Η Θεραπευτική του Χριστού σημαίνει την Ανάσταση του Ανθρώπου (π. Σπυρίδων Βασιλάκος)

LeftAngel[1]

  • «Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην θέση της αγάπης, της ταπείνωσης, της άσκησης, της αρετής, της προσευχής, της αυτογνωσίας, τότε βρίσκεται στην θέση εκείνη που μπορεί να τον δει ο Θεός, αλλά και ο ίδιος να δει τον Θεό.
  • Έτσι λοιπόν ξεκινάει ο βηματισμός της ψυχής μέσα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Αναζητάει η ψυχή αυτήν την θέση, όπου θα αποκτήσει την θέα του Θεού και θα νιώσει το έλεος Του.»
  • Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αναζήτηση του δρόμου προς την ψυχή, πορεία που στόχο και σκοπό έχει την συνάντηση με τον Χριστό. Γιατί τον Χριστό, στην ψυχή τον συναντούμε. Χώρος συνάντησης, γνωριμίας, επαφής, κοινωνίας, είναι η ψυχή.»
  • Υπόνοια και φαντασία έχουν κάτι που δεν το έχουμε εμείς: πολύ υπομονή. Χτίζουν διακριτικά και υπομονετικά τείχη, τα τείχη της πλάνης και του ψεύδους τα οποία μας χωρίζουν και από τον αδελφό, επομένως και από τον Χριστό.»
  • Όταν προσευχόμαστε, ας προσέξουμε τις οχιές εκείνες που μας προσεγγίζουν και δεν είναι άλλες από τους ίδιους μας τους λογισμούς. Που έρχονται να μας δηλητηριάσουν εκείνη την στιγμή και να μας αποσπάσουν από την επικοινωνία μας με τον Θεό.

Γιατί ούτε εσύ θα έκανες παρέα τον Βαγγέλη Γιακουμάκη…

422548[1]
1. Ούτε εσύ θα έκανες παρέα τον Βαγγέλη Γιακουμάκη (Ηλίας Αναστασιάδης)

Έχει πολλή πλάκα το πόσο βολικά έχουμε στήσει ειδικά εμείς, η γενιά του εντατικού ίντερνετ, τις ζωούλες μας γύρω από το Facebook, το Twitter, το Instagram και τα sites που έχουμε διαλέξει να διαβάζουμε. Μέσα στα τείχη του κόσμου που έχουμε χτίσει υπάρχουν τα πάντα και τίποτα.

Δεν υπάρχουν Γαλακτοκομικές Σχολές, δεν υπάρχουν Γιάννενα, δεν υπάρχουν Γιακουμάκηδες, δεν υπάρχει bullying, δεν υπάρχουν Charlie Hebdo, δεν υπάρχει φτώχεια, δεν υπάρχουν κομμένες συντάξεις, δεν υπάρχει η altera pars αλλά ταυτόχρονα, σε μια στιγμή κορύφωσης, δηλαδή αίματος, υπάρχουν τα πάντα. Έστω για μερικές ώρες. Και μετά από αυτές, πάλι τίποτα.

Είμαστε σκέτοι καταναλωτές, αδίστακτοι. Καταναλωτές με hashtag.

Τώρα τρώμε Γιακουμάκη, το βράδυ θα φάμε The Voice.

Ο πριν δέκα χρόνια εαυτός μας δεν θα μας αναγνώριζε.
Συνέχεια

To τραγούδι «αρνήθηκα πολλά» του Νικόλα Ασιμου ως ασκητικός/ησυχαστικός απόηχος…

asimos2[1] ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Ρ.Μ.

Καθε κείμενο , πονημα, στιχουργημα, πεζό η άλλο,  εμπεριέχει κάποιες αλήθειες. Πολλές φορές αυτές οι αλήθειες δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής εκφρασης, αλλά εσωτερικής εμπειρικής και υπαρκτικής κραυγής. Της εξωτερίκευσης μιας βιωματικής αλήθειας που αν και δεν μπορείς να την εκλογικεύσεις, οστόσο, νοιώθεις να σε πνίγει ! Και πρέπει να την βγάλεις απο μέσα σου και να την μοιραστείς ( να την «κοινωνήσεις» !) πάση θυσία. Γιατί οσο και αν προσπαθεί κανένας άνθρωπος δεν είναι πραγματικά μόνος του , ούτε έχει νοημα να είναι μόνος του Η ανθρώπινη φύση νοηματοδοτείται μόνο σε σχέση με τους συνανθρώπους της. Γι’αυτο και επεδή δεν είμαστε θεραπευμένοι ωστε να έχουμε πραγματικές σχέση («Κοινωνία») με τον συνάνθρωπο και με τον Θεό μας, αυτή η επαφή είναι κολαστική. Δημιουργεί δυστυχία ενώ δεν θα έπρεπε. Εκεί η Εκκλησία συμβάλλει θεραπευτικά με τον ησυχαστικό/ψυχοθεραπευτικό/ασκητικό τρόπο ζωής. Ο Ν.Ασιμος , κραυγάζει κάποιες αλήθειες με αυτό το τραγούδι του, όπως συνήθως κάνει. Και αυτό επειδή ήταν αυθεντικός και ασυμβίβαστος, ακόμα και στα λάθη του. Οπουδηποτε στην ανθρώπινη ιστορία εκφράζεται τμήμα της αλήθειας (η αλήθεια στην πραγματικότητα είναι πρόσωπο…) αυτό ανήκει στον Χριστιανό, ως κληρονομια, ακόμα και αν ο φορέας αυτής της μερικής αλήθειας δεν ήταν ουσιαστικά Χριστιανός. Συνέχεια

Ο πόνος έχει ημ/νία λήξης, που την έχει υπογράψει ο Χριστός με το αίμα Του (π. Γεώργιος Σχοινάς)

hqdefault[1]

«Πάνω στον Σταυρό εκδηλώθηκε με τον πιο εναργή και σπουδαίο τρόπο η μέγιστη και άφατη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Θα ήταν φυσιολογικό με βάση την ορθή λογική να μην θέλουμε να δούμε τον Σταυρό στα μάτια μας. Γιατί είναι το όργανο εκείνο με το οποίο σκότωσαν Εκείνον που πιστεύουμε, τον Χριστό. Παρ’ όλα αυτά όμως και τον βλέπουμε και τον ζωγραφίζουμε και τον έχουμε πάντοτε πάνω μας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ακριβώς πάνω στο Σταυρό που χύθηκε το αίμα του Κυρίου μας, φανερώθηκε με τον μεγαλύτερο τρόπο η αγάπη του Χριστού για μάς.

Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να γίνει άνθρωπος, δεν ήρθε να μας μιλήσει, να μας κηρύξει, να μας κάνει θαύματα, να μας δείξει έναν ηθικό τρόπο ζωής. Ήρθε και θυσιάστηκε με τον πλέον ατιμωτικό θάνατο και το έκανε για να σώσει όλους μας, τον κάθε άνθρωπο από της αρχής του κόσμου μέχρι και της συντελείας των αιώνων. Πάνω λοιπόν στον Σταυρό εμείς βλέπουμε την άφατη αγάπη και ταπείνωση του Κυρίου μας. Γι’ αυτό και ο Σταυρός για μας είναι κάτι που μας γεμίζει από κουράγιο, από δύναμη. Είναι η σφραγίδα της αγάπης του Χριστού για τον καθένα από μας.»

Αν μέναμε σ’ αυτό, θα λέγαμε ότι ο Σταυρός θα ήταν μια κατάσταση απαράκλητη. Μια κατάσταση ίσως και αδιέξοδη. Όμως, αμέσως μετά το Σταυρό έρχεται η Ανάσταση. Όπως ο Χριστός τρεις ημέρες μετά τη Σταύρωση και το θάνατο Του, αναστήθηκε για να συμπαρασύρει και όλο το ανθρώπινο γένος στην πορεία της Αναστάσεως, σ’ αυτήν την έγερση των απάντων, έτσι και εμείς αντικρίζοντας το σημείο του Σταυρού, ουσιαστικά ανοίγουμε μία πύλη προς την Ανάσταση. Γι’ αυτό για μας ο Σταυρός είναι η άρση όλων των αδιεξόδων.

Αντρες που κλαίνε (με αφορμή τον Βαγγέλη…)

vaggeis

Πάλι ξύπνησα με αυτό το χαρακτηριστικο κενό στο στομάχι. Δεν ξέρω τελικά αν είναι πείνα τούτο το περίεργο συναίσθημα που νιώθω ή μια γενικότερη στέρηση που εκτείνεται στο υπόλοιπο κορμί μου και σταδιακά με αγγίζει όπως η κρυάδα από το σβέρκο μέχρι τα νύχια. Πάει καιρός που βρίσκομαι σε αυτήν την ακαθόριστη κατάσταση, αγκαλιά με μπερδεμένες αισθήσεις και παραισθήσεις που πάνε κι έρχονται και ξαναπάνε.

Τις περισσότερες φορές ξεχνιέμαι και προτιμώ να κάθομαι έτσι, στην κουλουριασμένη μου στάση με τις ώρες, τις μέρες, ίσως και τις εβδομάδες, σε μια προσπάθεια μήπως και καταφέρω να καταργήσω το χρόνο, άλλοτε το πετυχαίνω, άλλοτε όχι, άλλοτε ο χρόνος καταφέρνει και καταργεί εμένα. Συχνά μού είναι δύσκολο να καταλάβω αν πριν λίγο ξημέρωσε ή αν τώρα που άνοιξα τα κολλημένα μου μάτια είναι πρωί ή απόγευμα ή χαράματα ή μεσημέρι, εξάλλου με τα μονίμως κλειστά πατζούρια είναι καθαρά θέμα τύχης να μαντέψεις σε ποια φάση από την ημέρα βρίσκεσαι.

Που και που πανικοβάλομαι με το πού ξεβγώ από αυτόν το βαθύ μου ύπνο, η καρδιά μου τινάζεται δυνατά λες κι ανατινάζεται κι ύστερα καταλαγιάζει πάλι και μετά αναστατώνεται ξανά, αυτό το φαινόμενο μπορεί να επαναληφθεί δεκάδες φορές μέχρι να βυθιστώ μέσα στα ατέλειωτά μου όνειρα εξαντλημένος.
Συνέχεια

Της Κρεμάλας το δεντρί (Ο 18χρονος ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης)

evagoras-pallikaridis[1]
Ο 18χρονος ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όπως πολλά παιδιά της ηλικίας του, μπολιάστηκαν με τα ιδανικά των μεγαλυτέρων που αγωνίζονταν για την Ελευθερία και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο νεανικός ενθουσιασμός, τους έκανε να μην υπολογίζουν ακόμα και τη ζωή τους. Και αυτό το βλέπουμε στο πρόσωπο του Βαγορή (Ευαγόρα), όταν πάσχιζαν οι δικηγόροι στη δίκη του να τον αθωώσουν κι εκείνος δεν τους άφηνε περιθώρια υπεράσπισης!

Κατηγορήθηκε, ότι στις 18-12-1956 συνελήφθη να μεταφέρει οπλοπολυβόλο μπρέν και τρεις γεμιστήρες από την Λυσό στη Λευκωσία. Στη δίκη του τον ρώτησε ο δικαστής: « Έχεις να είπης τι, διατί να μην σου επιβληθεί ποινή;». Ο Βαγορής παραδέχτηκε την ενοχή του λέγοντας: « Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Ελλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.» Αυτές τις γενναίες, παλικαρίσιες κουβέντες είπε στους δικαστές, οι οποίοι ασυγκίνητοι, στυγνοί, έβγαλαν, χωρίς το ελαφρυντικό της εφηβικής λεβεντιάς, την ετυμηγορία τους : Εις θάνατον!

euagoras-pallikaridis-1[1]

Μάταιες προσπάθειες να αποτραπεί η εκτέλεση… 

Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον στρατηγό Χάρντινγκ, που του ζητούσαν να απονείμει χάρη στο συμμαθητή τους. Τότε αρχίζει ένας τεράστιος αγώνας για να αποτραπεί η εκτέλεση. Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας παντού! Η κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητεί την παρέμβαση του βασιλιά Παύλου, η ελληνική κυβέρνηση και  η Βουλή, βομβαρδίζουν με τηλεγραφήματα την αγγλική κυβέρνηση και τον ΟΗΕ. Αρχιεπίσκοποι και μητροπολίτες, συντεχνίες, διανοούμενοι, απλοί πολίτες ακόμα και άγγλοι βουλευτές προσπαθούν να ματαιώσουν την εκτέλεση, αλλά ο σκληρός δήμιος της Κύπρου σερ Χάρντινγκ και η αγγλική διπλωματία, απορρίπτουν το αίτημα απονομής χάριτος….

Παρηγορούσε τη μητέρα του με αστεία

Συνέχεια

Αϊ-Παπά η iPapa ? (Θεολογούμενα ή περί μυστικότητος)

2015.03.13_335583[1]

Του Αρχιμ. Πορφυρίου
Ηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

  Συνέχεια

«Κιβωτός»: ένας τρελόπαπας άλλαξε τον κόσμο

«…Ήταν το 1998 όταν νεαρός ιερέας μόλις 26 ετών διορίστηκα στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Θέλησα να γνωρίσω το πραγματικό ποίμνιο, να καταλάβω γιατί τα παιδιά ήταν παραβατικά, γιατί έμεναν στο δρόμο σαν αγρίμια και έμπαιναν σε συμμορίες. Ένα απόγευμα λοιπόν είδα κάποιους εφήβους να παίζουν μπάσκετ. Τους πλησίασα και έπαιξα μπάσκετ μαζί τους φορώντας το ράσο. Ήταν η αρχή του ταξιδιού…»

Συνέχεια

Η ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ

anthropistikikrisiadeiazeitinxora[1]

ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ

Στις προγραμματικές δηλώσεις που ανέγνωσε ο πρωθυπουργός στη συνεδρίαση της Βουλής στις 8.2.15 δεν περιλαμβάνονταν, δυστυχώς, πολύ σημαντικά θέματα εθνικής σημασίας που αφορούν το παρόν και μέλλον της πατρίδας μας. Στο άρθρο αυτό θα περιοριστώ σε ένα μόνο από αυτά, το οποίο είναι το υπ’ αριθμόν ένα εθνικό μας πρόβλημα. Πρόκειται για το οξύ δημογραφικό μας πρόβλημα, το οποίο επιδεινώνεται συνεχώς και το οποίο πήρε νέες διαστάσεις εξαιτίας της εφαρμογής των μέτρων των Μνημονίων.
Συνέχεια

ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ: ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Η Κ.ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΡΑΛΛΗ 90 ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΡΑΦΑΗΛ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ ,ΣΤΟ ΚΤΗΜΑ ΤΗΣ. ΗΤΑΝ ΜΩΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΟΤΑΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΠΑΝ ΜΕ ΒΑΡΚΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ .

_____________________________________

Η θηριωδία της Σμύρνης

Έκλεισαν 90 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης. Από μια πραγματική θηριωδία. Το πιο άγριο παράδειγμα της σύγχρονης ιστορίας για το οποίο ο γειτονικός μας λαός θα έπρεπε να ντρέπεται. Μια ημέρα που περιελάμβανε ομαδικούς βιασμούς, βασανισμούς, σφαγές, λεηλασίες και εξ’ ολοκλήρου κάψιμο μιας πόλης. Της πόλης που κάποτε λεγόταν Σμύρνη και σήμερα λέγεται Izmir.

Συνέχεια

ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Ανακήρυξη Αγίου Νεκταρίου

cebacebfceb9cebcceb7cf83ceb9-ceb1ceb3-cebdceb5cebacf84ceb1cf81ceb9cebfcf85[1]

Βίντεο, της Κινηματογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης «Γ.Υ.Σ.», από τις εκδηλώσεις που έγιναν στην Αίγινα, στις 5 Νοεμβρίου 1961 με αφορμή την κατάταξη του αγίου Νεκταρίου στο αγιολόγιο της Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Η επίσημη κατάταξη έγινε με την υπ’ αριθμ. 260 Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 20 Απριλίου 1961, με την οποία καθορίστηκε ο εορτασμός της μνήμης του στις 9 Νοεμβρίου, δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία ο άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη.

Σχετικά εκδόθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας η υπ’ αριθμ. 1161 Εγκύκλιος στις 30 Ιουνίου 1961, με την οποία προτρέπεται ο ορθόδοξος λαός να εορτάζει την επέτειο της μνήμης του αγίου Νεκταρίου. Η τελετή της ανακηρύξεως έγινε στην Αίγινα στις 5 Νοεμβρίου 1961 με μεγάλη λαμπρότητα και συρροή πλήθους κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οι οποίοι με συγκινητικές εκδηλώσεις εξέφρασαν την τιμή και τον σεβασμό τους προς τον Άγιο.

 

…ανοιξω το στόμα μου και ταραμά πληρωθήσεται (mp3)

νηστεεια-φαγοκοιμησεως

ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ
Στίχοι: π.Παντελεήμων Κρούσκος.
Εκτέλεση: Helena Sioth
Προς το Ανοίξω το Στόμα μου. Ηχος δ΄
<αν αργεί να ανοίξει το mp3, παρακαλώ κάνετε λίγο υπομονη…>

 

merenda-aladh

Κατ’αρχάς να πούμε πως τόση άσκηση μπορεί να είναι επικίνδυνη. , Δεν φτάνει η νηστίσιμη μερέντα, θέλουμε ΑΛΑΔΗ. Γι’αυτο και εξαντλήθηκε, αφού η πρόοδος η ασκητική ορισμένων εις το άλαδον είναι τέτοια που καθιστα -φοβούμεθα-  επικινδυνο δια την υγείαν τους . Με προσοχή αδελφοί μου, με προσοχή… οχι ακρότητες ! Τετοιες νοοτροπίες , δεν είναι «περιθωριακές» όπως κάποιοι λένε, αλλά δυστυχώς είναι ευρυτατα διαδεδομένες και οχι μόνο σε απλούς πιστούς. Δυστυχώς.

Βεβαια , υπάρχουν και πάρα πολλοί με ορθές και ευλογημένες θέσεις στο θέμα.

Δεν είναι κακό  ούτε η νηστίσιμη …μερέντα  ούτε τα υπολοιπα. Οπως μπορεί ο καθένας ας ασκηθεί. Αλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο. Με καθοδήγηση απο τον Πνευματικό , πάντα. Αυτό που είναι κακό είναι πως …κοροϊδεύουμε τους εαυτoύς μας. Ας φάει κάποιος και νηστίσιμη μερέντα, η οτι άλλο νηστίσιμο βρει η οσο μπορεί , τέλος πάντων.  Δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας. Κακό είναι να κρυβόμαστε πίσω απο το δάκτυλό μας. 


Τοτε (οταν υποκρινόμαστε)  η νηστεία καταντά…

Συνέχεια ανάγνωσης

Αρέσει σε %d bloggers: