Σκεφθείτε το εξής: Εχετε γεννηθεί στην Ελλάδα. Εχετε μεγαλώσει εδώ. Την θεωρείτε πατρίδα σας. Μιλάτε Ελληνικά. Πήγατε σε Ελληνικό σχολείο. Μαθατε Ελληνική ιστορία. Κάνατε εδώ παρέες και φίλους. Εδώ είναι το σπίτι σας και όλος σας ο κόσμος. Ομως ξαφνικά….σας συλαμβάνουν και σας λένε πως δεν έχετε δικαιώματα Ελληνα πολιτη και πως πρέπει να σας στείλουν….σε μία αγνωστη σ’εσας Αφρικάνικη Χώρα. Ματαια θα διαμαρτυρηθείτε πως δεν έχετε γνωρίσει άλλη χώρα εκτός απο την Ελλάδα και πως εδώ είναι ο τόπος και το σπίτι σας. Σας λένε πως “ο νόμος είναι νόμος” και πως θα σας στείλουν σε μία αγνωστη για εσάς χώρα, της οποίας ούτε την γλώσσα ούτε τον πολιτισμό γνωρίζετε. Ακούγετε σαν σκηνή απο έργο του Κάφκα; Και όμως! Για κάποιους συμπολίτες μας είναι η φρικτή πραγματικότητα.

_______________________________

http://www.kounia.org/index.php?option=com_content&task=view&id=40&Itemid=41

Η Άουα από τη Σιέρα Λεόνε είναι 19 χρόνια στην Ελλάδα και εδώ γέννησε τις δυο από τις τρεις κόρες της. Όλα πήγαιναν σχεδόν «καλά» μέχρι πριν από λίγες μέρες όταν χρειάστηκε να τους βγάλει διαβατήριο. Ελληνικό; «Φυσικά», όχι μια και το ελληνικό κράτος αρνείται να τους δώσει ακόμα κι αυτό το πιστοποιητικό γέννησης. Μήπως όμως, διαβατήριο της Σιέρα Λεόνε; Επίσης όχι, μια και η Σιέρα Λεόνε δεν συνεργεί στην έκδοση πλαστού πιστοποιητικού και ζητάει πιστοποιητικό γέννησης από τη χώρα όπου οι κόρες της γεννήθηκαν, δηλαδή την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, οι δυο κόρες της Άουα είναι καταδικασμένες να παραμείνουν εφ’όρου ζωής έγκλειστες στην Ελλάδα χωρίς δικαίωμα μετακίνησης, εκτός βέβαια και αν φροντίσει το ελληνικό κράτος να τις… απελάσει!

Μήπως όμως είναι αυτό το μοναδικό τους πρόβλημα; Όχι, βέβαια. Ο περυσινός νόμος που ήθελε τάχα να «βελτιώσει» την κατάσταση των μεταναστών στην Ελλάδα, κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη ζωή των παιδιών της κάθε Άουα, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα: επιβάλει να έχουν ατομικό (δικό τους) διαβατήριο και όχι πια των γονιών τους στο οποίο αναγράφονταν ως προστατευόμενα τέκνα. Ποιο όμως διαβατήριο μια και -ελλείψει πιστοποιητικού γέννησης- δεν μπορούν να έχουν ούτε ελληνικό ούτε της χώρας καταγωγής των γονιών τους; Χωρίς όμως οποιοδήποτε διαβατήριο, αυτά τα (δεκάδες χιλιάδες) παιδιά δεν μπορούν ποτέ να αποκτήσουν ούτε καν άδεια παραμονής! Ο (απάνθρωπος) παραλογισμός του ελληνικού κράτους σε όλο το μεγαλείο του…

Ο Μιχάλης γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1980 από νιγηριανούς γονείς. Πήγε στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, και τέλειωσε και τα ΤΕΙ χωρίς κανένα πρόβλημα. Ήθελε μάλιστα να πάει και στη Σχολή Καλών Τεχνών. Μια μέρα όμως, στη Σύρο όπου μια ζωγράφος του έδινε μαθήματα σχεδίου, τον σταμάτησε το περιπολικό. Τα χαρτιά σου! Ποια χαρτιά; O Μιχάλης δεν έπεσε από τα σύννεφα αλλά, όπως λέει «από το διάστημα». Ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα του συνέβαινε κάτι τέτοιο. Τρεις μέρες στο κρατητήριο με τους αστυνομικούς να του λένε ότι «ο νόμος είναι νόμος» και ότι πρέπει να τον οδηγήσουν στα σύνορα. Τελικά, χάρη στη ζωγράφο ο Μιχάλης δεν οδηγήθηκε στα…γιουγκοσλαβικά σύνορα αλλά προσγειώθηκε στην οικτρή πραγματικότητα, που δεν είχε -μέχρι τότε- διανοηθεί.

Τώρα, ο Μιχάλης φοβάται, νοιώθει ανασφάλεια. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να τον σταματήσει το περιπολικό και να απελαθεί στη Νιγηρία, που αυτός ποτέ δεν γνώρισε (εξάλλου μιλάει ελληνικά και όχι Γιορούμπα). Νοιώθει μετέωρος. Τελικά, ο Μιχάλης ο ενδυματολόγος και σκηνοθέτης δεν έχει παρά μόνο ένα δικαίωμα: να μην έχει δικαιώματα!…

Περισσότερα για το θέμα, μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.kounia.org/index.php?option=com_content&task=view&id=15&Itemid=31

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

http://www.parembasis.gr/2008/08_06_01.htm

Η πρώτη επίσκεψη του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου στο κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία χαρακτηρίζεται ως ειρηνική, δικαίωσε και τον χαρακτηρισμό και τις προσδοκίες των μελών της Εκκλησίας και των πολιτών της χώρας μας, που θέλουν να υπάρξη ειρήνη μεταξύ των δύο Εκκλησιών. Η επικοινωνία μεταξύ των Εκκλησιών είναι απαραίτητη και αναγκαία, ιδίως στις ημέρες μας.

Η αλήθεια είναι ότι το λυκαυγές της καταλλαγής και της ειρήνευσης εμφανίσθηκε από τον Μάϊο του 2004 (28-5-2004), όταν η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος με ανακούφιση αποδέχθηκε την πρόταση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου να γίνουν αποδεκτά τα δύο Καταστατικά κείμενα, ήτοι ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 και η Πατριαρχική Πράξη του 1928 στο σύνολό τους.

Είχε προηγηθή μια μεγάλη κρίση που απεκάλυψε τους «εκ πολλών καρδιών διαλογισμούς». Εμένα τουλάχιστον μου έδωσε την δυνατότητα, ύστερα από επιθέσεις που δέχθηκα εντός της Ιεραρχίας, επειδή αγωνίσθηκα για να μην επέλθη η ρήξη μεταξύ των δύο Εκκλησιών, να μελετήσω το θέμα και να γράψω δύο βιβλία, τρεις πολυσέλιδες απαντήσεις σε Μητροπολίτη και πολλά άρθρα στις Εφημερίδες, εν μέσω της κρίσεως, που ανέρχονται σε πάνω από χίλιες (1.000) σελίδες. Ευτυχώς μερικοί, μεταξύ των οποίων και ο Πατριάρχης, αναγνωρίζουν την προσφορά μου.

Είναι αδιανόητο στην Εκκλησία της Ελλάδος -στην οποία υπάρχει ένα ιδιότυπο, αλλά προνομιακό εκκλησιαστικό καθεστώς- να χωρίζωνται οι Μητροπολίτες σε φιλοπατριαρχικούς και μη. Οπότε, χαίρομαι που τώρα όλοι αναγνωρίζουν την αξία και την προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έστω και αν μερικοί το κάνουν όψιμα, όπως διακρίνεται στα Πρακτικά των Συνεδριάσεων της Ιεράς Συνόδου που γνωρίζω. Ελπίζω δε ότι αυτό το όψιμο θα είναι σταθερό και μη μεταβλητό από οπορτουνιστικές επιδιώξεις.

Οι πρόσφατες συζητήσεις και αποφάσεις στην Κωνσταντινούπολη κινούνται μέσα στο αυτονόητο για τους εκκλησιαστικούς άνδρες. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο διακονεί θυσιαστικά την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών και η Εκκλησία της Ελλάδος ως θυγατέρα, αδελφή, σύνοικος και συγκληρονόμος μεγάλου και άφθιτου θησαυρού πρέπει να χαίρεται για την τιμητική της σχέση με Αυτό. Οι επιμέρους λεπτομερειακές ρυθμίσεις πρέπει να γίνουν με διάκριση, σοφία, αγάπη και μεγαθυμία στην προοπτική της ενότητος των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Άλλωστε, η συνοδικότητα της Εκκλησίας συμπορεύεται με την ιεραρχικότητα του εκκλησιαστικού πολιτεύματος και ο συνδυασμός αυτός -συνοδικότητας και ιεραρχικότητας- πρέπει να λειτουργή σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στο επίπεδο των διορθοδόξων σχέσεων. Είναι γνωστόν δε ότι η λεγόμενη «αυτοκεφαλία» δεν μπορεί να λειτουργή, όπως γράφει ο Olivier Clement, ως «αυτοκεφαλαρχία», γιατί οι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών δεν νοείται να λειτουργούν στην προοπτική της ανεξαρτησίας, αλλά στα πλαίσια της αλληλεξάρτησης.

Νομίζω ότι επ’ ουδενί λόγω πρέπει να επαναληφθούν οι αρνήσεις, οι αμφισβητήσεις και οι διενέξεις μεταξύ των δύο Εκκλησιών, προς ζημίαν όλων. Αντίθετα, μάλιστα, όπως επισημαίνει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας «κάθε τι που μας αφορά, όταν συμβαίνη σωστά σύμφωνα με την τάξη των κανόνων, δεν μας προκαλεί καμμιά ταραχή, αλλά μας απαλλάσσει κιόλας από τις κακολογίες κάποιων η καλύτερα προκαλεί για χάρη μας και τους επαίνους των συνετών».

Τελικά, ούτε εν ονόματι της ελευθερίας πρέπει να καταργήται η ενότητα του συνόλου, ούτε εν ονόματι της ενότητας να καταργήται η ελευθερία. Γι’ αυτό πρέπει όλοι μας να μάθουμε «πως δει εν οίκω Θεού αναστρέφεσθαι» (Α Τιμ. γ , 15).-

Του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Είναι προφανές ότι στην αρχαία Εκκλησία όλοι ήξεραν τι σχέση είχαν με τον Ιησού οι λεγόμενοι «αδελφοί Του». Γι’ αυτό και τα ευαγγέλια, αν και τους αναφέρουν, δεν δίνουν κάποια διευκρίνιση. Άλλωστε δύο απ’ αυτούς, ο Ιάκωβος και ο Ιούδας (όχι βέβαια ο Ισκαριώτης) είναι και συγγραφείς δύο βιβλίων (επιστολών) που βρίσκονται μέσα στην Καινή Διαθήκη.

Προς ενίσχυση της ορθόδοξης άποψης (που είναι κι η άποψη της αρχαίας Εκκλησίας) ότι οι αδελφοί του Κυρίου δεν ήταν τέκνα της Παναγίας, παρατηρούμε ότι και ο Ιάκωβος και ο Ιούδας αποφεύγουν να αναφέρουν τον εαυτό τους ως αδελφό Του στο προοίμιο της επιστολής τους.

Παρακάτω δίνουμε κάποια στοιχεία για την οικογενειακή κατάσταση του Κυρίου, αλιευμένα από Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς.

Πηγές:

άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ερμηνεία εις το κατά Ιωάννην.

άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, Υπομνήματα.

Κοσμάς Βεστίτωρ, Εγκώμιον εις τους δικαίους Ιωακείμ και Άνναν.

άγιος Συμεών ο Μάγιστρος και Λογοθέτης, Χρονικό.

Hippolytus Thebanus in Chronico opere.

Όλα τα παραπάνω βρίσκονται συνοπτικά στην Patrologia Graeca, τόμος 1, σχόλια στο βιβλίο 3, κεφ. ς΄, των Αποστολικών Διαταγών.

Η οικογένεια του Ιησού.

Ο Κοσμάς Βεστίτωρ γράφει:

• Ο ιερέας Ματθάν και η σύζυγός του Μαρία απέκτησαν τρεις κόρες, τη Σοββί, την Άννα και τη Μαρία. Η Σοββί έγινε μητέρα της Ελισσάβετ (μητέρας του Προδρόμου) και η Άννα της Θεοτόκου.
• Ο Ιωακείμ, πατέρας της Θεοτόκου, είχε έναν αδερφό, τον Αγγαίο. Η κόρη του Αγγαίου Σαλώμη ήταν η πρώτη σύζυγος του αγίου Ιωσήφ του Μνήστωρος, με την οποία απέκτησαν τέσσερις γιους (Ιάκωβο, Ιωσή, Σίμωνα και Ιούδα κατά τα Ματθ. 13, 53-56 και Μάρκ. 6, 1-6) και τρεις κόρες (γράφει τα ονόματα των θυγατέρων; δε θυμάμαι).

Ο άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων γνωρίζει ότι η πρώτη σύζυγος του Ιωσήφ ονομαζόταν Σαλώμη, οι γιοι τους ήταν αυτοί που ξέρουμε από τα ευαγγέλια και οι κόρες τους ήταν η Εσθήρ, η Θάμαρ (σε κάποια χειρόγραφα ονομάζεται Μάρθα) και η Σαλώμη, που είχε το όνομα της μητέρας της και ήταν η σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των αποστόλων Ιάκωβου και Ιωάννη. Ο Hippolytus Thebanus επαναλαμβάνει αυτά που γράφει «ο μέγας Σωφρόνιος», αναφέροντας τη Θάμαρ μόνον ως Μάρθα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξέρει τους τέσσερις γιους του Ιωσήφ, αλλά μόνο δύο κόρες, την Εσθήρ και τη Θάμαρ. Νομίζω πως κι εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές, Μάρθα και Θάμαρ. Γενικά κλίνω προς το Θάμαρ, γιατί είναι ευκολότερο να γίνει λάθος αντιγραφή από το Θάμαρ στο πασίγνωστο Μάρθα παρά από το Μάρθα προς το άγνωστο Θάμαρ -οπότε το Θάμαρ πώς προέκυψε;

***

Οι αγίες μυροφόρες.

1. Η Μαρία η Μαγδαληνή (Μάρκ. 16, 9 και Ιω. 20, 1-18), για την οποία συμφωνούν όλοι ή δεν προσθέτουν κάτι καινούργιο: ο Κύριος τη θεράπευσε από 7 δαιμόνια, κατά το Λουκ. 8, 2 και Μάρκ. 16, 9. Ενδιαφέρον: κατά τον άγιο Νικηφόρο Κάλλιστο Ξανθόπουλο (Εκκλησιαστική Ιστορία, 14^ος αιώνας) «κάποιοι» θεωρούσαν πως είναι η κόρη της Χαναναίας του Ματθ. 15, 21-28.

2. Η Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου, μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη και, όπως είπαμε, κόρη του αγίου Ιωσήφ. «Όχι η μαία» (Κοσμάς Βεστίτωρ). «Η μαία και μήτηρ υιών Ζεβεδαίου» (Συμεών Μάγιστρος και Λογοθέτης). Ο Χρυσόστομος δεν προσθέτει κάτι. Άποψή μου: ισχύει το «όχι η μαία». Η μαία Σαλώμη (που τη βρήκε ο Ιωσήφ και την έφερε στη φάτνη, εκεί δυσπίστησε για την αειπαρθενία της Θεοτόκου -ότι δηλαδή είχε μείνει παρθένος μετά τη γέννηση- και θέλησε να τη διαπιστώσει βάζοντας το χέρι της, το οποίο παρέλυσε ώσπου αναίρεσε την άποψή της) αναφέρεται στο ορθόδοξο απόκρυφο «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου» και, αν υπήρξε, σαφώς δεν αναφέρεται ως κόρη του Ιωσήφ.

3. Η Μαρία Ιακώβου, «μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή» ή «του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή» (βλ. Ματθ. 27, 55-56 και 61, καθώς και 28, 1-10, Μάρκ. 15, 40-41, και 16, 1 και 9). Κατά κάποιους πρόκειται για την Παναγία και έτσι ως θετή μητέρα των δύο γιων του Ιωσήφ.

4. Η μήτηρ Ιωσή. Ο Χρυσόστομος πιστεύει ότι έχουμε δύο Μαρίες, άλλη η «μητέρα του Ιακώβου» κι άλλη η μητέρα «του Ιακώβου του μικρού» (Μάρκ. 15, 40-41 και 47: «μήτηρ Ιωσή»), που πιστεύει πως δε μπορεί νά ‘ναι ο αδελφόθεος, ο οποίος ήταν μέγας, όχι μικρός. Η πρώτη είναι η Παναγία και η δεύτερη η σύζυγος του Ιούδα του αδελφόθεου. Κατά το Συμεώνα το Μάγιστρο και Λογοθέτη η «Μαρία Ιακώβου του μικρού» ήταν η σύζυγος του αδελφόθεου Ιούδα, αλλά η «μήτηρ Ιωσή» ήταν άλλη: κόρη της Σαλώμης της εξαδέλφης της Θεοτόκου, η οποία ανέθρεψε τον Ιωσή (τον αδελφόθεο;), γι’ αυτό χαρακτηριζόταν μητέρα του.

5. Η Ιωάννα (Λουκ. 24, 10), πιθανόν να ήταν η σύζυγος του Χουζά, αξιωματούχου του Ηρώδη (Λουκ. 8, 3). Κατά το Συμεώνα το Μάγιστρο και Λογοθέτη όμως ήταν η γυναίκα του αποστόλου Πέτρου. Ο Χρυσόστομος αγνοεί τη βιογραφία της και τη χαρακτηρίζει «Ιωάνναν τινά».

6. Η Σουσάννα (Λουκ. 8, 3), για την οποία κανείς δε δίνει επιπλέον στοιχεία.

7. Η Μαρία του Κλωπά (Ιω. 19, 25), που θεωρείται ετεροθαλής αδελφή της Παναγίας. Ο Κλωπάς ήταν αδελφός του αγίου Ιωακείμ, που πέθανε άτεκνος. Έτσι ο Ιωακείμ πήρε τη σύζυγό του, Άννα, για να «αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του» κατά το εβραϊκό έθιμο, και γέννησαν τη Μαρία, «θυγατέρα Κλωπά κατά χάριν» (Hippolytus Thebanus, lib. reg. 1296). Μετά το θάνατο της Άννας του Κλωπά, ο Ιωακείμ παντρεύτηκε την αγία Άννα. Συμφωνεί και ο Χρυσόστομος. Ο Συμεών ο Μάγιστρος γράφει: «αδελφή της Μητρός του Κυρίου, θυγάτηρ Ιωσήφ». Μάλλον ήθελε να γράψει Ιωακείμ κι έγραψε κατά λάθος Ιωσήφ.

* Ο Χρυσόστομος, απαριθμώντας πόσες Μαρίες συναντάμε, αναφέρει και τις αδελφές του Λαζάρου Μάρθα και Μαρία. Δε διευκρινίζει όμως αν τις θεωρεί μυροφόρες. Υποθέτω όχι, γιατί δεν τις αναφέρει κανείς ευαγγελιστής στη διήγηση της ανάστασης.

Βιβλιοκριτική

του Rich Deem

Πηγή: http://www.godandscience.org/evolution/the_cells_design.html

Ο Fazale Rana (Ph.D. Χημείας), Αντιπρόεδρος της Έρευνας και Απολογητικής στο Reasons To Believe (Λόγοι να Πιστεύουμε), έχει γράψει ένα νέο βιβλίο, με τίτλο, The Cell‘s Design: How Chemistry Reveals the Creator‘s Artistry, (Ο Σχεδιασμός του Κυττάρου: Πώς Αποκαλύπτει η Χημεία την Καλλιτεχνία του Δημιουργού), το οποίο επιδιώκει να δείξει πώς η κυτταρική βιοχημεία μας αναδεικνύει την ύπαρξη του Δημιουργού που την σχεδίασε. Ενώ τα περισσότερα βιβλία για τον Ευφυή Σχεδιασμό επιδιώκουν να αποδείξουν την ύπαρξη σχεδιασμού με το να αποδεικνύουν την ύπαρξη της μη σμικρυνόμενης πολυπλοκότητας, ο Δρ. Rana εξετάζει την βιοχημεία του κυττάρου σε πιο αδρές γραμμές, δηλαδή, το πώς όλα λειτουργούν συντονισμένα με τόση θαυμαστή πιστότητα. Έτσι, ακόμα και αν ένα μοναδικό δείγμα ή μια σειρά αποδείξεων τυχόν αποκλεισθούν ως στατιστική απόκλιση, το βάρος των αποδείξεων πάλι βαραίνει υπέρ του σχεδιασμού από κάποιον Δημιουργό. Το κάθε κεφάλαιο αρχίζει με μια αναλογία από τον κόσμο της τέχνης που σχετίζεται με το εκάστοτε θέμα. Ο Δρ. Rana είναι, απ’ ότι φαίνεται, ένας ζωηρός λάτρης της τέχνης.

Ένα από τα αγαπημένα μου τμήματα ήταν η συζήτηση για το πώς παράγονται οι πρωτεΐνες μέσα σε ένα κύτταρο. Ένα μεγάλο μέρος των μοριακών συστημάτων του κυττάρου εμπλέκονται στην διαδικασία δια της οποίας το DNA μετατρέπεται σε RNA και στη συνέχεια μεταφράζεται σε πρωτεΐνες. Η διαδικασία αυτή μοιάζει με μια τέλεια χορογραφημένη συμφωνία, όπου όλα τα μουσικά όργανα συνεργάζονται για να παραχθεί ένας ήχος που είναι κάτι περισσότερο από απλώς μια ένωση των μεμονωμένων τμημάτων. Η διαδικασία παραγωγής πρωτεϊνών είναι από μόνη της καταπληκτική. Όμως, τα συστήματα ποιοτικού ελέγχου που λειτουργούν στο κάθε βήμα της διαδικασίας αυτής είναι εκείνα που εξασφαλίζουν την υψηλή στάθμη πιστότητας των αντιγράφων χωρίς να επιβραδύνεται καθόλου η ίδια η διαδικασία. Όμως δεν είναι και το τέλος της διαδικασίας η παραγωγή πρωτεϊνών. Πολλές από αυτές τις πρωτεΐνες υφίστανται και μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις, όπως είναι ο σχηματισμός δεσμών δισουλφιδίου (μια άποψη της διαδικασίας αναδίπλωσης των πρωτεϊνών), η αναδίπλωση των πρωτεϊνών σε συγκεκριμένες τρισδιάστατες δομές, η προσθήκη τμημάτων υδατανθράκων, ο διαχωρισμός της πρωτεϊνικής αλύσεως, και η συναρμολόγηση σε συμπλέγματα πρωτεϊνών. Στις περισσότερες πρωτεΐνες, η γραμμική δομή της πρωτεΐνης δεν καθορίζει επαρκώς την τρισδιάστατή του δομή, προκειμένου να αναδιπλωθεί από μόνη της σωστά. Απαιτούνται μόρια-εξαρτήματα για να εξασφαλισθεί η σωστή αναδίπλωση της πρωτεΐνης, για να λειτουργήσει σύμφωνα με τον λόγο που σχεδιάσθηκε.

Το πώς αυτά τα συστήματα συν-εξελίχθηκαν μαζί με τις ίδιες τις πρωτεΐνες είναι αρκετά μεγάλο μυστήριο για τους εξελικτές.

Αν και το βιβλίο The Cell‘s Design δεν δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην μη σμικρυνόμενη πολυπλοκότητα ως απόδειξη του βιολογικού σχεδιασμού, παρά ταύτα, ο Δρ. Rana δεν αποφεύγει τις κριτικές που έχουν εκτοξευθεί εναντίον ορισμένων αρχικών δηλώσεων του Michael Behe. Για παράδειγμα, οι εξελικτές στοχάζονται πως ο πολύπλοκος μοριακός μηχανισμός των μαστιγίων είχε επιστρατευθεί από προϋπάρχοντα βιοχημικά συστήματα, τα οποία είχαν εξελιχθεί για άλλες διαδικασίες. Όμως αυτές οι ερμηνείες είναι άκρως θεωρητικές και δεν παρέχουν καμμία απόδειξη πως οι προτεινόμενοι μεσάζοντες είχαν εξελιχθεί ΠΡΙΝ από την εμφάνιση των μαστιγίων (ούτε και ΜΕΤΑ – κάτι που θα κατέρριπτε εντελώς τον ισχυρισμό). Επιπρόσθετα, τέτοιου είδους ερμηνείες δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν το πώς τα μαστίγια σε βακτήρια και σε αρχαία (archaea) μοιάζουν να έχουν εμφανισθεί εντελώς ανεξάρτητα.

Το βιβλίο The Cell‘s Design είναι μια περιεκτική εξέταση της βιοχημείας του κυττάρου γραμμένη από την οπτική γωνία ενός λαϊκού. Και όμως, το κείμενό του δεν αποφεύγει έντεχνα τις λεπτομέρειες του τρόπου λειτουργίας του κυττάρου. Συνιστώ οι αναγνώστες να έχουν κάποια φόντα κολλεγιακά, ή να είναι τουλάχιστον καλά διαβασμένοι, μιας και το κείμενο είναι αναγκαστικά πλούσιο σε λεπτομέρεια. Αυτοί που θα απολαύσουν περισσότερο το βιβλίο θα είναι οι επιστήμονες, οπότε, θα ήταν καλό να σκεφτείτε να κάνετε δώρο το βιβλίο σε φίλους σας επιστήμονες. Όντας και εγώ επιστήμονας, θεωρώ τον σχεδιασμό εντός του κυττάρου σαν κάτι πολύ πιο όμορφο ακόμα και από το πιο υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Ο σχεδιασμός του κυττάρου αποκαλύπτει μετά βεβαιότητας την καλλιτεχνία του Δημιουργού.

 

Πηγή: ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ Μάρτιος - Απρίλιος 2007, σελ 20

Το ΕΡΣ (Εθνικό συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης) με την απόφαση 150/2007 έκανε σύσταση στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, διότι θεωρήθηκε προσβλητικό το περιεχόμενο εκπομπής της για το Ισλάμ και τον Μωάμεθ! Συγκεκριμένα η απόφαση αναφέρει ότι κατα την 17-1-2007 ώρες 13:00 ως 15:00 αναγνώστηκε μαρτυρολόγιο ιερομάρτυρος και ο εκφωνητής σχολίασε (σε όλους τους νεομάρτυρες στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, διαπιστώνει κανείς μετ’ εκπλήξεως οτι όλοι οι μάρτυρες ομολογούν το ίδιο πράγμα: Ο Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο μεγαλύτερος απατεώνας”. Η απόφαση θεωρεί ότι “ενδεχομένως να θεωρηθούν ότι θίγουν θρησκευτικές μειονότητες” και κατέληξε στην κύρωση της συστάσεως , αν και δύο μειοψηφίσαντες πίστευαν ότι θα έπρεπε να επιβληθεί πρόστιμο 3.000€ στον σταθμό! Γιατί δεν έχουν άραγε την ίδια ευαισθησία με το πρόσωπο του Χριστού που προσβάλλεται βάναυσα με δημοσιεύματα , βιβλία, άρθρα, τηλεοπτικές εκπομπές, θεατρικά και κινηματογραφικά έργα; Επίσης αν απαγορεύεται η κριτική στο Ισλάμ η σε όποια άλλη πίστη, αυτό δεν είναι παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας των Χριστιανών; Και αν υιοθετήσουμε τη σύσταση του ΕΡΣ αυτό δεν μπορεί να οδηγήσει στο να απαγορευτεί η δημοσιοποίηση των κειμένων της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας που κρίνουν το ΙΣλάμ ως πλάνη και τον Μωάμεθ ως ψευδοπροφήτη και γι’αυτό να σέρνονται οι Χριστιανοί στα δικαστήρια; Ηδη στην Αμερική χριστιανοί οδηγήθηκαν στα δικαστήρια και στη φυλακή για προσβολή των κίναιδων (ομοφυλοφίλων) , διότι ανάρτησαν πανό με εδάφια της Βίβλου που καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία! Λετε αυτό να είναι το μέλλον που μας επιφυλλάσει η Νέα Παγκόσμια Τάξη;

Αναδημοσίευση απο: Περιοδικό “Ο Ερευνητής της Αλήθειας” τ.42 σελ 21

Του Israel Shamir

http://www.israelshamir.net/Greek/GreekIsland.htm

Γράφω αυτές τις λέξεις από ένα μπαλκόνι, αγναντεύοντας την καταγάλανη θάλασσα και έχοντας συντροφιά μια κόκκινη τριανταφυλλιά και μερικές γάτες. Το Όρος Άθως, αυτή η καταπράσινη δασοσκέπαστη χερσόνησος που απλώνεται μέσα στο Αιγαίο Πέλαγος, αυτό το ανεξάρτητο κρατίδιο μέσα στο ελληνικό προτεκτοράτο και άσυλο είκοσι μεγάλων μοναστηριών είναι ένας γαλήνιος παράδεισος, ο τόπος όπου εκατοντάδες μοναχοί και χιλιάδες λαϊκοί προσκυνητές προσεύχονται στον Κύριο, δουλεύουν τη γη, καλλιεργούν τεράστιες εκτάσεις ελαιόδεντρων και μηλιών.

Ο εσωτερικός ορθόδοξος χριστιανισμός είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό της Ελλάδας - ο κόσμος γνωρίζει μόνο τον Ζορμπά τον Έλληνα και τα νησιά της- αλλά αν το γνώριζε, σε αυτό το μέρος θα ερχόταν για την πνευματική του αναζήτηση και όχι στους τόπους λατρείας των σουφιστών ή των βουδιστών Ζεν. Εξάλλου, η θαυμάσια αυτή πίστη είναι πιο προσιτή στους Δυτικούς. Οι μοναχοί είναι άνθρωποι μορφωμένοι, κάποιοι κατάγονται από την Αυστραλία και τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Παλαιστίνη. Ο ηγούμενος Βασίλειος σπούδασε στη Λυών. Εκτιμά το έργο του Πινδάρου και του Ντοστογιέφσκι. Το Άγιο Όρος είναι το ιδανικό μέρος για να αντιληφθούμε ότι το άγνωστο θύμα του πολέμου στο Ιράκ είναι ο Χριστιανισμός. Η υπόληψή του σπιλώνεται από ανθρώπους που χρησιμοποιούν το όνομα του Χριστού -και του φονταμενταλισμού- μάταια. Από την εφημερίδα NY Times έως και το περιοδικό FrontPage, διάφορα ιουδαϊκά δημοσιεύματα αποτελούν το μέσο για την έκφραση στομφωδών αντιμουσουλμανικών ασυναρτησιών που καλούν σε πόλεμο στο όνομα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι μουσουλμάνοι άρχισαν να απαντούν με χτυπήματα κατά του χριστιανικού κόσμου ενώ η ευρωπαϊκή και αμερικανική νεολαία έμαθε να θεωρεί τη μουσουλμανική πίστη κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, το θύμα είναι αθώο. Ο πραγματικός ορθόδοξος χριστιανικός κόσμος, όσο φονταμενταλιστικός και αν είναι, απορρίπτει σταθερά το δόγμα του Μάμμωνα και του αμερικανικού πολέμου κατά του Ισλάμ. Φονταμενταλιστής είναι αυτός που ακολουθεί τις παραδοσιακές διδασκαλίες της Εκκλησίας. Τα ιερά κείμενα χάνουν το νόημα τους έξω από την παράδοση. Οι αντίπαλοι επιχειρούν να επικαλεστούν τις διδασκαλίες των κειμένων αποχωρίζοντας τες από την παράδοση. Η παράδοση όμως είναι ζωντανή και δεν μπορεί να αποδομηθεί στα συστατικά της στοιχεία, να ερμηνευτεί έξω από το ιστορικό και κοινωνικό της πλαίσιο και να χρησιμοποιηθεί κατά προαίρεση. Τα στοιχεία της μπορεί να γίνουν κατανοητά μόνο στο συγκεκριμένο πλαίσιο, να ερμηνευτούν πλήρως μέσα από την παράδοσης της Εκκλησίας.

Δεν υπάρχει πιο αυστηρή φονταμενταλιστική κοινότητα από τη μοναστική κοινότητα του Αγίου Όρους στη Βόρεια Ελλάδα, απ’ όπου γράφω και αυτές τις λέξεις. Ο Άθως αποτελεί μια εξαιρετική δεξαμενή πνεύματος, και πολλοί συρρέουν εδώ για να βουτήξουν σε αυτή. (Ο Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας διαμένει επίσης εδώ, σε ένα μοναστήρι). Οι μοναχοί διατηρούν τη φλόγα της χριστιανικής πίστης τόσο ζωντανή, όπως τους δόθηκε από το Χριστό και τους Αποστόλους. Δεν περιμένουν τη σωτηρία τους να έρθει από τους Εβραίους, καθώς αυτή έχει ήδη έρθει στο πρόσωπο του Χριστού. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να επιδιώξουν τη Ρήξη καθώς τους δόθηκε το δικό τους επουράνιο σχέδιο: να επιδιώξουν με τις προσευχές και τη θρησκευτική διαφώτιση τον ερχομό της Δευτέρας Παρουσίας. Για αυτούς η Δευτέρα Παρουσία είναι η μυστικιστική εμπειρία της ψυχικής συμμετοχής στη Δόξα του Χριστού, η οποία πραγματώνεται με τη βοήθεια της Θείας Χάρης. Η εκκλησία είναι το μέσο που βοηθά τους πιστούς να Τον δουν. Φυλάσσει επίσης τους πιστούς από την πλάνη των επικίνδυνων σοφισμάτων και τεχνασμάτων.

Η Ελληνική Εκκλησία δημιουργήθηκε πολύ πριν από την έναρξη του ιεραποστολικού έργου του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα, ο οποίος αναγνώρισε το θρησκευτικό ζήλο των Ελλήνων. Δεν χρειάζονταν να προσηλυτιστούν αλλά να διαφωτιστούν. Στην προαίσθηση των Ελλήνων για τον ερχομό του Χριστού, την τόσο έντονα αντιληπτή στην Ιλιάδα, αναφέρθηκε η Simone Weil[1]. Κατά την άποψή της οι Έλληνες ήταν χριστιανοί πριν από το Χριστό και η επίδρασή τους στο χριστιανισμό ήταν κορυφαία. Ακόμη και σήμερα, οι Έλληνες είναι πιστοί στο Χριστό, τη Θεομήτορα και την επί γης παρουσία της, καθώς στην Πρώτη Εκκλησία που ιδρύθηκε από τους Αποστόλους Ιωάννη και Παύλο.

Η εκκλησία δεν αναμειγνύεται στην πολιτική αλλά ασκεί ηθική επιρροή. Με την καθοδήγηση της Εκκλησίας της, η Ελλάδα απείχε από τον πόλεμο στο Ιράκ και τα παιδιά της δεν άφησαν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους της Βαγδάτης. Αυτό το βαθιά θρησκευόμενο έθνος συμμερίζεται τις αντιλήψεις των καλών μουσουλμάνων αλλά και των δικών μας, ότι δηλαδή ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, δεν απειλείται από τον κίνδυνο της ισλαμικής τρομοκρατίας αλλά από τον αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της τρομοκρατίας. Η Ελλάδα είναι ένας σπάνιος τόπος όπου το πνεύμα των Δυτικών αντιφρονούντων νιώθει σαν επιστρέφει στο σπίτι του, καθώς ο μέσος Έλληνας είναι σε θέση αναπτύσσει στοχασμούς που αντιλαμβάνονται λίγοι μόνο δυτικοί διανοούμενοι, αναγνώστες του Τσόμσκυ και του Baudriard. Ο εξαιρετικά δημοφιλής αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δήλωσε ορθώς ότι η τρομοκρατία προκαλείται από «την αδικία και την ανισότητα που διαβρώνει τον κόσμο».

Στην εφημερίδα Wall Street, ο Έλληνας σιωνιστής Τάκης Μίχας εκφράζει τη δυσαρέσκειά του (σε ένα άρθρο του με το τίτλο Είναι η Ελλάδα Δυτικό Κράτος; ) για το ότι μόλις το 10% των Ελλήνων πιστεύει ότι η Ελλάδα έπρεπε να παρέχει στρατιωτική βοήθεια στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την επίθεση της «ενάντια στα κράτη που υποθάλπουν την τρομοκρατία», ενώ η πλειοψηφία θεωρεί ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν αποτελεί κατασκεύασμα της προπαγάνδας της CIA. Ο σιωνιστής αυτός καταλήγει με τρόμο: «Τέτοιες απόψεις φαίνεται να έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία με την κοινή γνώμη του Καΐρου και της Δαμασκού παρά με αυτή του Βερολίνου ή της Ρώμης». Οι βλακώδεις αυτές απόψεις σχετικά με τη διαμάχη μεταξύ του χριστιανικού και ισλαμικού κόσμου διατυπώνονται και προωθούνται από τις εφημερίδες Wall Street και New York Times, τους φύλακες της χριστιανικής πίστης!

Σε αντίθεση με τη Δύση, οι Έλληνες δεν ένιωσαν ποτέ μίσος ή φόβο για τους Εβραίους. Αντιθέτως, έσωσαν τους Εβραίους κατά τη γερμανική κατοχή και τους φέρθηκαν έντιμα. Καθώς είχαν τη δική τους εθνική Εκκλησία, δεν μετέθεσαν τη διαφύλαξη των θρησκευτικών τους αξιών στους Εβραίους και έτσι δεν είχαν κανένα λόγο να θρηνούν κατόπιν για την απώλειά τους. Και όπου δεν υπάρχουν ενοχές δεν υπάρχει φόβος. Ο διάσημος Έλληνας συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης ερωτήθηκε σαρκαστικά από Ισραηλινό δημοσιογράφο εάν κατά τη γνώμη του οι Εβραίοι κινούν τα νήματα πίσω από τον Τζωρτζ Μπους και εκείνος ζωηρά απάντησε: «Όχι δεν κινούν τα νήματα, βρίσκονται στο προσκήνιο. «Δηλαδή η Αμερική, η μεγάλη αυτή υπερδύναμη, ελέγχεται στην πραγματικότητα σήμερα από του Εβραίους;» επέμεινε ο ανακριτής πριν απαγγείλει την ετυμηγορία του. «Ναι», απάντησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο άνθρωπος που έχει περισσότερους Εβραίους φίλους από έναν μέσο Αμερικανό.

Όπου δεν υπάρχει φόβος για τους Εβραίους, αυτόματα δεν υπάρχει και στήριξη προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Την άποψη του Θεοδωράκη ότι «οι ρίζες του κακού σήμερα βρίσκονται στη πολιτική του Προέδρου Μπους και όχι στο μουσουλμανικό κόσμο» συμμερίζονται και πολλοί Έλληνες. Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν τους μουσουλμάνους από τα βιβλία. Έζησαν μαζί για μια χιλιετία. Γνωρίζουν ότι οι μακρές και ταραγμένες σχέσεις τους με τους Τούρκους γείτονές τους έφθασαν στο ναδίρ κατά τη διάρκεια της αντι-ισλαμικής πολιτικής του Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ ο ισλαμιστής σουλτάνος Σελίμ ο Άκαμπτος ξόδεψε μια περιουσία για να αναστηλώσει τα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Οι μουσουλμανικές κοινότητες έχουν αφομοιωθεί στο ελληνικό κράτος, καθώς η εθνική εκκλησία είναι πολύ ανεκτική προς τις θρησκευτικές μειονότητες αλλά και προς το μεγάλο μη-θρησκευόμενο τμήμα του πληθυσμού.

Σήμερα, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας αποδοκιμάζει την αμερικανική εκστρατεία κατάκτησης της Ανατολής, επιβολής της διαπολιτισμικότητας και διαχωρισμού του Κράτους από την Εκκλησία. Υποστηρίζουν τους Παλαιστινίους και ελπίζουν ότι οι Εβραίοι θα λογικευτούν. Αποτελούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα για τους Αμερικανούς φονταμενταλιστές. Πράγματι, η Ελλάδα είναι η απόδειξη ότι ο φονταμενταλιστικός χριστιανισμός δεν ταυτίζεται με την πολιτική του Τζωρτζ Μπους ούτε και η πρώτη Λεσβιακή Συναγωγή της Νέας Υόρκης αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στην πολιτική αυτή.

Στην «αστυνομική του αναφορά» στην εφημερίδα Wall Street, ο Τάκης Μίχας περιγράφει τα παραπτώματα των Ελλήνων: «τη δεκαετία του ογδόντα, παρείχαν άσυλο σε οργανώσεις που η Δύση χαρακτήριζε ως τρομοκρατικές και αντιτάχθηκαν στην πρόθεση ανάπτυξης πυραύλων Κρούζ και βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη της κυβέρνησης Ρήγκαν. Μετά από την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, οι αντιαμερικανικές αντιλήψεις κατέληξαν να υιοθετηθούν από τη Δεξιά.

Η αμερικανική πολιτική στη Βοσνία και το Κόσοβο θεωρήθηκε ευρέως ως προσπάθεια καταστροφής της Εκκλησίας, ενώ η ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς -η οποία πανηγυρίστηκε σε όλο τον κόσμο- ως σκευωρία της CIA».

Το άρθρο του Μίχα για τους Έλληνες δημοσιεύτηκε λίγο μετά την έκδοση του πολυαναμενόμενου βιβλίου της Diane Johnson στο οποίο καταρριπτόταν ο μύθος των «αποδείξεων» της θηριωδίας των Σέρβων στο Κόσοβο. Σήμερα, γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν είχε κανένα λόγο να πανηγυρίσει την ανατροπή του Μιλόσεβιτς -ή βέβαια του Σαντάμ Χουσεΐν.

Αλλά οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν νωρίτερα, όταν η γνώμη τους συμβάδιζε μόνο με τις απόψεις μιας μικρής φωτισμένης κοινότητας στη Δύση. Πως συνέβη αυτό, γιατί οι Έλληνες μπόρεσαν πιο εύκολα από τους δυτικούς διανοούμενους να αναγνωρίσουν τα ψεύδη των μέσων μαζικής ενημέρωσης

Ό λόγος, κατά την άποψή μου, είναι ο εθνικός και παραδοσιακός χαρακτήρας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η στενή της σχέση με τους ανθρώπους και το κράτος. Ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος, είναι το ματαιόδοξο επίτευγμα της Γαλλικής Επανάστασης και πολύ περισσότερο των ιδρυτών των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίο αποκόπτοντας τους δεσμούς της Δυτικής Κοινωνίας με την Εκκλησία, την παρέσυραν στην καταστροφή. Ενώ στη Γαλλία η εθνική Καθολική εκκλησία καταλαμβάνει ακόμη μια σημαντική και αποκλειστική θέση, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το κράτος χωρίς επίσημη εκκλησία, έγινε θύμα και υπηρέτης του Μάμμωνα. Οι μικρές ανεξάρτητες εκκλησίες της χώρας δεν είχαν την ικανότητα να διαμορφώσουν το πνεύμα του λαού, ανταγωνίστηκαν απλά για μια διέξοδο στα εβραϊκά μέσα μαζικής ενημέρωσης, και με τη διαρκή απειλή των φορολογικών αρχών, ήρθαν σε ρήξη με την παράδοση και έγιναν βορά στα σαρκοβόρα θηρία.

Αυτή η απουσία της εκκλησίας υπονομεύει περαιτέρω τη θεμελιώδη έννοια της Μέθεξης με το Θεό την οποία αναλύει ο T S Elliot στο έργο του Η Χριστιανική Αντίληψη της Κοινωνίας (The Christian Idea of Society, 1939). Οι άνθρωποι ζουν μαζί ενωμένοι με μια ιδέα. Η ιδέα αυτή μπορεί (ή βέβαια θα έπρεπε) να είναι η κοινή τους πίστη και θρησκεία. Δεν είναι τυχαίο ότι από την ίδρυση της Ιεριχώς, πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, ένας ναός ή μια εκκλησία αποτελεί το κεντρικό κτίσμα κάθε ανθρώπινου καταυλισμού. Αυτή η ανάγκη για μια επίσημη εκκλησία η οποία να ενώνει τους ανθρώπους με μια θρησκεία έγινε φανερή μέσα από την απόφαση του T S Elliot να παραμείνει Αγγλο-Καθολικός, όντας μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας και προσχωρώντας παράλληλα και στο καθολικό δόγμα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το πρώτο ευρείας κλίμακας πείραμα που απέδειξε τι θα συμβεί σε μια κοινωνία η οποία βασίζεται στο κέρδος, αντί στα θεμέλια της πίστης. Οι ιδρυτές της Αμερικής θα μπορούσαν να διαβάσουν την ιστορία του Κινέζου σοφού Mencius (372-289 π.Χ). Πήγε κάποτε να επισκεφτεί το βασιλιά Hui ο οποίος του είπε: «Γέροντα, αφού αψήφησες την απόσταση των 500 χιλιομέτρων για να έρθεις εδώ, ίσως γνωρίζεις και τον τρόπο για να αποκομίσω κέρδη για τη χώρα μου». Ο Mencius απάντησε: «Γιατί άραγε πρέπει να αναφέρεις τη λέξη «κέρδος»; Αυτό που μετράει είναι η φιλανθρωπία και η αρετή. Εάν ο Βασιλιάς λέει «Πως μπορώ να αποκομίσω κέρδη για τη χώρα μου» οι αξιωματικοί του θα λένε «Πώς μπορούμε να αποκομίσουμε κέρδη για τα φέουδά μας» και οι σοφοί και οι κοινοί άνθρωποι θα λένε «πώς μπορούμε να αποκομίσουμε κέρδη για τον εαυτό μας;» Εάν οι ανώτερες και οι κατώτερες τάξεις ανταγωνίζονται να αρπάξουν το κέρδος η μια από την άλλη, η χώρα θα κινδυνεύσει».

Πράγματι, αυτό συνέβη και στις Ηνωμένες Πολιτείες και κάτω από την επιρροή της το φαινόμενο αυτό εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες. Αν και τα εθνικιστικά και κοινωνικά μορφώματα δεν ήταν σε καμιά περίπτωση τέλεια, παρείχαν μια φαινομενική αλληλεγγύη, την οποία αποκήρυτταν οι κυνηγοί του κέρδους. Αλλά κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε να αποκομίσει κέρδος σε βάρος των άλλων εάν υπήρχε μια επίσημη εκκλησία, μια απόλυτα εθνική και ενσωματωμένη στην αλυσίδα των εκκλησιών.

[1] Simone Weil, 1909-1943. Γαλλίδα φιλόσοφος.

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

Μια πρώτη μορφή αυτού του άρθρου δημοσιεύτηκε στο www.enantiontoutheou.gr.

 

Καθώς ο άνθρωπος προχωρά σε μια προσωπική σχέση ταπεινής αγάπης με το Θεό, διαποτίζεται από τη θεία χάρη (την αγαθή ενέργεια του Θεού), «αλλοιώνεται» και, από τον τρόπο ύπαρξης του ανθρώπου που ξέρουμε (το δικό μας), περνάει σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης, που ονομάζεται «καινή κτίσις», δηλαδή καινούργια δημιουργία (απόστολος Παύλος, Β΄ προς Κορινθίους, 5, 17, προς Γαλάτας, 6, 15 κ.α.). Η κατάσταση αυτή ονομάζεται «πρωτόκτιστον κάλλος», γιατί, κατά το χριστιανισμό, ταυτίζεται με το επίπεδο, στο οποίο θα είχαν φτάσει οι πρωτόπλαστοι, αν δεν είχαν διακόψει τη σχέση τους με το Θεό με σκοπό να γίνουν οι ίδιοι θεοί, αν δηλαδή δεν είχαν διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα.

Ο άνθρωπος που φτάνει στο σημείο αυτό γίνεται «όμοιος με το Θεό» (πραγματοποιεί το περίφημο «καθ’ ομοίωσιν») και χαρακτηρίζεται «άγιος».

Άγιος είναι ο άνθρωπος που έχει ανοιχτεί διάπλατα απαντώντας ναι στο αιώνιο προσωπικό αγαπητικό κάλεσμα του Τριαδικού Θεού και έτσι έχει γίνει ο ίδιος θεός -δεν είναι πλέον κοινός άνθρωπος. Είναι θεός σε όλα εκτός από τη θεϊκή ουσία (παραμένει άνθρωπος για τα άλλα όντα, δεν είναι «ο Θεός τους», αντίθετα με τον άνθρωπο που θεοποιεί τον εαυτό του απομακρυσμένος απ’ το Θεό). Χώρος και χρόνος δεν έχουν πλέον απόλυτη σημασία γι’ αυτόν, δε συνιστούν δεσμευτικές συνθήκες× και, το κυριότερο, είναι ενωμένος με τα άλλα όντα (ανθρώπους και μη), μπορεί να τα καταλαβαίνει, να επικοινωνεί και να συνεργάζεται μ’ αυτά -έχει θεραπεύσει τη διάσπαση που προκάλεσε στην ανθρώπινη ψυχή και σε όλη την κτίση το προπατορικό αμάρτημα.

«Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από το Θεό ως μακροκοσμικό ον, γι’ αυτό είναι φυσικό και λογικό να υπάρχει μέσα του μακροκοσμική αίσθηση και συνείδηση του κόσμου». Με το προπατορικό αμάρτημα ωστόσο «ο άνθρωπος εφεύρε το θάνατο και τον εγκατέστησε μέσα του και σε όλα τα όντα γύρω του». Όμως «ο άνθρωπος που δεν τον έχει διασπάσει η αμαρτία αισθάνεται την οργανική ενότητα όλων των δημιουργημάτων× αισθάνεται τη χαρά και τη λύπη των δημιουργημάτων ως δική του, γιατί κατά κάποιο μυστικό τρόπο είναι ο φορέας του κλήρου όλων των δημιουργημάτων. Παράδειγμα, ο Αδάμ. Στον Αδάμ δέσποζε η αίσθηση της πανενότητας μέχρι την πτώση. Όταν όμως έπεσε, παρέσυρε μαζί του στην αμαρτία και το θάνατο όλη την κτίση…». «Οι άγιοι είναι αναγεννημένες και ολοκληρωμένες ψυχές, που βαθμιαία θεραπεύουν από την αμαρτία και την κτίση γύρω τους και την επαναφέρουν στην πρωταρχική της πανενότητα. Ως κατά χάριν υιοί Θεού, σώζουν την κτίση από το θρυμματισμό, από τη φθορά και τη διάσπαση της ενότητας» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς[1]).

Αυτή η κατάσταση είναι που έκανε

• τον άγιο Σεραπίωνα το Σινδόνιο να δίνει και τα ρούχα του στους φτωχούς και τελικά να πουληθεί δούλος για να φέρει στο χριστιανισμό κάποιους αιρετικούς ή ειδωλολάτρες×

• τον άγιο Παυλίνο, επίσκοπο Καμπανίας, τον 5^ο αι. μ.Χ., να δαπανήσει μέχρι δεκάρας τον πλούτο της Εκκλησίας και το δικό του για να εξαγοράζει αιχμαλώτους από τους Βανδάλους και τελικά ν’ ανταλλάξει τον εαυτό του με την ελευθερία ενός ακόμη απ’ αυτούς×
• τον άγιο Πέτρο τον Τελώνη, τον 6^ο αι., να παραιτηθεί από το διοικητικό αξίωμά του, να μοιράσει την περιουσία του και τελικά να πουληθεί δούλος και να δώσει το ποσό της πώλησής του στους φτωχούς×
• τον άγιο Βονιφάτιο της Γερμανίας, το 754 μ.Χ., να αρνηθεί να αμυνθεί, όταν δέχτηκε επίθεση βαρβάρων στα δάση πέραν του Ρήνου, και να σκεπάσει απλά τον εαυτό του με το χειρόγραφο του ευαγγελίου×
• τους Ρώσους αγίους πρίγκηπες Μπόρι και Γκλεμπ, το 1015, να παραδοθούν στον αδερφό τους Σβιατοπόλκο και να θανατωθούν, για να μη θυσιάσουν τη ζωή των στρατιωτών τους βάζοντάς τους να πολεμήσουν για χάρη τους×
• τον άγιο Διονύσιο, στη μονή Αναφωνήτριας, στη Ζάκυνθο, γύρω στο 1600, να συγχωρήσει το φονιά του αδερφού του σώζοντάς τον από τα χέρια της αστυνομίας×
• τον άγιο Αχμέντ τον Τούρκο, όταν ρωτήθηκε ποιο είναι το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο, ν’ απαντήσει «η πίστη των χριστιανών», θυσιάζοντας τη ζωή του το 1682×
• τον άγιο δούλο Μωυσή τον Ούγγρο να προτιμήσει μακροχρόνια βασανιστήρια και τελικά θάνατο από το να γίνει εραστής της κυρίας του×
• τον επτάχρονο άγιο Ιβάν Τσι Τσουνγκ, μετά το βασανισμό του στο Πεκίνο το καλοκαίρι του 1900, να πει πως δεν είναι σκληρό να πονάς για το Χριστό και να ζητήσει απλά να ταφεί κοντά στην εκκλησία όπου βαφτίστηκε×
• τον άγιο νεομάρτυρα Βουκάσιν από τη Σερβία ν’ απαντήσει «κάνε, παιδί μου, τη δουλειά σου», όταν ο ουστάσι Ζήλε Φριγκάνοβιτς, το 1942, βουτηγμένος σε αίμα παιδιών, του έκοβε τ’ αφτιά και τη μύτη και τον απειλούσε πως θα του ξεριζώσει την καρδιά, πράγμα που τελικά έκανε…

Αλλά και τους στυλίτες ασκητές να ζουν χειμώνα καλοκαίρι προσευχόμενοι υπέρ απάντων πάνω σε στύλους, τους σαλούς να δοκιμάζουν την τετράγωνη λογική των βολεμένων αστών χριστιανών προσποιούμενοι τρέλα στους δρόμους των πόλεων -ο άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, πήγε και πέθανε στο δρόμο με τα πορνεία της Κωνσταντινούπολης μετά από ολονύκτια προσευχή, ο άγιος Νικόλαος του Πσκωφ σταμάτησε στο δρόμο τον Ιβάν τον Τρομερό και του πρόσφερε να φάει ωμό κρέας, για να στηλιτεύσει την αιμοσταγή βασιλεία του, ο άγιος Βασίλειος της Μόσχας έφτυνε τους τοίχους των εκκλησιών, για να φύγουν οι δαίμονες, και φιλούσε τους τοίχους των πορνείων, για να τιμήσει τους θλιμμένους αγγέλους που έμεναν έξω απ’ αυτά…

Σε όλα τα παραπάνω δεν υπάρχει κανένα θαύμα, εκτός απ’ το μεγαλειώδες θαύμα της μεταμόρφωσης του ανθρώπου και της αγάπης που αγκαλιάζει το σύμπαν.

Εκπληρώνεται έτσι η προφητεία του Ησαΐα ότι στη βασιλεία του Θεού η αρκούδα θα κάνει παρέα με το βόδι, το νήπιο θα βάζει άφοβα το χέρι του στη φωλιά των φιδιών κ.τ.λ. (Ησαΐας 11, 7-9). Οι άγιοι ζουν ήδη τον παράδεισο σα να ήταν πρωτόπλαστοι -εννοείται από αυτή τη ζωή, όχι μόνο μετά θάνατον. Άγιοι δεν είναι κάποιοι που έλαβαν έναν τιμητικό τίτλο από ανθρώπους για κάποια εξαιρετικά έργα ή υπηρεσίες που πρόσφεραν. Μπορεί να μη λάβουν ποτέ από τους ανθρώπους αυτό τον «τίτλο», αλλά να μείνουν άγνωστοι. Άλλωστε κάθε άνθρωπος είναι άγιος στο βαθμό που έχει πλησιάσει το Θεό έστω κι ένα βήμα (αγαπώντας). Αλλά οι κατ’ εξοχήν άγιοι, που δίνουν δείγματα της παρουσίας τους ως μεταμορφωμένοι, ενωμένοι με το Θεό, θεωμένοι άνθρωποι πλέον, είναι εκείνοι που ξεπέρασαν το μέτρο και άπλωσαν την αγάπη τους σε όλη την κτίση, όπως και ο Θεός.

Η ιδιότητα των αγίων να αισθάνονται τη χαρά και τη λύπη των πλασμάτων ως δικά τους μαρτυρείται αρκετές φορές στις βιογραφίες τους. Ο γέροντας Πορφύριος είχε νιώσει τον πόνο των ανθρώπων, που σκοτώνονταν στις οδομαχίες που συνόδευσαν την πτώση του Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, ενώ ο γέροντας Γεννάδιος (1983), που ασκήτευε στα νότια του νομού Ρεθύμνης, «άκουγε» από το κελί του τις μάχες στο Λίβανο και την Περσία, ενώ μια φορά μεταφέρθηκε αιφνιδίως σε μια μάχη στο Λίβανο[2] (σημειωτέον ότι «γέροντας» λέγεται ο ορθόδοξος πνευματικός διδάσκαλος, άσχετα από την ηλικία του -αν και συνήθως είναι και ηλικιωμένος). Ο γέροντας Σωφρόνιος του Essex, το 1932, έγραφε στο Δαβίδ Μπάλφουρ (έναν Άγγλο με πολυτάραχη ζωή και πολυκύμαντη σχέση με την ορθοδοξία) λεπτομέρειες για την πνευματική του κατάσταση -του Μπάλφουρ- τις οποίες βίωνε κατά την ώρα της προσευχής του[3]. Ο ίδιος έγραφε ότι «κατά την υπέρ του κόσμου προσευχήν» η ψυχή «ταχέως αντιλαμβάνεται ότι βαρύ νέφος αντιπαθείας, ως και πρότερον, κρέμαται επάνω της γης», από τη συσσώρευση της κακίας των ανθρώπων που «αγαπούν περισσότερο το σκότος του μίσους από το φως της αγάπης του Θεού»[4]. Προσθέτει όμως ότι, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που προσεύχονται με ένταση υπέρ του κόσμου, η «εξουσία του σκότους» θα ισχυροποιούσε την κυριαρχία της σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι σήμερα.

Ό         λα αυτά δεν είναι κόλπα ούτε θεωρίες περιθωριακών μυστικιστών ή πνευματιστών, αλλά «καθημερινά» βιώματα, από τα οποία είναι γεμάτα τα κείμενα και οι βιογραφίες των αγίων. Φυσικά είμαστε ελεύθεροι να τα θεωρήσουμε ψεύδη ή φαντασιώσεις στοχαζόμενοι από το γραφείο μας, αλλά η ζωή των «ορθόδοξων αγωνιστών» (των «εργατών της προσευχής» και «εργατών της αγάπης»), ιδίως στα μεγάλα μοναστικά κέντρα της ορθοδοξίας, προσφέρεται για μια αληθινή επιτόπια επιστημονική έρευνα.

 

Οι άγιοι και τα ζώα

 

Με τη ζωή πολλών αγίων όλων των εποχών συνδέθηκαν τα πλάσματα της φύσης. Δεν τα υποτάσσουν, συνεργάζονται μαζί τους για τον καθαγιασμό όλου του κόσμου, υλικού και πνευματικού, καθαγιασμό που θεωρούμε πως κορυφώνεται, όταν το ψωμί και το κρασί γίνονται Σώμα και Αίμα Χριστού κατά τη θεία Μετάληψη.

Έτσι, ένα λιοντάρι ζούσε κοντά στον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη, στην έρημο του Ιορδάνη, ενώ ο άγιος Μάμας, ορφανό που γεννήθηκε στη φυλακή και θανατώθηκε με βασανιστήρια σε ηλικία 15 ετών, κατέφυγε καταζητούμενος στα βουνά κι έζησε ένα διάστημα με τη βοήθεια των άγριων ζώων (εικονίζεται να ιππεύει ένα λιοντάρι κρατώντας ένα αρνάκι στην αγκαλιά του και θεωρείται προστάτης άγιος των κτηνοτρόφων)× ο βίος του σημαίνει πολλά για τον τρόπο που ένα ορφανό περιθωριακό αγόρι μπορεί να υπερνικήσει την κακία με την αγάπη και να κάνει τις επιλογές του× άλλωστε, εξαιτίας του μαρτυρίου του, κάθε ορφανό περιθωριακό αγόρι, ή κορίτσι, έχει το φύλακα άγιό του, αν τον θέλει.

Ένα λιοντάρι της παλαιστινιακής ερήμου βοήθησε με τα νύχια του τον άγιο Ζωσιμά να σκάψει τον τάφο της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, μιας πρώην πλούσιας πόρνης που απαρνήθηκε κάθε άλλο έρωτα εκτός απ’ του Θεού κι έγινε δασκάλα της αγιότητας ζώντας στην έρημο δεκαετίες. Μια αρκούδα ζούσε κοντά στον άγιο Σέργιο του Ραντονέζ (1314-1392), που όταν είχε μόνον ένα κομμάτι ψωμί το έδινε σ’ εκείνη και ο ίδιος έμενε νηστικός, μια άλλη κοντά στον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ (1833) και μια τρίτη κοντά στην αγία Σοφία την «ασκήτισσα της Παναγιάς» (1883-1974) στην Καστοριά.

Γύρω στο 1400, στη Ρωσία, ο άγιος Σέργιος της Νούρμα είχε δει τον άγιο Παύλο της Ομπνόρα περικυκλωμένο από τα ζώα του δάσους. «Ένα πλήθος από πουλιά περικύκλωνε το θαυμαστό αναχωρητή× μικρά πουλιά κούρνιαζαν στο κεφάλι και τους ώμους του κι αυτός τα έτρεφε με το χέρι του. Κοντά του έστεκε μια αρκούδα περιμένοντας την τροφή της από τον ερημίτη× αλεπούδες, κουνέλια κι άλλα ζώα περιφέρονταν χωρίς καμιά έχθρα μεταξύ τους και χωρίς να φοβούνται την αρκούδα. Να η ζωή του αθώου Αδάμ στην Εδέμ»[5]. Σημειωτέον ότι ο άγιος Παύλος της Ομπνόρα είχε ζήσει έναν ολόκληρο χειμώνα μέσα στην κουφάλα μιας σημύδας, που είχε σκεπαστεί ολόκληρη από τα χιόνια. Τέτοιοι δεντρίτες ασκητές, απρόσβλητοι από το ψύχος, έχουν ζήσει και στην εποχή μας στο Άγιο Όρος× μερικές περιπτώσεις τις καταγράφει λεπτομερώς ο γέροντας Παΐσιος στο βιβλίο του Αγιορείται Πατέρες και αγιορείτικα.

Ο π. Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) κυριολεκτικά επικοινωνούσε με τα ζώα του δάσους, ενώ σε συχνή επαφή μαζί τους ερχόταν κι ο μεγάλος σύγχρονος άγιος της Ρουμανίας π. Κλεόπας Ελίε (1912-1998).

Στη βιογραφία του π. Κλεόπα καταγράφεται και η επικοινωνία του μ’ έναν άγνωστο ασκητή από τα Καρπάθια, πρώην επίσκοπο που «δραπέτευσε» από το αξίωμά του γιατί τον τραβούσε η άσκηση των βουνών και που τον επισκεπτόταν συνοδευόμενος από ζώα του δάσους και έδινε σημεία ζωής περίπου μέχρι το 1955× από τότε χάθηκαν τα ίχνη του (προφανώς «κοιμήθηκε») και το όνομά του έμεινε άγνωστο σε όλους, εκτός ίσως από τον ίδιο τον π. Κλεόπα[6].

 

Θαύματα;

 

Σημειωτέον ότι η θεραπεία των ασθενειών του σώματος δεν είναι ο σκοπός της «σπουδής στην αγιότητα» των ορθόδοξων χριστιανών. Σκοπός είναι η θεραπεία της διάσπασης ανάμεσα στον άνθρωπο και τον εαυτό του, τα άλλα όντα και το Θεό× με δυο λόγια, η θεραπεία του θανάτου, με την αποκατάσταση της εν αγάπη αιώνιας ενότητας που ονομάζουμε θέωση, για την οποία μιλήσαμε και θα μιλήσουμε ξανά παρακάτω. Η αποκατάσταση της σωματικής υγείας είναι κάτι πρόσκαιρο, ο άνθρωπος τελικά θα πεθάνει, αν όχι σύντομα, μετά από χρόνια, αν όχι από μία αιτία, από κάποια άλλη αιτία.

Θεραπείες τέτοιου είδους, κατά το χριστιανισμό, συμβαίνουν επειδή οι άνθρωποι τις ζητούν με επιμονή, με δάκρυα και συντριβή ή με μανία, όμως δεν είναι η θεραπεία του μεγάλου προβλήματος του ανθρώπου, που κάνει τον άνθρωπο τραγικό ον, της διάσπασης που αναφέραμε. Η διάσπαση αυτή θεραπεύεται με κίνηση του ίδιου του ανθρώπου για τον εαυτό του, όμως όχι του ανθρώπου σε μόνωση, αλλά του ανθρώπου σε σχέση με τους αδελφούς του και το Θεό. Αυτή η σχέση, όταν λειτουργεί υγιώς (με πλήρη αγάπη, κατανόηση, ταπείνωση, αλλά και ελευθερία -εντελώς αντίθετα από τον καταπιεστικό ηθικισμό με τον οποίο εκφράστηκαν πολλοί χριστιανοί κατά καιρούς), λειτουργεί και θεραπευτικά και, τότε μόνο, συνιστά το ίδιο το «γεγονός της Εκκλησίας» στην αυθεντική του μορφή επί της Γης.

Ωστόσο, η αγιότητα είναι μια τέτοια κατάσταση, που επιτρέπει σε διορατικούς γέροντες όλων των εποχών, όπως ο Πορφύριος των Αθηνών (1906-1991), ο Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994), ο Γεώργιος Καρσλίδης της Δράμας (1901-1959), ο άγιος Νεκτάριος της Όπτινα (1853-1928), ο Ευμένιος του Ρεθύμνου (1912-2005) κ.π.ά. να κάνουν διαγνώσεις ασθενειών μ’ ένα βλέμμα ή και χωρίς να δουν καν τον ασθενή (ο καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Παπαζάχος κατέθετε ότι «είναι χιλιάδες εκείνοι που δέχτηκαν τη διαγνωστική ενέργεια του γέροντα Πορφύριου και που οι ασθένειές τους επιβεβαιώθηκαν στη συνέχεια και επιστημονικά»[7]), και κάποιους απ’ αυτούς, αλλά και άλλους, προικισμένους με το «χάρισμα των ιαμάτων», όπως ο άγιος Αγαπητός ο Ιαματικός (11^ος αι.), ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1754-1833), ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης (1829-1908), ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (1840-1924), ο άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα (1866-1949), η αγία Ματρώνα της Μόσχας (1882-1952), ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (1896-1966) κ.π.ά. -για να επικεντρωθώ σε νεώτερους αγίους- να θεραπεύουν τις ασθένειες των ανθρώπων με την προσευχή τους.

Αναφέρομαι σε αγίους που επιτελούσαν θαύματα ενώ ακόμη ζούσαν. Άγιοι θαυματουργοί μετά θάνατον υπάρχουν πάμπολλοι× η επιστήμη απλώς ερμηνεύει τις θεραπευτικές παρεμβάσεις τους στη ζωή των ανθρώπων ως αποτέλεσμα αυθυποβολής των ασθενών. Η περίπτωση όμως αγίων θαυματουργών εν ζωή είναι εντελώς διαφορετική× δεν αναλαμβάνεις υπό την ευθύνη σου μια ασθένεια, αν δεν ξέρεις ότι μπορεί να θεραπευτεί. Το σημαντικότερο, κανείς από τους παραπάνω δεν ισχυριζόταν ότι ο ίδιος θεραπεύει τους ασθενείς, ότι έχει τη δύναμη να θεραπεύσει× οι θεραπείες γίνονταν με την επίκληση του ονόματος και τη δύναμη του Χριστού.

Το χάρισμα των αγίων να κάνουν θαύματα μαρτυρείται πολλές φορές στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη (π.χ. ο προφήτης Ηλίας ανάστησε το γιο της χήρας στα Σαρεπτά της Σιδωνίας στο Γ΄ Βασιλειών, κεφ. 17, και ο προφήτης Ελισσαίος το γιο της Σωμανίτιδας στο Δ΄ Βασιλειών, κεφ. 4) όσο και στην Καινή: ο Κύριος δίνει στους 12 και στους 70 αποστόλους την εξουσία να θεραπεύουν ασθενείς και δαιμονισμένους (Λουκ. 9, 1 και 10, 17-20), πράγμα που, μετά την πεντηκοστή, οι απόστολοι κάνουν κατ’ επανάληψιν (Πράξεις των αποστόλων 3, 1-10× 5, 12-16× 8, 4-8× 9, 17-18 και 40-43× 14, 8-10, κ.λ.π.). Επίσης ο Κύριος τους λέει πως, αν έχουν πίστη σαν το σπόρο του σιναπιού, μπορούν να διατάξουν ένα βουνό να σηκωθεί και να πέσει στη θάλασσα και θα το κάνει (Ματθ. 17, 20-21), καθώς και ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα κάνει έργα όμοια με τα δικά Του και μεγαλύτερα, ζητώντας τα διά του ονόματός Του (Ιω. 14, 12-14).

Βέβαια ο Ίδιος τονίζει πως πολλοί, που θα φτάσουν στο σημείο κάποτε να κάνουν θαύματα, τελικά θα χάσουν τη βασιλεία των ουρανών (Ματθ. 7, 21-23). Αυτή η εκπληκτική προειδοποίηση σημαίνει πως ο χριστιανός δεν καλείται να εμπιστεύεται κάθε θαυματοποιό και φαινομενικό άγιο, αλλά ούτε και να θεωρεί άγιο τον ίδιο τον εαυτό του, αν ξαφνικά διαπιστώσει πως απόχτησε θαυματουργικό χάρισμα.

Η ιδιότητα της θεραπείας αντιμετωπίζεται με δύο τρόπους από το δυτικό κόσμο, εκτός φυσικά από την πλήρη άρνηση. Επιχειρείται να ερμηνευτεί είτε ως «ανάπτυξη εσωτερικών δυνάμεων» ινδουιστικού τύπου είτε ως επίδραση «κάποιου άγνωστου είδους ενέργειας που εκλύεται με την προσευχή». Και στις δύο περιπτώσεις ο δυτικός άνθρωπος απλώς αρνείται να παραδεχτεί ότι μπορεί να υπάρχει ο Θεός, ότι μπορεί ο χριστιανισμός να έχει δίκιο. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, δικαιολογημένος× αν το παραδεχτεί, οφείλει να σπάσει το πολύτιμο κέλυφος της εσωστρέφειάς του, στο οποίο έχει ταμπουρωθεί. Άλλωστε πώς να δώσει δίκιο στο χριστιανισμό; Ο μόνος χριστιανισμός που ξέρει είναι μεσαιωνικός, ηθικιστικός ή βεβιασμένα «εκσυγχρονιστικός» και δεν ικανοποιεί μια βαθύτερη, εναγώνια πνευματική αναζήτηση.

Ωστόσο υπάρχουν και άλλα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, που δε θέλω να τα περιγράψω, γιατί θα θεωρηθούν απίστευτα. Αρκούμαι να πω ότι α) οι περιορισμοί του χώρου και του χρόνου, αλλά και των φυσικών νόμων, δεν περιορίζουν έναν άγιο× β) οι περιπτώσεις των σύγχρονων αγίων, που είναι άμεσα προσβάσιμες στο μελετητή, πρέπει να μας κάνουν να αναθεωρήσουμε τη βεβαιότητά μας για το τι μπορεί να είναι «αλήθεια» και τι «μύθος» στις διάφορες παραδόσεις των λαών για ανθρώπους που επικοινωνούσαν με τα ζώα ή ήταν προικισμένοι με διάφορα εξαιρετικά χαρίσματα. Ας έχουμε υπόψιν ότι ο Θεός μπορεί να δώσει χαρίσματα σε αγαθούς ανθρώπους ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους, αλλά και ότι «χαρίσματα» δε δίνει μόνον ο Θεός -και σταματώ εδώ, γιατί αυτό το βιβλίο θέλω να κρατηθεί σε κάποια «ρεαλιστικά» όρια. Το να δεις έναν άνθρωπο που αγαπά, είναι σπουδαιότερο από το να δεις αγγέλους, έλεγε τον 4^ο αιώνα ο (χαρισματούχος) άγιος Παχώμιος ο Μέγας.

Για τα υπόλοιπα, ας ανατρέψει ο αναγνώστης στις βιογραφίες τους. Γνωρίζοντας όμως κάτι, που γράφεται για την πνευματική σχέση του αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς με τον ορθόδοξο Αμερικανό ιερομόναχο και θεολόγο π. Σεραφείμ Ρόουζ:

«Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι αν είχε πάει -Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική- αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία που του αποκάλυψε ο Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δε στο ιερό να αιωρείται πάνω απ’ το έδαφος στη διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως

»Όπως σημείωσε αργότερα ο Ευγένιος [ο π. Σεραφείμ], τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: “Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από κείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν που μιλούσε στις καρδιές τους”. Ο Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών× για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών που κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων, κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του× για τις επισκέψεις που έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία, μετά απ’ τις οποίες πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη που ανέβλυζε απ’ αυτόν× για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών που ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τους επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή, αν και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους [...].

»Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο που ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο που και ο ίδιος δεν ξέρει («και ο σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οίδεν αυτός» Μάρκ. 4, 27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους του αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων»[8].

 

Άγιοι επιστήμονες

 

Φυσικά δεν αποκλείεται ένας άγιος να διαθέτει και επιστημονικές γνώσεις με την κλασική δυτική έννοια. Αυτό αφορά στη θεραπεία των άλλων πλευρών του επιστητού αλλά είναι σημαντικό και για το διάλογό του με την εκτός αγιότητας ανθρωπότητα, πράγμα που είναι βέβαια από μόνο του εξαιρετικά σημαντικό.

Άγιοι που ανήκουν στο χώρο της επιστήμης, όπως την εννοεί ο δυτικός κόσμος, είναι π.χ. ο γιατρός άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής, οι γιατρίνες αγίες Ερμιόνη, Φιλονίλλα και Ζηναΐδα, η αγία Αικατερίνα, ο μέγας Βασίλειος, ο άγ. Γρηγόριος Νύσσης, ο άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, ο μέγας Φώτιος, ο άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι άγιοι ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι εκ Ρώμης, εξ Ασίας και εξ Αραβίας (τρία ζεύγη αδελφών με τα ίδια ονόματα), Κύρος και Ιωάννης, Παντελεήμων, Φώτιος και Ανίκητος, Σαμψών ο Ξενοδόχος (ιδρυτής του θεσμού των νοσοκομείων) κ.ά., ο άγ. Λουκάς ο Ιατρός (1877-1961), ο άγ. Ιννοκέντιος της Αλάσκας [1797-1879. Ιδιαίτερα χαρισματική προσωπικότητα, πολύτεκνος και ιδεαλιστής, εξάπλωσε το ευαγγέλιο στις φυλές του αμερικανικού βορρά ζώντας μαζί τους, σεβόμενος τον πολιτισμό τους και συμμεριζόμενος τα πάθη τους. Έγραψε, μεταξύ άλλων: Σημειώσεις επί των νήσων της περιοχής Ουναλάσκα, Κύρια χαρακτηριστικά των Αλεούτων που ζουν στα νησιά, Παρατηρήσεις επί των Αλεούτων και Κουσιανών της Άτκα, Παρατηρήσεις στη γλώσσα των Κολουσκανών και των Κοντιάκων, και (στη γλώσσα των Αλεούτων, της οποίας επινόησε το αλφάβητο) Υπόδειξη του δρόμου προς τη βασιλεία των ουρανών. Συνέταξε επίσης γραμματική της γλώσσας των Αλεούτων και αλεουτο-ρωσικό λεξικό. Βλ. σχετικά Γεωργίου Εμμ. Πιπεράκι, Άγιοι της Αλάσκας - Ορθόδοξο Συναξάρι, Μυριόβιβλος, Αθήνα 2004, σελ. 35-54. Ας σημειωθεί παρακαλώ ότι οι Αλεούτοι έχουν τουλάχιστον δύο ορθόδοξους αγίους, μέλη της φυλής τους, τον άγ. Πέτρο το νεομάρτυρα (1815) και τον άγ. Ιάκωβο τον εν Αλάσκα (1802-1865] κ.π.ά. Σίγουρα η συνεισφορά τους θα ήταν καθοριστική, αν ο τρόπος που προσέγγιζαν την πραγματικότητα λαμβανόταν υπόψιν× αυτό όμως προϋποθέτει μια διαφορετική κοσμοαντίληψη, που αντιμετωπίζει το σύμπαν όχι ως το μηχανικό αποτέλεσμα νόμων που διαμορφώθηκαν από την τύχη, αλλά ως διάλογο κτιστού και ακτίστου, ως διάλογο όλων των όντων και του Θεού και συνεπώς ως μια δυναμική και εν πολλοίς απροσδιόριστη πραγματικότητα, πραγματικότητα σχέσης, που θα ολοκληρωθεί μόνο στα έσχατα.

 

Ποιοι γίνονται άγιοι;

 

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα: ποιοι είναι αυτοί οι περίεργοι άνθρωποι, που «έφτασαν στη θέωση» και απέκτησαν τόσα ασυνήθιστα χαρίσματα;

Η αγιότητα, κανονικά, είναι το τέρμα του δρόμου για κάθε χριστιανό και πολλοί καθημερινοί άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να γίνουν «μικροί άγιοι». Καθένας από μας, στο βαθμό που πλησιάζει το Θεό έστω κι ένα βήμα, είναι «λίγο άγιος». Έτσι, άγιος είναι κάθε ένας που «κερδίζει τον παράδεισο». Ο παππούς μας, η γιαγιά μας, οι γονείς μας, ο μπακάλης μας, ο ζητιάνος της γωνίας, ένας έφηβος που πέθανε από ναρκωτικά, ένα ανώνυμο μαυράκι της Ουγκάντα ή του Μπρονξ πιθανόν να είναι άγιος, στο βαθμό που πραγμάτωσε τη μία και μοναδική ηθική εντολή του χριστιανισμού, που υπερβαίνει και κατ’ ουσίαν καταργεί τις δέκα εντολές της Παλαιάς Διαθήκης: την εντολή της αγάπης (Ιω. 13, 34-35, 15, 12-17 κ.α.). Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες αγίων ή απλά ενάρετων ανθρώπων, που «είδαν» άγνωστους και φαινομενικά άσημους ανθρώπους περιβεβλημένους με το φως της αγιότητας, καθώς και συγκλονιστικές καταγραφές ανθρώπων της διπλανής πόρτας που έφτασαν σε μεγάλα ύψη[9].

Οι κατεξοχήν άγιοι όμως είναι ιδιαίτερες περιπτώσεις (πολλές χιλιάδες), γιατί έσπασαν το φράγμα και κατάργησαν κάθε όριο στην ταπείνωση και την αγάπη. Είναι άνθρωποι κάθε εποχής, φύλου, ηλικίας και κοινωνικής τάξης, που έφτασαν πιο πέρα από εκεί που θέλουμε να φτάσουμε εμείς. Η ζωή τους, όπως γράφει ο άγιος γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς, δείχνει «πώς ένας νέος γίνεται άγιος νέος, μία κόρη (=κοπέλα) γίνεται αγία κόρη, πώς ένας γέρος γίνεται άγιος γέρος, πώς μία γερόντισσα γίνεται αγία γερόντισσα, πώς ένα παιδί γίνεται άγιο παιδί, πώς οι γονείς γίνονται άγιοι γονείς, πώς ένας υιός γίνεται άγιος υιός, πώς μία θυγατέρα γίνεται αγία θυγατέρα, πώς μία οικογένεια γίνεται αγία οικογένεια, πώς μία κοινωνία γίνεται αγία κοινωνία, πώς ένας ιερεύς γίνεται άγιος ιερεύς, πώς ένας επίσκοπος γίνεται άγιος επίσκοπος, πώς ένας βοσκός γίνεται άγιος βοσκός, πώς ένας γεωργός γίνεται άγιος γεωργός, πώς ένας βασιλεύς γίνεται άγιος βασιλεύς, πώς ένας εργάτης γίνεται άγιος εργάτης, πώς ένας δικαστής γίνεται άγιος δικαστής, πώς ένας δάσκαλος γίνεται άγιος δάσκαλος, πώς ένας καθηγητής γίνεται άγιος καθηγητής, πώς ένας στρατιώτης γίνεται άγιος στρατιώτης, πώς ένας αξιωματικός γίνεται άγιος αξιωματικός, πώς ένας κυβερνήτης γίνεται άγιος κυβερνήτης, πώς ένας γραμματεύς γίνεται άγιος γραμματεύς, πώς ένας έμπορος γίνεται άγιος έμπορος, πώς ένας μοναχός γίνεται άγιος μοναχός, πώς ένας οικοδόμος γίνεται άγιος οικοδόμος, πώς ένας ιατρός γίνεται άγιος ιατρός, πώς ένας τελώνης γίνεται άγιος τελώνης, πώς ένας μαθητής γίνεται άγιος μαθητής, πώς ένας επαγγελματίας γίνεται άγιος επαγγελματίας, πώς ένας φιλόσοφος γίνεται άγιος φιλόσοφος, πώς ένας επιστήμων γίνεται άγιος επιστήμων, πώς ένας πολιτικός γίνεται άγιος πολιτικός, πώς ένας υπουργός γίνεται άγιος υπουργός, πώς ένας πτωχός γίνεται άγιος πτωχός, πώς ένας πλούσιος γίνεται άγιος πλούσιος, πώς ένας δούλος γίνεται άγιος δούλος, πώς ένας δεσπότης (=αφέντης) γίνεται άγιος δεσπότης, πώς οι σύζυγοι γίνονται άγιοι σύζυγοι, πώς ένας συγγραφεύς γίνεται άγιος συγγραφεύς, πώς ένας καλλιτέχνης γίνεται άγιος καλλιτέχνης»[10].

Όπως βλέπετε, εδώ δεν υπάρχουν κοινωνικές ανατροπές και στόχος δεν είναι η αλλαγή της κοινωνίας. Υπάρχουν όμως έντονες συνειδησιακές ανατροπές (μετάνοια) και στόχος είν