουν άλλα παιδιά…!

Το έχουμε ζήσει ΑΝΥΠΟΦΟΡΑ πολλές φορές αυτό το γεγονός στην Αμερική τα τελευταία χρόνια! Και στη συνέχεια το ζήσαμε πριν μερικά χρόνια στην Ευρώπη με την περίπτωση των δύο ανήλικων πιτσιρικάδων που απήγαγαν σε πολυκατάστημα του Λονδίνου και στη συνέχεια σκότωσαν ένα 2χρονο αγοράκι. Ομολόγησαν την αποτρόπαια πράξη τους δηλώνοντας ότι ενσωμάτωσαν τους ρόλους που είχαν βιώσει και είχαν δει παρακολουθώντας ένα τηλεοπτικό σήριαλ με παρόμοιο μακάβριο περιεχόμενο!

Το ζήσαμε προχθές (δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο σε σχολικό ίδρυμα της Φινλανδίας – μιας χώρας που σε παγκόσμια κλίμακα ανήκει στις 3 μαζί με την Αμερική και την Υεμένη με απίστευτες αναλογίες ατόμων άνω των 15 που οπλοφορούν νόμιμα!)

Ώ καιροί, ώ ήθη!

Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τους μηχανισμούς της ΤΑΥΤΙΣΗΣ και της ΜΙΜΗΣΗΣ, μέσα από επαναλαμβανόμενες στα ΜΜΕ στο διηνεκές και συχνά μέχρι αηδίας σκηνές βαρβαρότητας από άνθρωπο σε συνάνθρωπο χωρίς κανένα λόγο ή με την απίστευτη δικαιολογία της «ανθρωπιστικής-απελευθερωτικής παρέμβασης» και επαναλαμβάνουν, βιωματικά, χωρίς βαθύτερη συνειδητοποίηση, ΟΛΑ όσα εμείς τους μαθαίνουμε…

Κατακερματίζεται έτσι η συστηματική προσπάθεια κάθε κοινωνίας από συστάσεως του πρώτου κοινωνικού συστήματος της ανθρωπότητας να μετουσιώσει τον άνθρωπο-ζώο σε άνθρωπο κοινωνικό με τη βοήθεια κλασικών δομών και θεσμών όπως η οικογένεια, η παιδεία, η θρησκεία, το σύστημα Δικαιοσύνης και το σύστημα ελέγχου και καταστολής.

Το δράμα που αναβιώνει από σήμερα ξανά στα Δικαστήρια της Θεσσαλονίκης με τίτλο «ΑΛΕΞ» είναι σύνθετο – έχει στοιχεία ζηλόφθονης αντιπαράθεσης σε επίπεδο παιδιών, αδιαφορίας της κοινωνίας, απεμπλοκής γονέων και κηδεμόνων από κλασικά καθήκοντα, ελλείψεις στις απαιτούμενες δεξιότητες των παιδαγωγών, ελλείψεις κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε σχολικά συγκροτήματα πολυεθνικής υφής.

Το δράμα φέρνει στο προσκήνιο θεσμούς που συστηματικά απαξιώσαμε, όπως την κατάπτωση της σημασίας του Σχολείου που μεταλαμπάδευε στα παιδιά κάθε νέας γενιάς όχι μόνο χρήσιμες ή στείρες γνώσεις αλλά συστήματα αξιών, όπως την έλλειψη θρησκευτικής αγωγής και πίστης στον Ιησού μας, όπως την εξαφάνιση της γειτονιάς που αποτελούσε το φυτώριο προστασίας της ανθρώπινης ανάγκης για παρέα, φιλία, συναναστροφή.

Κάθε φορά που μας έρχονταν ειδήσεις από την Εσπερία για ανήλικους που δολοφονούσαν ανήλικους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την γειτονιά τους ή μέσα στην σχολική αίθουσα ΟΛΟΙ εμείς κουνούσαμε «αυτάρεσκα και φιλάρεσκα» τα κεφάλια εφησυχάζοντας εαυτούς και αλλήλους ότι «εδώ είναι Ελλάδα» εδώ τέτοια πράγματα ΔΕΝ συμβαίνουν…

Και εφόσον φαινόμενα απίστευτης βίας έχουν αρχίσει να συμβαίνουν και εδώ, καθώς αναδύονται απίστευτες πραγματικότητες που σοκάρουν και κοινωνικά φαινόμενα τόσο απόμακρα – μέχρι χτες – στη φύση του Έλληνας και της Ελληνικής κοινωνίας δεν πρέπει να αναρωτηθούμε ΤΙ πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να προετοιμασθούμε για να τα χειριστούμε;

Να δεχθούμε ως ορθό και όχι τόσο απομακρυσμένο από την ορθή ερμηνεία τέτοιων φαινόμενων, όπου παιδιά ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ παιδιά, το αναδυόμενο, σύγχρονο ψυχοκοινωνικό μοντέλο που εξυπηρετεί την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ και στοχεύει στη δημιουργία αυριανών ΑΝΔΡΩΝ και ΓΥΝΑΙΚΩΝ που θα μπορούν εύκολα, απρόσωπα και χωρίς να καταδιώκονται από ενοχές και ερινύες να ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ εξυπηρετώντας τις προδιαγραφές τύπου «απελευθερωτικών» και “ανθρωπιστικών” πολέμων; Ή, μήπως, τελικά, όταν τα παιδιά σκοτώνουν, εφόσον εμείς ΔΕΝ φροντίσαμε να ανακόψουμε τις προσπάθειες κάποιων κέντρων που εξυπηρετούν αυτήν την ερμηνεία, ΟΛΟΙ εμείς τελικά είμαστε, εκούσια-ακούσια ΣΥΝυπεύθυνοι;…

Ή καθώς ερχόμαστε βίαια στα «συγκαλά μας» να ενεργοποιήσουμε πατροπαράδοτες δυνάμεις της ελληνικής μας φύσης και του πολιτισμού, να σκύψουμε και να αφουγκραστούμε τις αγωνίες των παιδιών μας και να τολμήσουμε – μαζί με τις δικές μας ειλικρινείς και συστηματικές ενέργειες – να πούμε, ξεπερνώντας τους…. Εφραίμ «Βόηθα Παναγιά;»

Εσείς τι λέτε;

Σημ. ΟΟΔΕ: Οσο περνάει ο καιρός και προωθείται ο αποχριστιανισμός, η εκκοσμίκευση, η απώλεια θεολογικής παιδείας, η απώλεια του μπολιάσματος του Χριστιανισμού μέσα στον πολιτισμό μας, η αποιεροποίηση της ζωής, η ειδωλολατρικού τύπου πλεονεξία, τόσο περισσότερο θα έχουμε και αποδόμηση της κοινωνικής μας ζωής . Η διαφθορά , ο εγωκεντρισμός , το εμπόριο σάρκας, ο ωχαδερφισμός, θα γεμίσουν τα κενά που δημιουργεί η έλλειψη. Είναι καιρός να ρίξουμε μια ματιά στη ζωή μας και να αποφασίσουμε τι θέλουμε απο αυτή. Ολοι μας. Μικροί και μεγάλοι, πιστοί και μη, Ιερείς και λαϊκοί, οικονομικά ανεπτυγμένοι η όχι. Ολοι φέρουμε μερίδιο ευθύνης, στον βαθμό που αναλογεί στον καθένα.

Ανακοινωθέν της Έκτάκτου Διπλής Ιεράς Σύναξης για την υπόθεση Βατοπαιδίου.

Πηγή: Romfaia.gr

Μέσα σε κλίμα ευθύνης, ομονοίας και ελευθερίας έγιναν όλες οι εργασίες της Ιεράς Συνάξεως, ακούστηκαν όλες οι απόψεις και αποφασίσαμε ομόφωνα να απευθύνουμε λόγο υπεύθυνο και διαφωτιστικό στον αγωνιώντα λαό του Θεού:

1. Κατ’αρχήν αισθανόμεθα την ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη από τον ευσεβή Ελληνικό λαό για τον δημιουργηθέντα θόρυβο και θεωρούμε την κρίσι και κριτική όσων πονούν για το Άγιον Όρος ως απόδειξι γνησίου ενδιαφέροντος και αγάπης, για τη θερα­πεία των αδυναμιών μας, την επίγνωσι των σφαλμάτων και την παραμονή στις αρχές της μοναστικής παραδόσεως.

2. Όσον αφορά στο συγκεκριμένο θέμα της ανταλλαγής ακινήτων μεταξύ Ι. Μονής Βατοπαιδίου και Ελληνικού Δημοσίου, τούτο εμπίπτει στην αρμοδιότητα της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Το Άγιον Όρος δέχεται τις διαδικασίες ελέγχου της νομιμότητος και απο­καταστάσεως κάθε παρατυπίας σχετικά με οικονομικές συναλλαγές, τη νομική και οποια­δήποτε άλλη πτυχή του θέματος. Παραλλήλως η Ι. Κοινότης ενεργεί τα δέοντα στο πλαί­σιο της καταστατικής της αρμοδιότητος.

3. Το Άγιον Όρος με ενότητα και ομοψυχία υπομένει και αυτή τη δοκιμασία. Η ΕΔΙΣ με πόνο ψυχής αφενός αδελφικά εκφράζει την οφειλομένη συμπάθεια σε καθένα που βρίσκεται σε αδόκητη δυσκολία αυτό τον καιρό, αφετέρου όμως επιθυμεί να διατρα­νώση προς κάθε κατεύθυνσι, ότι καταδικάζει εκ των προτέρων κάθε πράξι που τυχόν θα αποδει­κνυ­όταν αξιόμεμπτη και ότι εν πάση περιπτώσει δεν θεωρεί θεμιτή ή επιδιωκτέα οποιαν­δή­ποτε αδιαφανή σύμπραξι με την κοσμική εξουσία χάριν οικονομικών ή άλλων οφελών, αλ­λ’αντιθέτως αποστασιοποιείται απεριφράστως και απορρίπτει παρόμοιες συμ­πε­ρι­φο­ρές.

4. Βεβαίως οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι δεν υπηρετεί την αλήθεια η γενική ισο­πέδωσις που παρατηρήθηκε στον πρόσφατο δημοσιογραφικό θόρυβο, με την απαράδεκτη γενίκευσι των ανωτέρω και στις περιπτώσεις διαφόρων Ιερών Μονών, οι οποίες εκπλη­ρώνουν το ιερό χρέος που ανέθεσε στους ώμους τους η ιστορία και η παράδοσις του έθνους μας για τη διαφύλαξι της πνευματικής και υλικής κληρονομίας τους.

5. Δεν έχει θέση επίσης η ισοπεδωτική γενίκευσις και προς την πλευρά κάθε συνερ­γασίας του Αγίου Όρους με την Ελληνική Πολιτεία. Η παρατήρησις της πραγμα­τικότη­τος των τελευταίων ετών στο Άγιον Όρος αναδεικνύει μίαν υποδειγματική και γόνι­μο συνερ­γα­σία μετά της Ελληνικής Πολιτείας.

Έχουμε άλλωστε χρησιμοποιήσει κονδύλια και εκ Κοινοτικών πόρων, βάσει μελετών, για συγκεκριμένα κτιριακά – αναστη­λωτικά ιδίως έργα και τους νομίμους ελέγχους από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Η πραγματικότης αυτή χαρακτη­ρί­ζει και εκφράζει γνησίως τις προθέσεις και τις πράξεις του Αγιωνύμου Όρους, ενώ πλή­θος ανθρώπων σε διάφορες θέσεις και διακονίες εκφράζουν την αγάπη τους για το έθνος, την Εκκλησία και το Άγιον Όρος, επιδεικνύοντας κατανόηση και πνεύμα συνεργασίας στα αγιορειτικά θέματα.

6. Εδώ οφείλουμε να υπογραμμίσουμε κάποιες βασικές αλήθειες για το Άγιον Όρος, που μοιάζει να λησμονούνται μέσα στη σύγχυση των ημερών:

α. Τα Ιερά Καθιδρύματα των Ιερών Μονών έχουν διατηρηθή στην υπερ­χιλιε­τή ιστορία τους με τις περιουσίες που τα επροίκισαν οι αείμνηστοι κτήτορές τους και με τις δω­ρεές των ευλαβών πιστών.

Τις περιουσίες αυτές που μας εκληροδότησε η ιστορία υποχρεούμεθα να διαχειρισθούμε, επί προφανεί ωφελεία των Ι. Μονών, όπως διαλαμ­βάνει ο νόμος. Βέβαια, όπως καταστήσαμε ήδη σαφές, τούτο δεν νομιμοποιεί τυχόν υιο­θέ­τησι επιχειρηματικών μεθόδων αντιθέτων προς τα μοναχικά ιδεώδη, παρά την ύπαρξι τεραστίων λειτουργικών και κτιριακών αναγκών για τέτοιου μεγέθους συγκροτήματα.

β. Αισθανόμεθα να αναβλύζη από τα βάθη της ψυχής μας η ανάγκη να διακη­ρύξουμε προς πάντας, εξ αιτίας του εγερθέντος θορύβου, την πραγματικότητα την οποία καθημερινώς βιώνουμε εδώ στο Αγιώνυμον Όρος, ότι δηλαδή οι οικήτορες Αυτού Μονα­χοί, και ακτήμονες τυγχάνουν και τον αγώνα προς επίτευξι της αρετής και καταπολέμησι των ποικίλων παθών της ψυχής μετά πολλού κόπου και μόχθου μετέρχονται.

Οι μοναχοί αγωνίζονται με την προσωπική τους διακονία, τη νηστεία, την αγρυπνία, την αυταπάρνη­ση και την προσευχή. Τούτο αβιάστως, για κάθε καλοπροαίρετο, συμπεραίνεται από την εμ­πει­ρία και μαρτυρία των χιλιάδων ευλαβών προσκυνητών που προσέρχονται όλες τις περιόδους του έτους και φιλοξενούνται, πάνω από 300.000 ετησίως, συνδιαιτώμενοι και συναναστρεφόμενοι με τους μοναχούς.

γ. Το Άγιον Όρος, όπως προσφυώς ελέχθη, αποτελεί κοιτίδα του πολιτι­σμού και της πίστεώς μας, την πνευματική παρακαταθήκη του σύμπαντος κόσμου. Και οφείλου­με να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Αυτό το πνεύμα του ιερού χρέους διακατέχει όλους που έχουμε την τιμή και την ευλογία να συνεχίζουμε την μακραίωνα αγιορειτική παράδοσι της ασκήσεως και λειτουργικής ζωής, όπου καθημερινώς προσφέ­ρεται η αναί­μα­κτος θυσία υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας.

Όπου καίει άσβηστο το κανδήλι της ορθοδόξου πίστεως και ευλαβείας. Όπου τόσες ψυχές αφανών μοναχών αγωνίζονται, προσεύχονται, δέχονται τη Χάρι και η ύπαρξί τους αποτελεί για όλους εστία πνευματικής χαράς και παρακλήσεως.

δ. Έχουμε την ευλογία να ζη το Άγιον Όρος. Να λειτουργούν κανονικώς όλες οι Μονές, Σκήτες, Κελλία, Ησυχαστήρια. Να παρουσιάζεται και κατά την εποχή μας άνθη­σι του αγιορειτικού μοναχισμού.

Να έχουμε αγαστή συνεργασία, κατανόησι και συμ­πα­ράστασι εκ μέρους της Ελληνικής Πολιτείας. Ως προς αυτό το Όρος, το Άγιον, την πίστι, τη ζωή, την αποστολή του και όλα τα προνόμια που του δόθηκαν δια των αιώνων από τους εκάστοτε ευσεβείς άρχοντες της Πολιτείας και της Εκκλησίας, μένουμε ανυπο­χώ­ρητοι.

Δεν έχουμε δικαίωμα ούτε διάθεσι να θυσιάσουμε το ελάχιστο από την ακρίβεια της πίστεως, την υπακοή στη μοναχική παράδοση και τα προνόμια που απέκτησε το Άγιον Όρος και του εξασφάλισαν τη δυνατότητα να ζη αδιάκοπα πάνω από χίλια χρόνια, περνώντας μέσα από κοσμογονικές ανακατατάξεις και αλλαγές ξένων κατοχών και καθεστώτων.

Αυτή δε η εμμονή της πίστεως και η θυσία της ζωής μας υπαγορεύεται από την πλησμονή της χάριτος που απολαμβάνουμε μέσα στην αγιορειτική άσκησι και ησυχία.

7. Μέχρι την μικρασιατική καταστροφή (1922), το Άγιον Όρος εξεπλήρωνε την απο­στολή του με πόρους από τον προσωπικό κόπο των μοναχών και από την καλλιέργεια των μετοχιακών αγροτικών εκτάσεων, που κατ’εξοχήν ευρίσκοντο στην Βόρειο Ελλάδα.

Στις δυσχερείς τότε στιγμές του Έθνους, το Άγιον Όρος με αίσθημα ευθύνης και αλλη­λεγ­­γύης παρεχώρησε 1.200.000 στρέμματα γης για την αποκατάστασι των ακτημό­νων και προσφύγων, γεγονός το οποίο ούτε μνημονεύεται ούτε αποτιμάται όσο θα έπρεπε· αντι­θέ­τως αποσιωπάται και παραθεωρείται.

8. Τελικά δι’ολίγων θέλουμε να πούμε τα εξής:

Δεν ζητούμε την ειδική μεταχείρισι και επιείκεια κανενός.

Δεν διαπραγματευόμεθα ως Άγιον Όρος έναντι ουδενός τιμήματος ό,τι παρελά­βα­με από τους αγίους Πατέρες της πίστεώς μας και τους κτήτορες των ιερών καθι­δρυ­μά­των μας.

Και όλο αυτό από την αίσθηση της μοναδικής αξίας της ορθοδόξου πίστεως και λειτουργικής θεολογίας, που αποτελεί την ελπίδα πάντων των περάτων της γής.

Καλούμε τον πιστό λαό και κάθε καλοπροαίρετο πολίτη να δείξη το απαιτούμενο μέτρο και την υπομονή για την άρσι αυτής της δοκιμασίας.

Τέλος καλούμε την Ελληνική Πολιτεία, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες, να κατα­νοήση και να προστατεύση την ιδιαιτερότητα του Αγίου Όρους, να αναγνωρίση την εργώδη προσπάθεια των μοναχών του Αγίου Όρους για τη φροντίδα και προστασία του Τόπου τους, να ενθαρρύνη τις πρωτοβουλίες των Αγιορειτικών Αρχών σε μία γόνιμη συνεργασία με τους αρμοδίους για τη διευθέτησι των εκκρεμοτήτων και να ακούση τα δίκαια αιτήματά τους.

Το αποτέλεσμα θα είναι εφάμιλλο και αντάξιο της ιστορίας και της διαχρονικής σημασίας του ονόματος του Αγίου Όρους.

Ευχή του Σώματος της ΕΔΙΣ και όλων των Αγιορειτών είναι, με την βοήθεια της Εφόρου και Προστάτιδος του Αγίου Όρους Υπεραγίας Θεοτόκου, να συνεχίση το Άγιον Όρος να αποτελή, όπως διαχρονικά ήταν και είναι, Τόπο καταλλαγής, ελπί­δος και σωτηρίας, παρά τις δυσκολίες και τους πειρασμούς.

Άπαντες οι εν τη Εκτάκτω Διπλή Ιερά Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι τών Κ΄ Ιερών και Ευαγών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.

Σκληρή αντιπαράθεση προέδρου-αρχιεπισκόπου Κύπρου για την Παιδεία

Πηγή: greekinsight.com, 09/09/2008

Λευκωσία- Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος δήλωσε ότι θα κηρύξει υπό διωγμό την παιδεία σε περίπτωση κατά την οποία το Υπουργείο Παιδείας επιμείνει να αλλάξει την ιστορία, προκειμένου να προστατεύσει τους νέους.

Κλιμακώνοντας ακόμα περισσότερο την αντιπαράθεση σχετικά με την πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας για μεταρρυθμίσεις, επικαλέστηκε ομιλία που είχε με τον Ανδρέα Καζαμία, μέλος της ομάδας των Επτά Σοφών, που ετοίμασαν έκθεση για τις μεταρρυθμίσεις, ο οποίος, όπως υποστήριξε, του ανέφερε ότι η τουρκική εισβολή θα ονομάζεται ειρηνική επέμβαση της Τουρκίας.

Ο Ανδρέας Καζαμίας διέψευσε τα περί χαρακτηρισμού της Τουρκικής εισβολής ως ειρηνικής επέμβασης, αλλά είπε ότι ο ιστορικός θα πρέπει να καταγράψει τα γεγονότα της εισβολής, να πει πως τα είδαν οι δύο πλευρές και ποιοι ευθύνονται. Ο Αρχιεπίσκοπος αξίωσε, εξ άλλου, όπως η Εκκλησία συμμετάσχει στο Συμβούλιο Παιδείας, έστω και χωρίς ψήφο, και υπενθύμισε ότι τα περισσότερα σχολεία της Κύπρου κτίστηκαν είτε με δαπάνες της Εκκλησίας, είτε σε γη της Εκκλησίας. Παρά την αντιπαράθεση, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος εξέφρασε ικανοποίησή για τη διαβεβαίωση του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι αποτελούν αποκύημα φαντασίας τα περί αφελληνισμού της παιδείας και απηύθυνε πρόσκληση στον Υπουργό Παιδείας Ανδρέα Δημητρίου να ενημερώσει την Ιερά Σύνοδο την ερχόμενη Πέμπτη για τις προθέσεις του Υπουργείου.

Ευρισκόμενος στο Λονδίνο (προτού μεταβεί στην Αθήνα), ο πρόεδρος Χριστόφιας δήλωσε στον ελληνικό ραδιοσταθμό LGR ότι είναι «εξωπραγματικά και αποκύημα φαντασίας τα όσα λέγονται περί αφελληνισμού και διαστρέβλωσης της Ιστορίας», που είχαν διατυπωθεί κυρίως από την Εκκλησία, αλλά και από κόμματα της συμπολίτευσης. Είπε ακόμη ότι «παραμένουμε αδιόρθωτοι» και διερωτήθηκε «ποιο είναι το πρόβλημα, εάν αρχίσουμε να καλλιεργούμε το αίσθημα συμφιλίωσης με τους απλούς Τουρκοκύπριους». Ο κ. Χριστόφιας επεσήμανε ότι στη συνεδρία του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Προεδρικό Μέγαρο, δεν είχε αντιδράσει κανείς στις προωθούμενες αλλαγές. Ιδιαίτερα έντονος στις δηλώσεις του ήταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και για τις αντιδράσεις από τα κόμματα που μετέχουν στην κυβέρνηση, μετά την έκδοση εγκυκλίου από το υπουργείο Παιδείας, με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

«Είναι λυπηρό -είπε- να στεκόμαστε αντίθετοι σε μία πολιτική που θέλει να προετοιμάσει το έδαφος στις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων, ώστε να γίνει αποδεκτή μία συμφωνημένη λύση, η οποία θα εγκριθεί από τον λαό», είπε ο κ. Χριστόφιας. Τόνισε επίσης ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει με τους σχεδιασμούς της και διαβεβαίωσε ότι «ο πολιτισμός μας θα εξακολουθήσει να υπάρχει, όπως θα εξακολουθήσει να διδάσκεται και η πολιτιστική μας κληρονομία, μέρος της οποίας, είναι και η ειρηνική συνύπαρξη και συμβίωση με τους Τουρκοκύπριους». Εξάλλου, ο πρόεδρος Δ. Χριστόφιας κατηγόρησε τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο ότι έχει αθετήσει την υπόσχεσή του να μη μιλά ενόσω θα βρίσκονται σε εξέλιξη οι απευθείας συνομιλίες για το Κυπριακό και επεσήμανε ότι υπάρχουν αρχιερείς που διαφωνούν με τις απόψεις και τις θέσεις του αρχιεπισκόπου.

Ο κ. Χριστόφιας αναφέρθηκε και στις επικρίσεις που διατύπωσε ο κ. Χρυσόστομος σε σχέση με τη δήλωσή του για παραμονή 50.000 εποίκων και την εκ περιτροπής προεδρία. Τόνισε ότι όλα όσα ανέφερε είχαν γίνει αποδεκτά από τους προηγούμενους προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι ο ίδιος απλά έχει το θάρρος να τα πει και δημόσια. Πρόσθεσε πως ο ίδιος, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν πρόκειται να προβεί σε οποιεσδήποτε απαράδεκτες υποχωρήσεις, αναφέροντας ότι αν τελικά λυθεί το Κυπριακό με την παραμονή 50.000 εποίκων, τότε ο αρχιεπίσκοπος θα τον ευγνωμονεί. Στις επικρίσεις του προέδρου για όσα λέχθηκαν σχετικά με την Παιδεία και το Κυπριακό απάντησε στη Λευκωσία ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, λέγοντας ότι «η ελληνοχριστιανική παιδεία του τόπου και τα ιδεώδη μας είναι δοκιμασμένα δύο χιλιάδες χρόνια» και ότι η Εκκλησία της Κύπρου είναι αντίθετη σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής των βιβλίων της Ιστορίας στα σχολεία.

Σχολιάζοντας το περιεχόμενο της εγκυκλίου του υπουργείου Παιδείας για καλλιέργεια πνεύματος ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους και για την ανάγκη αλλαγής των σχολικών βιβλίων της Ιστορίας, ο κ. Χρυσόστομος ανέφερε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής της Ιστορίας «προσβάλλει και τους καθηγητές που δίδασκαν για εκατοντάδες χρόνια και όλους εμάς που τη διδαχθήκαμε». Ο αρχιεπίσκοπος υποστήριξε ότι η κυπριακή Παιδεία «πήρε τον κατήφορο» επί υπουργίας του αποβιώσαντος πρώην υπουργού Παιδείας Πεύκιου Γεωργιάδη, «όταν άρχισαν να ισοπεδώνονται τα πάντα, καταστρέφοντας και τους μαθητές και τους νέους μας».

Πρόσθεσε ότι η Εκκλησία δεν επιθυμεί να έχει εκτελεστική εξουσία, αλλά απαιτεί να παρευρίσκεται στη λήψη των αποφάσεων, αφού επί αιώνες και μέχρι το 1960 «κρατούσε την Παιδεία του τόπου και τα κατάφερε». Ο αρχιεπίσκοπος ανέφερε ότι διαφωνεί κάθετα με την Επιτροπή των Σοφών, οι οποίοι θα επιχειρήσουν τις αλλαγές, αναφέροντας ότι «σε λίγο καιρό οι σημερινοί σωτήρες που ήρθαν για να σώσουν την Παιδεία μας, θα μας παρουσιάσουν και τον αγώνα της ΕΟΚΑ ως ταξικό και όχι ως απελευθερωτικό». «Δεν πρέπει να κακοφαίνεται σε κανέναν όταν λέμε την αλήθεια, και αυτή είναι η αλήθεια», είπε. Ο αρχιεπίσκοπος διατύπωσε διαφωνίες και με τους χειρισμούς του προέδρου Δ. Χριστόφια στο Κυπριακό σε σχέση με την παραμονή 50.000 εποίκων και την εκ περιτροπής προεδρία, λέγοντας ότι ήταν κακή διαπραγματευτική τακτική.

«Δεν ήταν φρόνιμο προτού αρχίσουν οι συνομιλίες να δεχθεί να παραμείνουν εδώ 50.000 έποικοι, ούτε και την εκ περιτροπής προεδρία, προτού αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, γιατί αν αποτύχουν οι συνομιλίες αυτά που αποδέχθηκε ο πρόεδρος θα είναι κερδισμένα για τους Τούρκους», είπε ο αρχιεπίσκοπος, για να προσθέσει ότι αυτά τα είπε και προσωπικά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Στη διαμάχη ενεπλάκη και ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Δημητρίου, ο οποίος δήλωσε ότι σήμερα απέστειλε στον αρχιεπίσκοπο την εγκύκλιό του για την έναρξη του σχολικού έτους με επεξηγηματικό σημείωμα. Ο κ. Δημητρίου προσφέρθηκε να παραστεί σε συνεδρία της Ιεράς Συνόδου για να αναπτύξει τις θέσεις του σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία.

Ανέφερε επίσης, ότι παρά τις αντιδράσεις, το υπουργείο Παιδείας θα προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις, λέγοντας ότι κακώς αμφισβητείται ο πατριωτικός προσανατολισμός της Παιδείας.

Ανοικτή επιστολή θεολόγων Περιφέρειας Πελοποννήσου

Πηγή: Romfea.gr , 24.09.08

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ ,

oι Θεολόγοι καθηγητές της περιφέρειας Πελοποννήσου συναντή­θηκαν στο Συνεδριακό χώρο του Εργατικού Κέντρου της Τρίπολης στις 19-8-2008 ύστερα από τη δυσάρεστη έκπληξη που τους προξένησαν η υπ’ αριθμ. 91101/Γ2/10-7-2008 και η υπ’αριθμ. 1040071/Γ2/4-8-2008 εγκύκλιοι του Υπουργείου σας για τη δυνατότητα απαλλαγής όλων ανεξαιρέτως των μαθητών/τριών από τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών.

Θεωρούμε ότι οι εγκύκλιες αυτές ουσιαστικά καταργούν το μάθημα. Πρόκειται για μια ενέργεια εθνικά επικίνδυνη και ηθικά επιλήψιμη , αφού τινάζει στον αέρα το ανθρωπιστικό μάθημα των θρησκευτικών και έρχεται σε αντίθεση με τις επιταγές του ισχύοντος Συντάγματος, άρθρο 16 παρ. 2 που αναφέρει:” Η παιδεία αποτελεί βασική αποστο­λή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της ηθικής και θρησκευ­τικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες “.

Το Υπουργείο παραβιάζει τον Ν. 1566/1985 ,όπου στο άρθρο 1 ορίζεται ο σκοπός της παιδείας και ρητά αναφέρει ότι οι μαθητές πρέπει : « Να γίνονται ελεύθεροι, υπεύθυνοι, δημοκρατικοί πολίτες, να υπερασπί­ζονται την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και τη δημοκρατία, να εμπνέονται από αγάπη προς τον άνθρωπο, τη ζωή και τη φύση και να διακατέχονται από πίστη προς την πατρίδα και τα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης »,κάτι που το μάθημα των θρησκευτικών εκ της φύσεως του καλλιεργεί.

Προάγει την αγάπη , την ειρήνη ,την κατανόηση , την αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων, λαών και πολιτισμών, καθώς και την ελευθερία της
σκέψης και το σεβασμό στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα του ανθρώπου , κάτι που εκφράζει και την ουσία της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας.

Ο Χριστιανισμός όμως δεν υπήρξε και δεν υπάρχει μόνο ως θρησκευτική πίστη . Υπήρξε και υπάρχει συγχρόνως και ως ιστορικοπολιτιστικό μέγε­θος με βαθιά επίδραση στον ελληνισμό , συμβάλλοντας παράλληλα και στη δημιουργία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Συνεπώς ο χριστιανισμός ως τέτοιο μέγεθος δεν μπορεί να παραθεωρηθεί από το ελληνικό σχολείο.

Άλλωστε και σύγχρονοι μεγάλοι φιλόσοφοι, προερχόμενοι από το χώρο του Μαρξισμού , όπως ο Bioch, ο Geraudy ,ο Gardawski, ο Kolakowski κ.ά θεωρούν ότι χωρίς τη συμβολή του Χριστιανισμού είναι αδύνατη η βελτίωση και η αναγέννηση του κόσμου.

Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι είναι ευρωπαϊκή εντολή. Αν ίσχυε αυτό , θα έπρεπε το μάθημα των θρησκευτικών να μην διδάσκεται στις περισ­σότερες χώρες της Ευρώπης , αντίθετα διδάσκεται υποχρεωτικά και έχει χαρακτήρα ομολογιακό.

Για παράδειγμα στη Γερμανία το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό για τη στοιχειώδη και τη μέση εκπαίδευση. Στην Αυστρία ισχύει ότι και στη Γερμανία. Είναι υποχρεωτικό και έχει ομολογιακή μορφή και κατοχυρώνεται συνταγματικά.

Στην Ελβετία είναι επίσης υποχρεωτικό με βάση το άρθρο 27 του σε ισχύ Ελβετικού Συντάγματος . Τα ίδια ισχύουν και στο Βέλγιο.

Στην Αγγλία τα πράγματα είναι σαφή και ρυθμίζονται από Νόμο περί εκ­παιδεύσεως του 1988,ο οποίος ρητά και κατηγορηματικά αναφέρει ότι το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό, η δε ύλη του περιέχει τις αρχές και τη διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας.

Το ίδιο με την Αγγλία ισχύει και στις σκανδιναβικές χώρες Σουηδία, Νορβηγία , Δανία και Φιλανδία . Στην Ισπανία διδάσκεται ως υποχρεωτικό.

Στην Ολλανδία , παρότι είναι χώρα με έντονο αντικληρικαλιστικό και αντικαθολικό χαρακτήρα , το μάθημα των θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό. Σε όλες τις χώρες, που υπέστησαν το άθεο και ολοκληρωτικό καθεστώς του κομμουνισμού, είχε καταργηθεί το μάθημα των θρησκευτικών.

Σήμερα οι περισσότερες χώρες το έχουν επαναφέρει ως υποχρεωτικό. Ιδιάζουσα περίπτωση είναι αυτή της «άθεης» Γαλλίας όπου από το 1880 απαγορεύονταν στα δημόσια σχολεία κάθε αναφορά σε οποιαδήποτε θρησκεία.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζοσπέν, πριν αποχωρήσει από την εξουσία , αποφάσισε να επαναφέρει τα θρησκευτικά στα δημόσια σχολεία. Και σε ενίσχυση της απόφασης αυτής ο υπουργός Παιδείας της Κεντρο­δεξιάς κ. Λικ Φέρι είπε στη συνέντευξη του που έδωσε στην εφημερίδα «Λα Κρουά» ότι δεν μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την πνευματική , καλλιτεχνική και πολιτική ζωή και παράδοση, αν δεν μάθει ότι αυτή είναι αποτέλεσμα μιας χριστιανικής κυριαρχίας 15 αιώνων.

Σε γραπτή ερώτηση , που έθεσε ο Ευρωβουλευτής κος Μανώλης Μαυρομμάτης Ρ-2479/08 προς την επιτροπή Ευρωπαϊκών Σχολείων σχετικά με το ενδεχόμενο αφαίρεσης του μαθήματος των θρησκευτικών από τη διδακτι­κή ύλη των Ευρωπαϊκών Σχολείων , η απάντηση του κυρίου Kallas εξ ονόματος της επιτροπής στις 26-5-2008 ήταν κατηγορηματική.

Επιβεβαίωσε ότι το μάθημα των θρησκευτικών και της ηθικής αποτελεί αναπόσπαστό μέρος του προγράμματος των Ευρωπαϊκών Σχολείων και θεωρείται ισότιμο με τα υπόλοιπα μαθήματα . Κατά συνέπεια , οι κανόνες που ισχύουν για όλα τα διδασκόμενα μαθήματα εφαρμόζονται και για το μάθημα των θρησκευτικών.

Μήπως με τις προειρημένες αποφάσεις του Υπουργείου σας ανοίγονται οι ασκοί του Αιόλου για όλο το σύστημα της ελληνικής εκπαίδευσης; Διότι αναλογιζόμαστε τι θα συμβεί , αν γονείς και μαθητές/τριες στηριζόμενοι σε παρόμοιο σκεπτικό ζητήσουν να επεκταθεί και σε άλλα μαθήματα η ελκυ­στική ιδέα της προαιρετικής διδασκαλίας π.χ ιστορία ,αρχαία ελληνικά ,μαθηματικά , πολιτική αγωγή , φιλοσοφία , κοινωνιολογία κ.λ.π για διάφορους λόγους ο καθένας.

Δημιουργείται σοβαρή κοινωνική , οικογενειακή και εκπαιδευτική αναστάτω­ση. Οι εγκύκλιες αυτές βάζουν τα παιδιά να διαπληκτίζονται με τους γο­νείς ζητώντας τους να υπογράψουν δήλωση απαλλαγής από το μάθημα όχι πια για λόγους συνειδησιακούς, αλλά καθαρά για να έχουν ένα λιγό­τερο μάθημα.

Να συγκρούονται μεταξύ τους οι γονείς, αφού χρειάζεται η υπογραφή και των δύο γονέων για τους ανήλικους μαθητές/τριες.

Δημιουργούν , επίσης, αθέμιτο συναγωνισμό μεταξύ των μαθητών /τριών και πιθανόν κοινωνικό στιγματισμό αυτών που θα παρακολουθούν το μάθημα των θρησκευτικών.

Τέλος, η απόφαση σας αυτή πλήττει άμεσα το εργασιακό μέλλον των θεολόγων της εκπαίδευσης και τους υποβαθμίζει ουσιαστικά.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, κ. Υπουργέ , ως θεολόγοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου διαμαρτυρόμαστε εντονότατα προς το Υπουργείο σας , αλλά και προς την Ελληνική Κυβέρνηση για τις θερινές αποφάσεις του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων που αφορούν στο μάθημα των θρησκευτικών και ενώνοντας τη φωνή μας, με τη φωνή του θεολογικού κόσμου της χώρας μας, απαιτούμε την άμεση ανάκληση των υπ’αριθ. 91101/Γ2/10-7-2008 και της υπ’αριθ. 104071/ Γ2/4-8-2008 εγκυκλίων του Υπουργείου σας, γιατί θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να διατηρήσουμε την ιδιοπροσωπία μας ως λαού, την ελληνική και χριστιανική ταυτότητα μας.

Αγ. Όρος: Βάλθηκαν μερικοί να μην μείνει τίποτα όρθιο

 μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

 

 

Το να μην παρασυρθείς από την κατακραυγή των μέσων και το λιθοβολισμό του πλήθους δεν είναι σήμερα τόσο εύκολο.

   

Θα επιχειρήσουμε το τόλμημα απτόητα και άφοβα χάρη της αλήθειας. Δεν θα εισέλθουμε στην ουσία του θέματος, την οποία βέβαια δεν γνωρίζουμε, Θα μιλήσουμε για κάποιες παραμέτρους, για κάποιες δηλώσεις που έγιναν, για κάποιες υπόνοιες που έχουμε και για ένα κλίμα που επικρατεί.

Πρόκειται για το θέμα της μονής Βατοπεδίου. Καταρχάς η μονή Βατοπεδίου θεωρείται και είναι μία από τις σπουδαιότερες μονές της Ορθοδοξίας.

Έχει υπερχιλιόχρονη λαμπρή ιστορία, ανέδειξε αγίους, διαθέτει μεγάλο κειμηλιακό πλούτο, αριστοτεχνική αρχιτεκτονική, 35.000 τ.μ. οικοδομών συνολικά, 2.000 πορτοπαράθυρα, 100 μοναχούς, οι περισσότεροι νέοι και μορφωμένοι, περισσότερους από 150 εργαζόμενους, αρχιτέκτονες, μηχανικούς, εργολάβους, τεχνίτες και εργάτες, που μαζί με τους φιλοξενούμενους σημαίνει περίπου 600 πιάτα φαγητό ημερησίως.

Η σημερινή αδελφότητα, υπό τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Εφραίμ, θεολόγο από την Κύπρο, μετέτρεψε το ιδιόρρυθμο μοναστήρι σε κοινόβιο, το οργάνωσε καλά, το ανακαίνισε, συντήρησε και κατέγραψε τα κειμήλια, εξέδωσε σειρά αξιόλογων βιβλίων, διοργάνωσε σημαντικά συνέδρια και ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δράση.

Την περιουσία της μονής οι μοναχοί τη βρήκαν και ήταν υποχρεωμένοι να τη διαφυλάξουν. Η περιουσία αυτή είναι από αιώνων. Ευσεβείς βυζαντινοί αυτοκράτορες και βαλκάνιοι ηγεμόνες πρόσφεραν κτήματα διʼ επισήμων εγγράφων με διαρκή και απαραχάρακτη νομική ισχύ προς αιώνια μνημόνευσή τους.

Η μονή Βατοπεδίου πρόσφερε χιλιάδες στρέμματα σε ακτήμονες μετά τη μικρασιατική καταστροφή στη Χαλκιδική και αλλού. Όλο το Άγιον Όρος πρόσφερε 1.500.000 στρέμματα στους πρόσφυγες.

Πολλά βατοπεδινά μετόχια στη Ρουμανία και τη Ρωσία δημεύθηκαν και χάθηκαν. Ας σημειωθεί ότι όλη αυτή τη μεγάλη περιουσία τη σεβάστηκαν και αυτοί οι τούρκοι κατακτητές, φοβούμενοι να πειράξουν τα βακούφια.

Από το 1998, σε συνεννόηση με την τότε κυβέρνηση, συζητήθηκε και αργότερα πραγματοποιήθηκε η ανταλλαγή των στρεμμάτων της λίμνης Βιστωνίδας (Μπουρού), παρά την Ξάνθη, με άλλα κτήματα σε διάφορα μέρη. Τις τιμές ανταλλαγής των στρεμμάτων δεν τις όρισε η μονή, αλλά οι επί τούτω αρχές και υπηρεσίες του κράτους. Εμείς ποτέ δεν θα υποστηρίξουμε ό,τι το παράνομο και άδικο.

Ό,τι παράτυπο μπορεί και πρέπει να διορθωθεί με όποιο κόστος, όπου υπάρχει και αν υπάρχει. Η διαφάνεια, η αλήθεια, η τιμιότητα αξίζει και πρέπει να λάμψει.

Είναι αρκετά λυπηρό όμως για τους Αγιορείτες να βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορούν Αγιορείτες δημόσια και εύκολα. Με προσοχή, σύνεση, σοβαρότητα, γνώση, υπομονή και νηφαλιότητα θα πρέπει να ιδωθεί το πρόβλημα. Δεν θα πρέπει τόσο σοβαρά θέματα να αντιμετωπίζονται πρόχειρα και επιπόλαια. Σήμερα δυστυχώς οι πάντες έχουν γνώμη επί παντός επιστητού.

Ήδη άρχισαν να αναφέρονται ονόματα και άλλων αγιορείτικων μονών. Δηλαδή τι συμβαίνει, έχει αρχίσει το πλιάτσικο κάθε μοναστηριακής και εκκλησιαστικής περιουσίας;

Φοβάμαι ότι υπάρχει μια καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια κατά της εκκλησίας και του Αγίου Όρους. Τόσο κακό έκανε η εκκλησία σε αυτόν τον τόπο; Έγιναν δηλώσεις ότι, ακόμη και αν είναι νόμιμες οι ανταλλαγές, θα πρέπει να παρθούν από τις μονές τα ακίνητα. Επιστρέφουμε δηλαδή σε αρπαγές άλλων καιρών;

Δεν υπάρχουν νόμοι, κράτος, δικαίωμα περιουσίας και κυριότητας; Γίνεται ένας συναγωνισμός ποιος θα κτυπήσει πιο σκληρά. Αν κάποιοι θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση, για να επισπεύσουν τη σύμπραξη και το συνασπισμό προς πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, ας κάνουν υπομονή και ας μη νομίζουν ότι με τη διόγκωση, τις υπερβολές, τις κραυγές και τη σκανδαλοθηρία θα τα καταφέρουν σύντομα.

Κι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν την εκκλησία απογοήτευσαν. Το δημιουργούμενο από οργανωμένες μειοψηφίες αντιεκκλησιαστικό μένος δεν θα βγει σε καλό για τον τόπο μας.

Επίσης πιστεύω πως, επειδή το Άγιον Όρος έχει πλούσια ιστορία, μεγάλη προσφορά και σημαντική παρουσία στο παρόν, γίνεται προσπάθεια να διαβληθεί, για να υποτονιστεί η πνευματικότητά του. Βάλθηκαν μερικοί να μη μείνει τίποτα το ιερό όρθιο.

Αξίζει να προστατεύσουμε με κάθε τρόπο το Άγιον Όρος από εμπαθή, ανίερα βέλη. Είναι ένα τελευταίο οχυρό αντιστάσεως. Για τα όποια λάθη υπάρχει διόρθωση και μετάνοια.

Το Άγιον Όρος έχει πολλά να προσφέρει σε έναν κόσμο ανοημάτιστο και αγχώδη, ανέραστο και περιπετειώδη. Το Άγιον Όρος δεν φοβάται, μόνο λυπάται για το σκανδαλισμό και προσεύχεται για το φωτισμό όλων. Μην τα ισοπεδώσουμε όλα, προς Θεού!

Ο φθηνός λαϊκισμός και τα πυροτεχνήματα-σλόγκαν δεν θα φέρουν την προσδοκώμενη διαφάνεια. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: Πρόσεξε μήπως κτυπώντας την αμαρτία κτυπήσεις τον αμαρτωλό.

Ας σεβαστούμε την ιερότητα των προσώπων, όποια και αν είναι. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί. Καταντήσαμε χώρα ανθρωποφάγων. Ας συνέλθουμε. Σήμερα κερδίζει όποιος πιο χυδαία βρίζει.

Ο Χριστιανισμός σήμερα στις χώρες των χθεσινών παραδείσων του υλισμού ανθεί. Η εκκλησία δεν φοβάται το μαρτύριο. Συγχωρεί τους σταυρωτές. Πονά για τον παρασυρμό τους και ελπίζει.

Το Άγιον Όρος μπορεί να ζήσει δίχως περιουσία, ο κόσμος όμως δεν μπορεί να ζήσει δίχως την εκκλησία.

 

 

Πηγή: www.romfea.gr

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και η αναζήτηση μιας νέας επιστημολογίας(συνέδριο)

π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος : Ο Ρομπέν των Φυλακών…

Ο ιερέας που απαλλαξε απο φυλάκιση 11.000 ανθρώπους!!

Άθως, Ο σιωπηλός και άγνωστος κόσμος του Αγίου Ορους

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Μέρος 4ο

Μέρος 5ο

ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕ (Μαρτυρία φυλακισμένου)

Απόσπασμα από τό βιβλίο «Συγκλονιστικές Ιστορίες Φυλακισμένων» των Εκδόσεων «Ορθόδοξος Κυψέλη». Πραγματικά συγκλονιστικές ιστορίες φυλακισμένων χριστιανών στό εξωτερικό, συγχρόνων μαρτύρων και Άγιων.

http://www.onisimos.gr/default.asp?id=9&ACT=5&content=30&mnu=4

Χρόνια τώρα του μιλάω, προσεύχομαι κάθε πρωΐ καί βράδυ, κάθε ώρα καί λεπτό άλλωστε δεν έχω σε κανέναν άλλο νά μιλήσω. Τόν αδελφό μου καί την μάνα μου τους σκότωσαν μέσα στην φυλακή πριν πολλά χρόνια. Ό αδελφός μου πέθανε από δηλητηρίαση. Βρέθηκε νεκρός στό κρεβάτι του, καί ή μητέρα μου αρρώστησε ενώ δέν είχε τίποτε. Τήν πήγαν στον γιατρό καί στον δρόμο πέθανε από οξύ πνευμονικό οίδημα. Ό Θεός νά τους συγχωρέσει καί νά τους χαρίσει τόν παράδεισο.

Από τότε καλημέρα δέν έχω πει σέ άνθρωπο, μόνον μέ τόν Κύριο μιλάω, όμως απογοητεύτηκα. Νόμιζα δτι καί Εκείνος μέ ξέχασε. Νόμιζα ότι κανένας δέν μέ αγαπά. Έτσι κυλούσαν οι μέρες καί τά χρόνια χωρίς νόημα καί σκοπό, χωρίς νά ξέρω γιατί… Περιμένοντας καί τήν δική μου τήν ώρα κάθε μέρα.

Τά βασανιστήρια πολλά, τό ξύλο ακόμη πιό πολΰ. Λείπουν τά δυό μου δάχτυλα…, τό ένα μου τό κόψανε, μέ τόν μπαλτά, καί τό δώσανε στό σκύλο. «Έτσι νά ψοφήσης σάν τόν σκύλο», μου είπανε, «κομματάκι κομματάκι θά σέ κόψουμε, φέτες φέτες, γουρούνι, βρωμοχριστιανέ, αλήτη».

Μέ τιμωρήσανε γιατί χάραξα στον τοίχο του κελιού μου ένα σταυρό, γιά νά παίρνω δύναμη. Είχαμε μούχλα και υγρασία και ό σοβάς ήταν μαλακός και τό είδαν και τό πλήρωσα μέ τά δύο μου δάχτυλα. Δέν πειράζει δύο δάχτυλα πού λείπουν από ενα νεκρό σώμα, σέ μιά πεθαμένη ψυχή. Έτσι νιώθω.

Έτσι, τουλάχιστον, ένιωθα μέχρι χτες, πού κάποιος άγνωστος μου έφερε αυτόν τόν φάκελλο. Τά μάτια μου τρέχουν συνέχεια. Λύγισα από τήν αγάπη αυτού πού έγραψε τό γράμμα. Ό Θεός νά τόν έχει καλά και νά τόν φυλά από κάθε κίνδυνο, και μιά ευχή του δίνω: ούτε στό όνειρό του νά μήν ζήση μιά μέρα αυτό πού εγώ ζω τόσα χρόνια μέσα εδώ.

Τό μήνυμα της ελευθερίας πού προαναγγέλετε στό γράμμα σας, είναι γιά μάς ελπίδα, ανάσα ζωής. Γίνεσθε αίτια νά ελπίζουμε και πάλι νά χτυπήσουν οι καρδιές μας και νά περιμένουν.

Άς ευχηθούμε μόνο νά μήν είναι φάρσα. Ποιός και γιατί νά νοιαστεί γιά μάς; Και γιατί νά τό κάμει; Γιά ποιό λόγο;

Εγώ δέν έχω κανέναν, όμως δίνω κουράγιο στην νεκρή ψυχή μου και περιμένω. Ελπίζω και περιμένω, ώρα μέ τήν ώρα και μέρα μέ τήν μέρα, νά γίνει τό θαύμα.

Θα προσεύχομαι γιά σάς ώσπου τά μάτια μου νά κλείσουν, γιατί μόνον ένας καλός άνθρωπος μπορεί νά γράψει τέτοια πράγματα. Σάς ευχαριστούμε πάρα πολύ… Μήν μάς ξεχάσετε. Ευχαριστούμε και γιά τά ωραία βιβλία σας και τά άλλα…

Ο Έλληνας παππούς του πρωθυπουργού των Σκοπίων!

Ο Έλληνας Νίκος Γρούιος παππούς του Γκρούεφσκι Πηγή: http://zougla.gr/news.php?id=4828
Αποστολή: Παναγιώτης Σαββίδης Νίκολας Γκρούεφσκι, ο εθνικιστής πρωθυπουργός των Σκοπίων.

Νικόλαος Γρούιος, ο Έλληνας παππούς του, που γεννήθηκε στο χωριό Αχλάδα της Φλώρινας και σκοτώθηκε το 1940 στα βουνά της Αλβανίας, πολεμώντας τους Ιταλούς εισβολείς.

«Να έρθει εδώ ο κ. Γκρούεφσκι να δει το όνομα του παππού του, στο Ηρώο του χωριού. Πέθανε για την Ελλάδα κι όχι για τη «Μακεδονία», ήταν Έλληνας, όχι Σλάβος» λέει στη zougla.gr, υπερήλικας κάτοικος της Αχλάδας, που υπήρξε και συμμαθητής του παππού του Ν. Γκρούεφσκι.

Οι κάτοικοι του χωριού είναι εξοργισμένοι με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό για τα όσα υποστηρίζει στην προκλητική επιστολή του προς τον Έλληνα ομόλογό του, για ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην περιοχή της δυτικής Μακεδονίας.

«Είμαστε Έλληνες, είτε αρέσει στον κ. Γκρούεφσκι, είτε όχι», λέει νεαρός κάτοικος του χωριού, επισημαίνοντας πως αυτοί που δηλώνουν «Μακεδόνες» μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. «Ας μας πουν, πού έκαναν τις περιουσίες τους», τονίζει με νόημα ο ίδιος.

Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949, η γιαγιά του και ο πατέρας του Ν. Γκρούεφσκι βρέθηκαν στο έδαφος της σημερινής ΠΓΔΜ, ακολουθώντας τους κομμουνιστές μετά την ήττα τους. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και στα Σκόπια, η γιαγιά του Ν. Γκρούεφσκι λάμβανε τη σύνταξη του ΟΓΑ από το ελληνικό κράτος, όπως λένε κάτοικοι της Αχλάδας.

Οι γονείς του Ν. Γκρούεφσκι χώρισαν, όταν ο σημερινός πρωθυπουργός των Σκοπίων, ήταν σε πολύ μικρή ηλικία. Ο ίδιος μεγάλωσε με τη μητέρα του, που δήλωνε φανατική «Μακεδόνισσα».

«Εδώ, είναι Ελλάδα. Ο κ. Γκρούεφσκι ή Γρούιος είναι καλοδεχούμενος να ‘ρθει στο χωριό μας και να δει το μέρος από το οποίο κατάγεται, να δει το χωριό όπου έζησε ο παππούς του, ο οποίος πέθανε για την Ελλάδα,» μας λέει κάτοικος του χωριού.

Μήπως στην απαντητική επιστολή που ετοιμάζει ο Κώστας Καραμανλής στον κ. Γκρούεφσκι, θα πρέπει να του υπενθυμίσει ότι στις φλέβες του ρέει ελληνικό αίμα;

Μονή Βατοπαιδίου: Σύγχρονα θαύματα…

Πηγή: http://vaggelis-godknowseverything.blogspot.com/2007/05/blog-post_17.html

Ο Σταύρος Σταύρου, πατέρας οκτώ παιδιών, από την Λεμεσό της Κύπρου, γράφει προς την Μονή Βατοπαιδίου τα εξής:

“Το έτος 1994 επισκέφθηκα το Αγιον Ορος με τρία από τα αγόρια μου… Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου φιλοξενηθήκαμε τις περισσότερες ημέρες της παραμονής μας στο Αγιον Όρος, είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να περπατά μέσα στην Μονή. Το γεγονός συνέβη ως εξής:

Καθόμουν έξω από την Τράπεζα, όταν είδα μία μοναχή να περπατά στην αυλή της Μονής. Ερχόταν από την πλευρά του Καθολικού και κατευθλυνθηκε προς το Μαγειρείο όπου και εισήλθε. Ήταν ψηλή με ρωμαλέα κορμοστασιά και πλήρες γυναικείο μοναχικό ένδυμα. Αφού πέρασαν μερικές στιγμές βγήκε από το Μαγειρείο, περπάτησε κατά μήκος του κτιρίου, και κοντά στο Καθολικό, όπου είναι το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και εισήλθε ξανά στο κτίριο της Μονής. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μεγάλη έκπληξη: “Βρίσκεται γυναίκα και μάλιστα μοναχή στην Μονή; Πως γίνεται; Είναι κάπου κρυμμένη; Μετά σκέφτηκα ότι γνωρίζω τον Ηγούμενο και τους μοναχούς και αυτό είναι αδύνατον. Αρα, τι βλέπω;”…

Πέρασαν περίπου έξι μήνες, όταν μία ημέρα παρακολούθησα στην τηλεόραση μία συνέντευξη του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου, πατρός Εφραίμ, στην οποία έλεγε ότι διάφοροι προσκυνητές, που επισκέφτηκαν την Μονή Βατοπαιδίου, είχαν δει την Υπεραγία Θεοτόκο στην Μονή – και μερικοί από αυτούς σκανδαλίσθηκαν νομίζοντας ότι ζούσε γυναίκα στη Μονή. Αμέσως ήρθε στην μνήμη μου το συμβάν της δικής μου οράσεως και κατάλαβα ότι η γυναίκα που είδα ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για την οικογενειά μου… Η εμπειρία που είχα ήταν το μεγάλο στήριγμα για τις δοκιμασίες που ακολούθησαν. Οι κινήσεις της Παναγίας μας, όταν την είχα δει στο Βατοπαίδι, έδειχναν μεγάλη μέριμνα και φροντίδα. Η συγκατάβασή Της στην αμαρτωλότητά μου φανερώνει απέραντη μητρική αγάπη, και τέλος η εκρηκτική επιβεβαίωση της παρουσίας Της ανάμεσά μας θα είναι πάντοτε πηγή ελπίδας και πίστεως για την σωτηρία μας…”

---

Ο εφημέριος του Τιμίου Προδρόμου Δρομολαξιάς Λάρνακας στην Κύπρο, αιδεσιμολογιώτατος π. Πέτρος Πέτρου, σε επιστολή του που έστειλε στην Μονή Βατοπαιδίου στις 10 Νοεμβρίου 2001, αναφέρει σχετικά με την ανέγερση παρακκλησίου επ ονόματι Παναγίας της Παραμυθίας στην Δρομολαξιά:

“Ήταν Κυριακή και λειτουργούσα στην μεγάλη εκκλησία του χωριού, στον Τίμιο Πρόδρομο. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας, αφού μοίρασα το αντίδωρο, με πλησιάζει ένας νέος και με ρωτά εάν κτίζουμε εκκλησία προς τιμή της Παναγίας της Παραμυθίας. Του λέω “ναι παιδί μου”, και μου αναφέρει “ήρθα να κάνω κάποια δωρεά”, ενώ κρατούσε στα χέρια του χρήματα. Τον ρώτησα ποιος τον έστειλε, από που το έμαθε και αμέσως βούρκωσαν τα μάτια του και μου λέει: “Πάτερ ήμουν στον Αγιον Όρος, στην Μονή Βατοπαιδίου και ενώ παρακολουθούσα την θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας άκουσα μία γλυκιά γυναικεία φωνή να μου λέει: Όταν επιστρέψεις στην Κύπρο, να πας στην Δρομολαξιά και να κάνεις δωρεά για το εκκλησάκι μου που κτίζεται” Έτσι, με αυτήν την θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου προς τον νεαρό, καταλάβαμε ότι ήταν όντως θέλημα της Παναγίας μας να κτισθεί το παρεκλήσιο αυτό”.

---

Ο Ανδρέας Ευαγγελίδης, από την Αραδίππου της Κύπρου, σε επιστολή του προς την Μονή Βατοπαιδίου αναφέρει:

“Έγινε θαύμα στο πόδι μου στις 22 Ιουνίου το 1992. Σας γράφω σχετικά με αυτό. Το πόδι μου με πονούσε πολύ στο γόνατο και δεν μπορούσα να κατέβω σκαλιά ή να ανέβω. Γι αυτό πήγα στον γιατρό, ο οποίος και μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να κάνω εγχείρηση, διαφορετικά θα κουτσαίνω. Ήταν 15 Ιουνίου το 1992. Εγώ του είπα ότι δεν μπορώ τώρα, γιατί φεύγω για το Αγιον Όρος. Αυτός επέμενε και μου είπε ότι αν πας με αυτό το πόδι στο Αγιον Όρος, στο τέλος θα σε φέρουν με το φορείο. Εγώ του είπα ότι θα πάω και δεν με νοιάζει. Έτσι και έγινε. Ήρθα στο Αγιον Όρος μαζί με άλλους φίλους… Όταν ήρθαμε στο Βατοπαίδι στην Εκκλησία εγώ προσευχόμουν στην Παναγία και σε όλη την διάρκεια της θείας Λειτουργίας έλεγα “Παναγία μου, θεράπευσέ με”. Στις 6 περιπου η ώρα, το πρωί, μου φάνηκε στο εικόνισμα της Παναγίας ότι ξεχώρησε η Παναγία και ένοιωσα μεγάλη χαρά, αγαλλίαση και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Όταν τελείωσε η θεια Λειτουργία και βγήκαμε έξω, ο πάτερ Εφραίμ ήταν στο πάνω εκκλησάκι της Παναγίας της Παραμυθίας και δεν είχε τελειώσει ακόμα. Είπα στην παρέα μου να ανέβουμε πάνω μέχρι να τελειώσει και μετά να πάμε στην Τράπεζα. Συμφώνησαν και αυτοί και ήρθε ο ξάδελφός μου για να με βοηθήσει να ανέβω την σκάλα προς το εκκλησάκι της Παραμυθίας. Στο πρώτο σκαλί δεν ένοιωσα πόνο στο πόδι μου. Τότε δοκίμασα το δεύτερο, τίποτα. Στο τρίτο σκαλί το πίεσα για να δω, και πάλι δεν ένοιωσα πόνο, οπότε έσπρωξα τον ξάδελφό μου και άρχισα να τρέχω πάνω προς το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και κλαίγοντας φώναζα ότι έγινε θαύμα. Όταν φύγαμε και φτάσαμε στην Κύπρο πήγα στον γιατρό μου και του είπα να με εξετάσει. Όταν με εξέτασε μου είπε ότι το πόδι μου είναι καλύτερο από το άλλο. Τότε εγώ τον ρώτησα αν πιστεύει στα θαύματα και μου είπε: “ναι, πιστεύω”. Εγώ του είπα το περιστατικό και μου είπε: “Δοξάζω το όνομά Της. Ανδρέα μου είσαι μια χαρά”. Και μέχρι σήμερα είμαι πολύ καλά…”

____________________________________________________

Σημείωση ΟΟΔΕ: Μπορείτε να βρείτε αλλα άρθρα σχετικά με το θέμα της Ι. Μονής Βατοπαιδίου, εδώ:

http://oode.wordpress.com/2008/10/22/skopos-monasthriwn/

http://oode.wordpress.com/2008/11/15/metal-perious/

http://www.oodegr.com/oode/orthod/provlimata/holding1.htm