Πρέπει να εξομολογηθώ;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ;

•  Μα πως είναι δυνατόν να συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες; Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά!!

Η εξομολόγηση είναι θέμα πίστεως. Όποιος δεν πιστεύει στον Ιατρό Ιησού Χριστό, ασφαλώς δεν δέχεται και το φάρμακο Του. Όποιος όμως δέχεται απόλυτα, έχει απόλυτη εμπιστοσύνη και στην αγάπη και τη δύναμη του Ιατρού, αυτός ανεπιφύλακτα δέχεται και το φάρμακο, που Εκείνος χαρίζει, δηλαδή την εξομολόγηση. Όχι μόνο το δέχεται αλλά και ευγνωμονεί για τη μεγάλη δωρεά που λέγεται εξομολόγηση. Είναι όμως απορίας άξιο. Όσον αφορά ανίατες σωματικές ασθένειες είμαστε διατεθειμένοι να δοκιμάσουμε τα πάντα πιστεύοντας σε αυτά λέγοντας μάλιστα ότι δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα (π.χ νερό Καματερού, δηλητήριο μπλε σκορπιού κ.λ.π). Για την ανίατη όμως ασθένεια της ψυχής μας, δεν εμπιστευόμαστε τον ίδιο το Χριστό, δεν εμπιστευόμαστε τους συνανθρώπους μας που πέρασαν ταπεινά από το εξομολογητήριο και άλλαξε η ζωή τους και μας δίνουν τη μαρτυρία τους. Εκεί θέλουμε και άλλες αποδείξεις!!! Περνώντας άραγε από το εξομολογητήριο ΤΙ έχουμε  να χάσουμε;

•   Πιστεύω στη δύναμη της εξομολόγησης, αλλά τα αμαρτήματα μου είναι βαριά και αμέτρητα. Πως είναι δυνατόν να συγχωρεθώ;

Ο Ιησούς Χριστός μας βεβαιώνει ότι δεν ήλθε για τους δικαίους αλλά για τους αμαρτωλούς. Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από τον τελώνη Ματθαίο; Αξιώθηκε να γίνει Απόστολος και Ευαγγελιστής. Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από τον Παύλο, που κυνήγησε την Εκκλησία, που έσυρε Χριστιανούς σε βασανιστήρια, που συμμετείχε και ο ίδιος στη δολοφονία του πρωτομάρτυρα Στεφάνου; Μήπως είμαστε πιο αμαρτωλοί από το ληστή που σταυρώθηκε μαζί με το Χριστό; Αυτός σίγουρα λήστεψε και κατά πάσα πιθανότητα και σκότωσε. Κι όμως, ένα «ήμαρτον» είπε και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε στον Παράδεισο.

•  Να εξομολογηθώ; Μα δεν έχω κάνει τίποτα. Δεν έκλεψα, δεν σκότωσα, δεν αδίκησα, είμαι ήρεμος κι έχω ήσυχη τη συνείδηση μου.

Άρα ψέματα πρέπει να είπε ο Ιησούς Χριστός όταν έλεγε στο Ματθ. 19,17 ότι «Ουδείς αγαθός, ει μη εις, ο Θεός»;  Μήπως όμως ξεχνάμε ότι δεν βρισκόμαστε πια στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης όπου εκεί ισχύει το όχι και το μη. Μη κλέψεις, μη φονεύσεις κ.λ.π. Βρισκόμαστε πια στην εποχή της Καινής Διαθήκης όπου είμαστε υπεύθυνοι, δηλαδή αμαρτωλοί, εάν δεν φερθούμε στον συνάνθρωπο μας όπως θα θέλαμε να μας φερθεί και αυτός. Μπορεί λοιπόν να μην έχουμε κλέψει από το συνάνθρωπο μας, αλλά είμαστε ένοχοι, γιατί δεν ελεήσαμε το φτωχό, ή γιατί δεν επισκεφτήκαμε τον ασθενή, ή γιατί δεν χαρήκαμε μαζί του στη χαρά του ή γιατί δεν κλάψαμε μαζί του στη στενοχώρια του.

• Αισθάνομαι βέβαια πως είμαι αμαρτωλός. Γονατίζω λοιπόν μπροστά στις εικόνες και τα λέω τα αμαρτήματα μου. Έτσι κι αλλιώς ο Θεός δεν είναι πανταχού παρών;

Όταν αρρωστήσουμε αυτό κάνουμε; Πηγαίνουμε μπροστά στη φωτογραφία κάποιου σπουδαίου γιατρού και λέμε εκεί τον πόνο μας; Όχι φυσικά, αλλά πηγαίνουμε στο γιατρό το συντομότερο δυνατό. Έτσι και για την υγεία της ψυχής μας. Πρέπει να πάμε στον κατάλληλο άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον εξομολόγο. Ο ίδιος ο Χριστός απευθυνόμενος στους Αποστόλους, τους έδωσε την εξουσία της αφέσεως των αμαρτιών. «Σε όποιον εσείς δίνετε συγχώρεση, θα είναι συγχωρημένος. Και σε όποιον δεν θα δίνετε την άφεση δεν θα είναι συγχωρημένος» (Ιωάν. 20,23).

• Σιγά, μην πάω και πω ότι έχω κάνει, στους παπάδες, που είναι χειρότεροι από εμένα, που το μυαλό τους είναι μόνο στο πώς θα τα αρπάξουνε, που οι περισσότεροι είναι ανήθικοι.

Αλήθεια, όταν ασθενήσουμε και ο γιατρός μας εξετάσει και μας δώσει κάποια φάρμακα, θα εξετάσουμε το χαρακτήρα του φαρμακοποιού όταν του ζητήσουμε να αγοράσουμε τα φάρμακα; Γνωρίζουμε ότι, το φάρμακο είναι σφραγισμένο και με εγγύηση καλής ποιότητας από την κατασκευάστρια εταιρία, και σίγουρα δεν θα είναι αλλοιωμένη η ποιότητα του αν π.χ ο φαρμακοποιός απατά την γυναίκα του. Έτσι και εδώ. Ο φαρμακοποιός είναι ο κληρικός-εξομολόγος. Ιατρός είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Σε αυτόν δείχνουμε εμπιστοσύνη για την θεραπεία της ψυχής μας. Βέβαια, θα πρέπει να διαλέξουμε προσεκτικά τον εξομολόγο που θα πάμε γιατί εκτός από την άφεση των αμαρτιών που μας τη δίνει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός διαμέσου του κληρικού, θα χρειαστεί να μας συμβουλεύσει ως νεοσύλλεκτους στον πνευματικό αγώνα. Και αν ακόμα δεν βρούμε κληρικούς με ενάρετο βίο, σίγουρα θα βρούμε κάποιους που συμβουλεύουν σωστά και ας μην τα τηρούν οι ίδιοι. Να κάνουμε αυτό που μας είπε ο Χριστός, « Όσα σας πουν οι Φαρισαίοι να τηρήσετε, τηρήστε τα. Μην ενεργείτε όμως όπως ενεργούν αυτοί» (Ματθ. 23,3).

•  Θέλω να πάω να εξομολογηθώ. Αισθάνομαι την ανάγκη αλλά ντρέπομαι. Θα εξευτελιστώ. Δεν πάω!

Καλά, όταν αμαρτάναμε δεν ντρεπόμασταν, και τώρα που πάμε να καθαριστούμε τώρα ντρεπόμαστε; Μα ο Θεός ήδη ξέρει το τι έχουμε κάνει. Δεν περιμένει εμάς να πάμε να εξομολογηθούμε για να τα μάθει. Από εμάς περιμένει μόνο να πούμε το «ήμαρτον» και να παρακαλέσουμε για συγχώρεση, να ζητήσουμε το φάρμακο από το φαρμακείο του Θεού. Αν τώρα ντρεπόμαστε τον εξομολόγο, ας έχουμε υπόψη μας ότι και αυτός άνθρωπος αμαρτωλός σαν και εμάς είναι, ομοιοπαθής. Δεν είναι πρωτάκουστα για αυτόν αυτά που θα του πούμε. Και εν πάσει περιπτώσει δεν είναι προτιμότερο να εξευτελιστούμε σε αυτή τη ζωή παρά στη μέλλουσα;

•  Μα αφού θα ξανακάνω τα ίδια. Ποιο το όφελος να πηγαίνω να λέω τα ίδια και τα ίδια;

Όταν αρρωστήσουμε και πάρουμε κάποιο φάρμακο, δεν θα ξαναπάρουμε το ίδιο φάρμακο όταν ξαναρρωστήσουμε; Όχι μόνο θα το ξαναπάρουμε αλλά θα πληρώσουμε και για αυτό. Και μάλιστα θα το πάρουμε και σε πολλές δόσεις προκειμένου να θεραπευθούμε. Γιατί λοιπόν για την πνευματική μας θεραπεία έχουμε την απαίτηση ότι θα γίνουμε με την πρώτη δόση, το φάρμακο της μετανοίας, εντελώς καλά και για πάντα;

• Έχω καιρό. Κάποτε θα εξομολογηθώ. Ας γεράσω και βλέπουμε…

Η εξομολόγηση δεν είναι για τους μελλοθάνατους. Είναι για όσους θέλουν να ζήσουν. Άραγε, αν κάποιο παιδί αρρωστήσει, θα πει η μητέρα του «Έχει καιρό το παιδί μου. Θα το πάω όταν γεράσει στο γιατρό! Αν το πάω τώρα θα τρομάξει. Θα νομίσει ότι θα πεθάνει;»  Και εκτός των άλλων, είμαστε σίγουροι ότι ξέρουμε πότε θα πεθάνουμε;

Βιβλιογραφία «Πότε και πώς να εξομολογείσαι» Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

Οι δυσκολίες στη ζωή.

Κάποιος, κάποτε, βρήκε το κουκούλι μιας πεταλούδας. Μια μέρα, παρουσιάστηκε ένα μικρό άνοιγμα στο κουκούλι. Ο άνθρωπος κάθισε και παρατηρούσε την πεταλούδα για αρκετές ώρες καθώς εκείνη αγωνιζόταν να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή τρύπα. Κάποια στιγμή φάνηκε ανύμπορη να προχωρήσει άλλο.

Έτσι ο άνθρωπος αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα. Με ένα ψαλίδι, έκοψε το υπόλοιπο κομμάτι του κουκουλιού. Η πεταλούδα πρόβαλε εύκολα, αλλά είχε πρησμένο σώμα και μαραμένα φτερά. Ο άνθρωπος συνέχισε να παρατηρεί την πεταλούδα, γιατί περίμενε ότι τα φτερά της θα μεγάλωναν και θα άπλωναν για να στηρίξουν το σώμα της, το οποίο θα ξεπρηζόταν σιγά – σιγά.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε.

Αντίθετα, η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της σέρνοντας το πρησμένο της σώμα και έχοντας μαραμένα φτερά. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει.

Αυτό που ο άνθρωπος, με την καλοσύνη και την βιασύνη του, δεν κατάλαβε ήταν πως ο αγώνας για να βγει η πεταλούδα από το άνοιγμα, ήταν ο τροπος με τον οποίο ο Θεός διοχέτευε υγρό από το σώμα της προς τα φτερά, ούτως ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις ελευθερωθεί από το κουκούλι.

Μερικές φορές, οι δυσκολίες είναι ακριβώς αυτό που έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Αν ο Θεός μας επέτρεπε να διασχίσουμε τη ζωή χωρίς εμπόδια, δεν θα αποκτούσαμε τη δύναμη που δικαιούμαστε.

Δεν θα πετούσαμε ποτέ…

 

Πηγή κειμένου: http://lytrotis.blogspot.com

Κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης – Ομιλία στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Γατζέα Βόλου (mp3 – 22/1/2012)

Ομιλία του κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Στην ομιλία γίνεται αναφορά μεταξύ άλλων:

- Περί υπακοής στον Πνευματικό,

- Ορθής Πίστεως,

- Περί δαιμονικής πίστεως,

- Περί εορτασμού γενεθλίων,

- Περί νηπιοβαπτισμού, περί της απόψεως “με βάπτισαν χωρίς να με ρωτήσουν”,

- Περί ορθοδόξου  μεθόδου αγάπης προς τους εχθρούς μας,

- Περί εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος,

- Περί θέας του Ακτίστου Φωτός.

“Σκάνδαλο” Βατοπαιδίου. Όλη η αλήθεια.

Εξαιρετική εκπομπή για το Βατοπέδι από την Κυπριακή τηλεόραση.

Πειραιώς Σεραφείμ: Ο Χριστός σαν Επανάσταση στην Κεφαλαιοκρατία

Απόσπασμα από την εμφάνιση του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ  , πριν από την Μεγάλη Εβδομάδα στα τέλη Μαρτίου 2010, στην εκπομπή των Καμπουράκη – Οικονομέα (κανάλι «Mega»): Η Εκκλησία έχει εθνικό λόγο σε οικογένεια, πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια και κομμουνιστικό στην οικονομία!

Ο Θεός αγάπη εστί.

Του πατρός Ιωνά Μούρτου, ιεραποστόλου στην Ταϊβάν.

Η έννοια του Θεού.

Η γνώση του Θεού.

Ο Θεός ως δύναμη.

Ο Θεός ως συνύπαρξη και κοινωνία τριών Προσώπων.

Τι σημαίνει να ζει ο άνθρωπος ως αυθύπαρξη και ως συνύπαρξη.

Ο θεσμός του γάμου δημιουργήθηκε πριν από την πτώση.

Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να προσφέρει όλο το σύμπαν στο Θεό.

Η έννοια του προπατορικού αμαρτήματος, το δέντρο του καλού και του κακού (παγγνωσία) στον Παράδεισο.

Που συμφωνεί και που διαφωνεί ο χριστιανισμός με το βουδισμό.

Η αποτυχημένη αγάπη είναι κόλαση.

Μετά τη λειτουργία αρχίζει η κοσμική λειτουργία: να φέρουμε τον Χριστό στο σπίτι, στη δουλειά μας.

Κάντε κλικ για να δείτε το σχετικό βίντεο…

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Η προέλευση της “Φράσης Κίσσινγκερ”

Απόσπασμα από την εκπομπή του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού, 6 με 7 μ.μ. της Τρίτης 11 Γενάρη 2011 στο κανάλι «High»: Ο 71χρονος παπα-Γιώργης, αποκαλύπτει κάτι που ελάχιστοι ξέρουν: Την περίφημη «φράση Κίσσινγκερ» περί καταστροφής του Ελληνισμού την είπε ο δολοφονημένος από την 17 Νοέμβρη, Παύλος Μπακογιάννης, τον Σεπτέμβρη του 1974 από τις εκπομπές του στο Ραδιόφωνο της Βαυαρίας!

Ορθόδοξος χριστιανικός…κομμουνισμός

Το βίντεο είναι από την εκπομπή του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού στο κανάλι «High» που μεταδόθηκε 6 με 7 μ.μ. την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011. Καλεσμένος του πατέρα Γ. Μεταλληνού είναι ο δημοσιογράφος Θύμιος Παπανικολάου, διευθυντής του περιοδικού «Ρεσάλτο».

Μια συγκλονιστική εξομολόγηση ψυχής από τον π. Σοφρώνιο Γιαννόπουλο.

Μια συγκλονιστική εξομολόγηση ψυχής από τον π. Σοφρώνιο Γιαννόπουλο, εφημέριο του Ι.Ν Παντάνασσας Αθηνών.

Η ομιλία αυτή είναι από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Υπάρχει μια ιδιότυπη κλίμακα κατά το Γέροντα….

Άγιος ο κληρικός, δίκαιος ο λαϊκός.
Δίκαιος ο κληρικός, καλός Χριστιανός ο λαϊκός.
Καλός ο κληρικός, κακός ο λαϊκός.
Κακός ο κληρικός, δαίμονας ο λαϊκός.

Για το σημερινό κλήρο

Μόνο πατέρες δεν είμαστε. Γιατί ένας πατέρας, σωστός πατέρας, δεν εγκαταλείπει τα παιδιά του. Δεν μπορεί να τρώει και να πίνει ο πατέρας πλουσιοπάροχα και τα παιδιά του να πεινάνε και να γυρίζουν στους δρόμους.

Συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου για την Εκκλησία και το ρόλο της στην Εθνική Αντίσταση

Σε συνέντευξη που παραχώρησε τo 2006 στο δημοσιογράφο του Ρ/Σ της Εκκλησίας κ. Κωνσταντίνο Μπλάθρα «Επί προσωπικού» ο γνωστός αγωνιστής μίλησε για όσα έζησε εκείνη την εποχή και για το ποια ήταν η προσφορά της Εκκλησίας.

Τόνισε χαρακτηριστικά:

Παραμύθι ότι ο Χριστός χάρηκε που είδε τους Έλληνες

Το εκπληκτικό αυτό βίντεο είναι από την εκπομπή του πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού στο Κανάλι «High», το εσπέρας της Τρίτης 19 Ιανουαρίου 2010. Ο 70χρονος παπα-Γιώργης μιλάει για την περίφημη συνάντηση του Ιησού Χριστού με τους Έλληνες, που περιγράφεται στο 10ο Κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννου. Προσέξτε με προσοχή τί λέει: Ο Χριστός χάρηκε όχι γιατί είδε τους Έλληνες (όπως μάς λένε οι διάφοροι Εθνικιστές), αλλά επειδή οι Ελληνίζοντες αυτοί Ιουδαίοι επέστρεφαν στην Πατρώα Θρησκεία των Εβραίων, δηλαδή στον Ιουδαϊσμό!

Προσευχή είναι το πνευματικό μας κινητό τηλέφωνο.

Η προσευχή είναι το πνευματικό μας κινητό τηλέφωνο. Μέσω αυτής μπορείς όπου κι αν βρίσκεσαι να συνομιλείς με το Θεό. Δεν έχει λογαριασμό, ούτε χρέωση ανά λεπτό. Πληρώνεται με λίγο κόπο μόνο για την «εγγραφή» και τη «σύνδεση». Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με το σήμα. Το σήμα του κινητού αυτού δεν εξαρτάται από το γεωγραφικό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε, αλλά από το πνευματικό σκαλοπάτι και τον τρόπο χρήσης της συσκευής.

Έτσι, κατά τον Αββά Αναστάσιο, έχουμε επτά τρόπους και είδη προσευχής. Απ’ αυτούς οι τρεις συναντώνται σε ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από το φόβο και την απειλή της τιμωρίας, ενώ οι άλλοι τέσσερις σ’ εκείνους που ήδη μετέχουν από εδώ στη Βασιλεία του Θεού. Στο πρώτο σκαλοπάτι (που είναι και το στέκι μας) ο άνθρωπος είναι βυθισμένος στις ηδονές και στέκεται στην προσευχή του κατάδικος, χωρίς θάρρος προς το Θεό. Δεύτερο σκαλοπάτι είναι εκείνο στο οποίο ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στο Θεό και συνομιλεί μαζί Του επειδή νιώθει πως είναι χρέος του. Ο τρίτος τρόπος προσευχής είναι διαφορετικός από τους δυο πρώτους. Κατ’ αυτόν ο άνθρωπος προσεγγίζει το Δεσπότη Χριστό σαν δούλος. Όμως κι ο δούλος φοβάται και περιμένει τιμωρία. Κατά τον τέταρτο τρόπο ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό σαν μισθωτός, που έχει ελευθερωθεί από τα πάθη του και περιμένει, χάρη στη φιλανθρωπία του Θεού, να λάβει μισθό.

Ο πέμπτος τρόπος προσευχής είναι ανώτερος από τους τέσσερις προηγούμενους. Ο άνθρωπος τότε, στέκεται μπροστά στο Θεό και συνομιλεί μαζί Του σαν φίλος. Ο έκτος τρόπος προσευχής είναι ακόμη ανώτερος, όταν πλέον ο άνθρωπος πλησιάζει το Θεό ως υιός και προσεύχεται με θάρρος. Εδώ έχει εφαρμογή το ρητό: « Εγώ είπα ότι είσαστε κατά χάριν θεοί και υιοί του Υψίστου όλοι». Όσοι θέλετε (…)! Ο έβδομος τρόπος προσευχής συνδέεται με την κατά Θεό πρόοδο και προκοπή. Αυτός ο τρόπος είναι ανώτερος απ’ όλους. Κατ’ αυτόν, ο άνθρωπος έφτασε πλέον στο σημείο να έχει γίνει αδελφός του Χριστού και τότε απορρέουν απ’ αυτόν, με κάθε λαμπρότητα, οι καρποί του Αγίου Πνεύματος.

Η προσευχή του αγίου Νήφωνος, επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, φανερώνει ιδιαίτερα τους καρπούς της προσευχής των δυο τελευταίων τρόπων, όπως το θάρρος και η εν δοξολογία δέηση:

…Ελέησέ με, η πλούσια πηγή του ελέους

και μην αποστρέψεις το αγαθόν σου πρόσωπο από εμένα.

Μην πεις Κύριε: Δεν σε γνωρίζω!

Μην πεις: Που ήσουν ως τώρα;

Μην με περιφρονήσεις το χώμα, τον καπνό, τη φθορά…

το ερείπιο των δαιμόνων, το σκάνδαλο των ανθρώπων.

Μη με αποστραφείς, Δέσποτα, αλλά

λυπήσου με και σώσε με.

Γιατί ξέρω, Φιλάνθρωπε, ότι δεν θέλεις

«το θάνατο του αμαρτωλού, ως το

επιστρέψαι και ζην αυτόν».

Δεν θα Σ’ αφήσω, αν δε με ελεήσεις, αν δε με βοηθήσεις!!!…

Όλα αυτά τα σκαλοπάτια, νιώθουμε ίσως, πως μας κούρασαν κιόλας. Αυτό συμβαίνει επειδή προσπαθούμε να μετρήσουμε τον κόπο. Ό,τι αφορά τον Θεό δεν έχει μέτρο, ούτε λογική ανθρώπινη. Όμως η βίωση της προσευχής ενεργοποιεί τα πνευματικά μας αισθητήρια, τον πνευματικό μας εγκέφαλο που έχει την δύναμη να αντιληφθεί, όσο είναι δυνατό, το Θεό.

Ο άγιος Άνθιμος της Χίου, απευθυνόμενος στις μοναχές του μοναστηριού του, τόνιζε: «Η προσευχή δεν είναι κοπιαστικό έργο. Είναι εσωτερική εργασία, είναι θερμή κατάνυξη της ψυχής. Χρειάζεται, όμως, η προσευχή τη νηστεία και την αγρυπνία. Η νηστεία μαραίνει τα πάθη και η αγρυπνία τα νεκρώνει. Η προσευχή δίνει φτερά στον άνθρωπο και τον ανεβάζει στους ουρανούς, χαρίζοντάς του ουράνια χαρίσματα».

Κι άλλοτε ο γέροντας Παΐσιος: «Δεν υπάρχουν μακαριότεροι άνθρωποι από εκείνους που έπιασαν επαφή με τον Ουράνιο Σταθμό και είναι δικτυωμένοι, με ευλάβεια, με το Θεό».

Καλέστε, λοιπόν, … Ουρανό!!!